433 



BIX ACE AE: BIXA. 



434 



II. BIXA Linn. 



Bixa Linn. Gen. n. 654. Gaertn. de Fruct. 1. 292. t. 61. H.B.K. 



Nov. Gen. V. 353. DC. Prodr. 1. 259. Meissn. Gen. 19. (17). 



Endl. Gen. n. 5061. Benth. et Hook. Gen. 1. 125. 



Flores hermaphroditi. Calyx 5-phylIus, basi saepius 

 5-glandaIosus, sepalis qaincunciatim imbricatis deciduis. 

 Petala 5 sepalis alterna, imbricata, decidua. Stamina 

 indefinita pluriseriata, decidua; filamenta filiformia, 

 anthebae oblongo-tetragonae, apice replicatae v. hippo- 

 crepicae, cruribus dorso connatis, in curvatura apicali 

 ritnulis 2 brevibus dehiscentes. Discus nullus. Ovarium 

 liberum 1-loculare, placentis 2 parietalibus multioYulatis, 

 ovulis pluriseriatis ; stylus simplex terminalis, stigmate 

 brevissime bilobo. Capsula saepius echinato-setosa 

 loculicide bivalvis , valvis coriaceis , endocarpio mem- 

 branaceo solubili. Semina uumerosa subpendula, tur- 

 binata, raphe supera sulcata, vertice in chalazam orbi- 

 cularem glandulosam desinente, funiculo brevi apice 

 submanicato-dilatato. A rill us nullus; testa intus Crusta- 

 cea, extus papillis carnosis, succo rubro v. flavo sca- 

 tentibus, in stratum granulosum arillo simile (arillodium) 

 confluentibus cooperta. Albumen copiosum corneo- 

 carnosum; embryo axilis rectus, cotyledonibus tenuiter 

 tbliaceis sibi invicem applicitis, medio transverse pli- 

 catis v. inflexis, radicula conico-cylindracea. 



Arbuscvlae foliis alternis simplicibus integer- 

 rimis palmatiiterviis petiolatis, stipulis 2 petiolaribus 

 caducissimis , inflorescentia terminali paniculata, 

 bracteis squamiformibus caducissimis, flgrjdus 

 majusculis roseis v. rarius albis. — lndigenae in 

 America tropica. 



1. BIXA ORELLANA Linn. 



Tabula nostra LXXXV11. 



Bixa Orellana Linn. Spec. PI. 730. Hort. Cliff. 211. 

 Cod. ed. Richier p. 516. P. Browne, Jam. 254. DC. Prodr. 1. 

 259. Spach, Veg. Phanerog. VI. 116. Clos, Ann. sc. nat. IV. 

 Ser. Vlll. 261. Triana in Bull. Soc. bot. France 1858. 

 p. 366. 



Icones meliores: Gaertn. Fruct. I. c. Jacq. Hort. Schoenbr. 

 IV. t. 483. Lam. 111. I. 469. Veil. Fl. Flum. V.t.99. Hayne, 

 offic. Pfl. IX. t. 34. Bot. Mag. 1. 1456. Tussac, Fl. Ant. 11. 

 t. 20. Descourt. Fl. Antill. I. t. 4. Wight, lllustr. 1. t. 17. 

 Spach, Suit. Buff. t. 44. Lindl. Veget. Kingd. p. 327. Schnizl. 

 Iconogr. t. 195 a. LeMaout et DeCaisne, Traile gen. Bot. 

 p. 426. 



Synonyma. Urucu Piso Hist. 1.133. Marcgr. 11. 61. c. ic. 

 Sloane, Cat. pi. Jamaic. 150., cum ampla auctorum priorum indi- 

 calione. 



Annotto s. Arnolto Piso, Mantiss. aromat. 171. 

 Bixa Oviedi Bauh. Hist. 1. 440. Clusii Exot. lib. 3. 

 cap. 20. 



Achiotl Hernandez, Mexico 74. 



Orleana seu Orellana Pluk. Almag. 272. t. 209. fig. 4. 

 Rocu Merian, Surin. 44. I. 44. 



Mitella americana maxima tinctoria Tournef. Inst. 1. 242. 

 Pigmentaria Rumph, Amb. 11. t. 19. 

 Bixa americana Poir. Diet. VI. 229. 

 Bixa Urucurana Willd. Enum. 565! DC. Prodr. I. 259. 

 Bixa plalycarpa Ruiz et Pav. Fl. Peruv. V. f. 459. ined., ex 

 Don, Gen. St/st. I. 294. Clos, Ann. sc. nat. I. c. 

 Bixa purpurea Hort. ex Don I. c. 

 Bixa acuminata Bojer, Hort. Maurit. 20. 



Arbuscula 10 — 20-pedalis, glabra v. ad inflorescentias , ramulos 

 novellos, petiolos et foliorum nervos subtus rubro-furfuracea , rarius in 

 foliorum pagiua inferiore minute lepidota CO- Urucurana >YilId.). Folia 

 plq. ovato-cordata, longe acuminata, sinu baseos aperto, rarius basi obtusa, 

 palmam v. spithamam , raro usque pedem longa, tenuiter coriacea, basi 

 5-pIinervia, superne pinnato-nervosa , nervis subtus prominulis, utrinque 

 saepe nitidula, subtus pallidiora. Pktiomjs plq. digitalis, apice basique in- 

 crassatus; stipui.ak lanceolatae acuminatae cc. 1 cm. lg. , ad gemrnas in 

 conum convolutae, its aperiundis delabentes. Panicui.a plq. 10— 20-flora, 

 saepius thyrsoidea foliaque summa haud v. vix excedeus, ramis 4—6 cm. 

 longis 2 — 3-floris, rarius longioribus floribusque numerosioribus paniculam 

 pyramidatatn e foliis exsertam reddentibus. Pedicki.i.i •/, — 1 cm. lg. ; 

 bkactkae 1 — y. t cm. longae ovatae concavae tenues caducissimae, ita ut 

 in panicula evoluta non amplius conspiciantur. Fi.orks expansi 3 — 4 v. 

 raro 5 cm. diam. Sbi>ala orbicularia concava, extus plq. rubro-furfui;t< < a, 

 intus glaberrima, interiora 2 marginibus subinde petaloidea, exlirna 2 ut- 

 plurimum basi biglandulosa, semiexternum latere externo 1-glnndulosum, 

 glandulis post sepala delapsa persistentibus it&que pedlcello potius quam 

 calyci adscribendis. Pbtai.a oblongo-obovala, calvcein paullo usque duplo 

 excedentia, purpurea v. rosea, raro alba. Stamina corolla paullo brcvlora, 

 filamentis roseo-albis, antheris roseis. Ovarium parvulum setOHO-liispidum; 

 stvi.us glaber stamina paullo excedens. Cavsui-a ovato-cordata, rarius 

 ovato-reniformis v. compresso-globosa, fusco-rubra, 8 — 4 {2 — 5) cm. Ig., 

 densius laxiusve setoso-ecliinata. Skmika rubro-nuranliaca v. miniata 

 absque funiculo Y e cm. aequant. 



Indigena in America mist rati tropica, ubi ad fossas, rivos, 

 fluvios etc. frequenter spontanea occurrit. Saepius tamen seminum 

 gratia, colorem rubrum vel flavum praebentium, colitur, non solum in 

 patria, sed etiam in America centrali , Mexico, insulis Antillanis et 

 inter tropicos Asiae et Africae , ubi haud raro e cultura effugit et 

 tamquam spontanea vivit. E Brasilia otnnes collectores plantain re- 

 portarunt vel observarunt, e. gr. Gardner 3569., Blanchet 945. 961. 

 3111., Vauthier 433. etc. 



Obs. Brasilianis Urucu vel Urucu-iiva, I. e. arbor Urucu, 

 etiam statu spontaneo Urucu brava, i.e. Urucu fera seu silvestris, nunc 

 quoque Rocou vel Roucou, nominibus e lingua Indianorum Tupi oriun- 

 dis, appeliatur. Indianis Aruac Hie lie, Bicha, Bixa nuncupatur, uude 

 genus nomcu suutn botanicum tulit. — Nomen Urucurana, i. e. Urucu 

 spuria, ut Willdbnow ejusdetn plantae formam specifice appellavit, non 

 Bixam, sed Uieronymiatn alchorneoidem vel Crotonem Urucuranam 

 significat, et nonnisi errore specimini herbarii AVilldenowianr, a comite 

 Hoffmannsegg communicato, adscriptum esse potest. 



Ut pleraeque plantae, super magnam terrarum aream disseminata)* 

 et in culturum vocatae, etiam Bixa Orellana magnopere variat, praecipue 

 foliorum magnitudine, florum in paniculis copia eorumque dimensionibus, 

 fructibus forma inter ovatum et reniforme, magnitudine inter 2 et A cm. 

 diam. ludentibus, sells nunc paucis nunc numerosis densissimis obtectis. 

 Inter omnes autem transitus observavi ; capsulam subreniformem , qua 

 Bixa Urucurana Willd. a B. Orellana specifice distinguere dicitur, etiam 

 in speciminibus cultis Asiaticis B. Orellanae vidi , itaque pro discrimine 

 specifico agnoscere nequeo ; itemque lepides minutas, quae in B. Urucurana 

 inferiorem foliorum paginam tegunt, subinde in forma tvpica inveni. — 

 Formam quodammodo peculiarem , foliis basi cuneato-obtusis insignem, 

 forte, si constat, pro varietate liabendam, cl. Pbckolt e Canta Gallo 

 transmisit. 



