401 



SAUVAGESIACEAE. 



402 



Neque tamen altera ex parte differentiae graves inter dnos 

 hos ordines desiderantur. Primum folia exstipulata, opposita vel 

 verticiilata saepiusque punctata, nee non absentiam albuminis in 

 seminibus Hypericinearum adfero '). Majoris etiam momenti 

 androecei differentia mihi videtur. Licet enim polyandrie Hyperi- 

 cinearum in deduplicatione (dedoubiement) primordiorum 5 vel 3 

 originem hebeat 2 ), ita ut hac ratione a Sauvagesiaceis simpliciter 

 5-andris non plane abhorreant, primordia tamen ista, si numero 

 quinario adsunt, petalis anteposita observantur (Vismia, 

 Hypericum calycinum et al.) , quum stamina Sauvagesiacearum 

 cum petalis alternent. 3 ) 



Ut autem flores utriusque ordinis accuratius inter se con- 

 feremus, nonnulla de structura eorum morphologica praemittimus. 



Hypericinearum flores typice e verticillis 5 exstructos esse, 

 accipi potest, scil. uno calycino, uno corollino, duobus staminalibus 

 et uno carpidiali, qui omnes perfecte evoluti sunt, praeter stemi- 

 nalem exteriorem, aut prorsus deficientem (Hypericum, Ascyrum), 

 aut forma squamarum hypogynarum tantum obvium ( Vismia et al.), 

 verticillo interiore contra per deduplicationem 9 — polyandro. Verticilli 

 omnes 5-meri sunt et regulariter alterni (Vismia, Psorospermum, 

 Hypericum calycinum), aut inde a staminibus 3-meri (Hyp. per- 

 foratum, Cratoxylon); rarius calycinus corollinusque 2 -\- 2-meros 

 sese praestant (Ascyrum), rarissime denique pistillum ad carpidium 

 unicum reducitur (Endodesmia). 



Ad flores Sauvagesiacearum rite intelligendos, primum de 

 natura morphologica coronae, petalis staminibusque interpositee, 

 certiores esse deberemus; qua quidem ratione, evolutione coronae 

 adhuc incognita, conjecturas tantum proferre possumus. Aut enim 

 corona ista e phyllis veris constitute est, aut disci effigurationem 

 refert. Accepta priore hypothesi, verisimile fit, duos phyilorum 

 verticillos inter se et cum petalis staminibusque alternos in corona 

 adesse, interiorem simplicem e squamis liberis connatisve con- 

 fletum 4 ), exteriorem e fiiis staminodiiformibus constantem, rarius 

 quidem simplicem (Sauvagesia linearif'olia, tenella passim), sed 

 saepius deduplicatione in fasciculos 2 — polymeros cum petalis alter- 

 nos (Sauv. deflexif'olia, Sprengelii) vel in verticillum polymerum 

 continuum (Sauv. erecta) evolutum, in Lavradia autem et Leit- 

 gebia prorsus oppressum. Hac igitur conjecture flos Sauvagesia- 

 cearum typice verticillos 6 possideret; si contra statueretur, coro- 

 nam nil nisi disci effigurationem referre, verticilli isti ad 4 redu- 

 cerentur. In utroque casu verticilli omnes 5-meri et regulariter 

 alterni essent, praeter intimum carpidialem , e phyllis 3 con- 

 flatum. 



Neque igitur prima, neque altera hypothesi Sauvagesiaceae 

 cum Hypericineis quadrant. Sin autem tertiam adhuc proponeres, 

 quod nempe corona Sauvagesiacearum ex uno tantum verticillo 

 constaret, per deduplicationem in squamas filaque ilia numerosa 



1) Forsan tamen albumen Sauvagesiacearum strato interior! testae 

 Hypericinearum quarundam, carnoso et albumin! simili, aequiparan- 

 d urn est (cf. Gkiskbach i.e.); id quod examine evolutionis, mihi baud 

 instituendo, ab aliis dijudicetur. 



8) Payer, Organoge'nie de la fleur t. 1., Hofmeistbr, Allgem. Mor- 

 phologic 



3) Quod ab auctoribus quibusdam ante petala posita describantur, in 

 errore nititur. 



4) In hac dissertatione praecipue genera Americana ante oculos habemus, 

 quae accuratius examinavimus; Extraamericanae notis quibusdam 

 coronae aberrant, sed secundariis tantumroodo, de quibus, structura 

 americanarum intellecta, facile rationem tibi dare possis. 



evoluto, revera quidem verticillos 5 haberes, ut in Hypericineis, 

 minime autem alternos, quum verticillus ille hypotheticus petalis 

 superpositus evaderet (cf. diagrammata nostra in tabulis ad- 

 nexis). 



Si vero hypothesis altera supra prolate stabiliretur, scil. quod 

 corona Sauvagesiacearum disci effiguratione prodiret, aliam potius 

 harum plantarum affinitatem recognosceremus, quam revera auctores 

 quidam, ut cl. Bartling '), Grisebach ? ) et A. W. Bennett 3 ) jam 

 indicarunt, nempe cum Parnassia. Quum enim squamae ciliatae, 

 quas in Parnassiae (lore offendimus, item disco adscribendae sint 4 ), 

 utrinque florem e verticillis 4, praeter carpidia 5-meris et alternis, 

 exstructum haberemus. Antheras subextrorsas Parnassiae cum iis 

 Sauvagesiacearum convenire , item memoria dignum , quum in or- 

 dinibus fmitimis solemniter introrsae occurrant; similitudinem squa- 

 marum Parnassiae ciliatarum cum Sauvagesiarum quarundam 

 corona exteriore jam cl. Grisebach et Bennett s ) observarunt. 

 Moneam praeterea, Parnassiae carpidia, si numero ternario adsunt, 

 eadem dispositione gaudere, ac in Sauvagesiaceis, impari postico. 6 ) 



Haec autem hypothesis, coronam Sauvagesiacearum e disco 

 efformatam esse, haud prorsus absona mihi videtur, licet squamae 

 et lila, e quibus corona constat , petalis staminodiisque vulgaribus 

 tarn similia sint. Non solum enim jam intra Sauvagesiaceas for- 

 mas magis reductas , disci processubus vulgaribus similiores <>!>- 

 servamus (e. gr. in Leitgebia), sed saepius etiam in ordinibus 

 fmitimis accidit, ut discus in processus numerosos, petalis stami- 

 nodiisque simillimos explicetur, ut infra in Hixaceis demonstrabimus 

 et ut de Passifloreis jamdudum cognitum est. 



Attamen, etiam accepta hac theoria, Sauvagesiaceas cum 

 Parnassia in unum cundemque ordinem conciliare, nostra sentcntia 

 haud liquet. Obstat enim primum coronae positio, in Parnassia 

 inter stamina et pistillum obviee'), quum in Sauvagesiaceis inter 

 petala et androcceum locum teneat; obstant porro petala Parnassiae 

 in praefloratione imbricate (nee convoluta, ut in Sauvages.), semina 

 ejus exalbuminosa, et stigmata distincta et commissuris cerpi- 

 diorum respondentia; denique neque habitus diversus, nee defectus 

 stipularum in Parnassiae foliis negligendus erit. 



Vix neccssarium duco, etiam de affinitate Sauvagesiacearum, 

 quam cum Droseraceis, Frankeniaceis vel Ochnaceis ex auctorum 

 supra citatorum sententia possident, fusius disputare. Licet enim 

 una alterave nota cum his ordinibus convenient, ex antecedentibus 

 tamen elucebit, morphosin earum universalem setis diversam esse. 



1) Ord. n a i. I. c. 



2) Erlauterungen tropischer Pfl. 1. c. * 



3) Note on the structure and affinities of Parnassia palustris L , in 

 Journ. of the Linnean Society XI. 24. 



4) Payrr, Organog. 18.3. t. 139. Errorem , in Paybhi descriptionem 

 illapsum, positionem floris versus axem generatorem attinentem, cl. 

 Wydi.rr in Flora 1HAO. p. 396. sqq. emendavit. — De natura mor- 

 phologica squamarum Parnassiae auctores minime consentire, non- 

 niillns pro 8taminodiis, cl. Buchrnau pro carpidiis deformatis eas 

 habere, observare haud negligam; vix tamen, Payrri descriptione 

 pro vera accepta, disco denegari possunt. 



5) locis citatis. 



0) Species quaedam Indiae orientalis normaliter pistillls trimeris gaudeut; 

 sed etiam in Parnassia palustri exceptione occurrunt. Cf. Wydlbh 

 in Flora 1. c. 



7) Talis saltern coronae positio originaria est, licet statu explicato 

 squamae laciniis stamina saepe extrorsum amplectantur; Sauvagesia- 

 cearum corona contra absque dubio inde ab origine extra stamina 

 resideC 



