11 STERCULIACEAE: 
biserialibus subsessilibus concretis, rudimento pistilli glabro; 
calyce 9 triente quam g majore, caeterum aequali; gynophoro 
recto quadruplo calyce breviore filiformi ; tubo stamineo cupu- 
liformi, antheris uniserialibus; ovario semigloboso hirsuto, 
stilo refracto accumbenti, subduplo ovario breviore, tereti, 
hirsuto. 
Tabula nostra II (habitus et analysis). 
Sterculia striata St. Hil. et Naudin! Ann. sc. nat. II. ser. 
XVIII. (1842) 213; R. Br. Pl. Jav. Rar. 228. 
Sterculia lasiantha Martius Mat. med. Brasil. (1843) 
18 (nomen sine diagnosi). 
AnBOR speciosa 6—9 mm. alta; truneus erectus paulo flexosus, 
basi fere 0,3 m. diametro, rami cortice cinereo obtecti, laevigati. FOLIA 
usque ad 11 em. longe petiolata; petiolus teres glabrescens, primum ferru- 
gineo-tomentosus; lamina 15 (13—17) em. longa, 19 (18—23) em. lata. Pedi- 
celli 2—3 mm. longi. FLos Gt: Cazyx 6mm. longus, dentes 1 mm. longi, 
0,8 mm. lati. GyNorHoruM 8 mm. longum; tubus stamineus 0,8 mm. lon- 
gus et latus; pistillum 0,15—0,2mm. longum. FLos Q: Calyx 8 mm. 
longus; GYNOPHORUM 2 mm., ovarium 1,7 mm. longum, stilus 1 mm. Fruc- 
tus et semina desiderantur. 
Habitat in silvis provinciae Pará prope capitalem: Martius ; ad 
Santarem : Spruce; prov. Piauhy ad Brejo, Praedio d'Alcántara et alibi, 
necnon in provincia Amazonas: Martius Iter Bras. (Obs. 2464); locis 
Brasiliae haud addictis : Gardner n. 2317 ?, 3598, Langsdorff ; prov. Mato 
Grosso, ex hb. Mus. Paris.; Minas Geraés: Claussen. 
SPECIES NON SATIS NOTA. 
STERCULIA RUGOSA R. Br foliis oblongis obtusissimis nervis venulis- 
que subtus prominentibus rugosis; carpidiis maturis duobus vel singulis 
evolutis magnitudine Pruni. 
Sterculia rugosa R. Br! in Horsfield et Bennett, Pl. Jav. rar. 229. 
Habitat in Guiana Anglica ad Demerara: Anderson; in finibus 
Novo-Granatensibus: Triana. — Exempla fructifera tantum vidi. 
STERCULIA— HELICTERES. 18 
Ons. I. Sterculia foetida L.a Guaziou (n. 11793) loco haud addicto 
missa, a BURCHELL 9585 in provincia Goyaz lecta et a MELINON ex Guiana 
Gallica recepta, sine dubio in America australi sponte non crescit. 
Nullus collectorum nominatorum adnotavit quibus rationibus speciem 
reperit, judicium igitur definitivum in posterum differre debemus. 
Obs. II. Cola acuminata R. Br. (Sterculia acuminata Palisot Beau- 
vais, Flore d'Oware et Benin I. 41. t. 24; St. grandiflora Vent. Malm, 
II. 91; St. nitida Vent. Malm. 1. e.; St. macrocarpa Don, Dict. I. 515 
(ex R. Br); Sf. verticillata Schum. et Thonn. Plantae Guin. 240; St. ob- 
longifolia DC. Prodr. I. 482?; Lunanea Bichy DC. Prodr. IL 92 sub 
Therebinthac.; Rob. Br. Plant. Jav. 237; Siphoniopsis monoica Karsten! 
Flora Columb, I. 139. t. 69 (non 59 ut in Karst. Le. II. 36); Nuces Guru 
vel Nguru Attfield Pharmac. Journ. and Trans. VI. 450, 457, Guibourt, 
Drogues simples éd. III. 646. ete.) foliis elliptico-oblongis, acuminatis, basi 
acutiusculis, utrinque glabris nitentibus, floribus gynodioecis, calyce 5-fido, 
gynophoro brevi, antheris 10 uniserialibus, stigmatibus distinctis filiformi- 
bus, recurvatis, carpidis intus rima dehiscentibus, seminibus exalbuminosis, 
cotyledonibus 3—5 crassis. 
Habitat in Africa occidentali, nunc in Brasilia culta (ex R. Br, 
et BAILLON et in Venezuela septentrionali ad pedes montis Naiguata quasi 
sponte (ex Karsten!), hic ab incolis Ecla vocata. 
Oss. III. In hb. Bruxellensi planta reperitur a PECKOLT sen, ad MAR- 
TIUM missa quam hie auctor nomine Sterculia Rex Mart. mss. salutavit. 
Statu permanco alabastra modo florum et fructum exhibente speciem non 
accuratius describere possum. Certissime ad genus Sterculia non pertinet, 
quia carpidia quatuor distincta, stamina antheris multo longiora 8 vel 
10 linearia, Generi Terrania R. Br. affinis ab eo tamen numero staminum 
differt. Est arbor maxima foliis ad apicem ramulorum confertis, longe 
petiolatis; lamina 11—12 em. longa, 8—10 cm. lata coriacea ovata, acuta, 
basi obtusa vel subcordata, integerrima, glabra; prophyllis, bracteis cor- 
datis et pedicellis tomentellis; carpidiis 4 distinctis, stigmatibus subclavatis 
recurvatis, ovulis indefinitis; fructu unicarpellari, aliis abortivis, poly- 
spermo; seminibus extus textu spongioso indutis fere alatis. Si haec planta 
novum genus constituere futuris den gerani probabitur, nomen Basi- 
loxylon Rex pro ea propronerem. 
Habitat in Brasiliae provincia Rio de Janeiro apud Canta Gallo: 
Peckolt n.628. — Pao rey vel Farinha seeca Brasiliensium. > 
Tribus IL HELICTEREAE: 
\ 
HELICTEREAE (Ayenia excl.) DC. Mém. Mus. X. 100; Meissner, Gen. pl. 29 (25); Endlicher, Gen. pl. III. 992 
( Myrodieis excl.); Baillon, Hist. d. pl. IV. 103, 122; Bentham et Hooker, Gen. pl. I. 219. 
FLores hermaphroditi regulares vel zygomorphi. 
longissimum; tubus stamineus brevis vel subnullus; stamina 6—c0; antherae stipitatae vel sessiles; 
evoluta. 
OVARIUM pentamerum; carpidia 2— oo ovulata. — ARBORES vel FRUTICES saepe pube stellata vel lepidota 
CALYX 3—5-dentatus. PETALA plana. GYNOPHORUM 
staminodia 
induti; FOLIA integra, coriacea vel herbacea; INFLORESCENTIA cymosa vel racemosa et in cymas desinens. 
Genera 5 cum c. 60 speciebus; duo monotypica in insula Norfolk, alterum in Asia meridionali et insulis pacificis 
dispersum ; duo Asiae calidiori propria, unum Asiam et Americam calidiorem inhabitans. 
IL HELICTERES Linn. 
HELICTERES Linn. Gen. pl. ed. I. 275. m. 695; Jacq. Amer. 
235. t. 149, 150, 179, 181. (exel. spec. sing.) Lam. Encycl. 
III. 86, Poiret suppl. 111. 19. Illustr. t. 735; Humb. Bonpl. 
Kth. Nov. gen. et sp. V. 303; A. St. Hilaire Plant. us. t. 64, 
Flora Bras. merid. I. 210. t. 54; DC. Prodr. I. 475; Mar- 
tius, Beiblätter zur Flora XXII. Bd. I. pag. 12; Moricand, 
Plant. nouv. Amér. t. 63; A. Richard, Flora Cub. t. 18, 19; 
Bentham, Flora Austral. I. 232; Bentham et Hooker, i 
Gen. pl. I. 220 (exel. Methorium); Baillon, Hist. des pl. IV. 
122; Endl. Gen. pl. n. 5315. — IsoRA Rumph. Herb. Amboin. 
Auctuar. 32. t. 7 fig. 1; Plum. Gen. 24. — HELICTERES et 
ALICTERES Necker, Elem. bot. II. 303, 304. n. 1800—1801. — 
HELICTERES, ALICTERES, Isora, Ortoruncrum, Schott et Endl. 
Melet. 30, 31; Meissner, Gen. pl. 29 (25). — HELICTERES el OUDE- 
MANSIA Miquel, Plant. Junghuhn. 1.296; Flora Ind. Bat. 1(2):169. — 
