141 TILIACEAE: 
Oss, III. Genus certe arctissime cum genere Triumfetta affinitate 
conjunctum est; sed flore tetramero, dioecia, indole fructus et stigmate 
» . . . . . . . . . ha ° 
satis diversum mihi videtur, ita ut opinioni el. BAILLONIT, qui haee ge- 
nera contraxit, assentiri non possim. In plurimis libris legitur, capsulam 
usque ad dimidium debiscere; hane relationem nunquam reperi, quamquam 
permulta exempla accurate examinavi 
1. HELIOCARPUS AMERICANUS Liny. ramis vetu- 
stioribus glabris cortice pallido-cinereo obtectis, apice vel ramis 
novellis plus minus tomentosis; foliis longe petiolatis, stipulis 
interdum triloba, 
acuminata, basi late cuneata rotundata vel subcordata, denti- 
brevibus, lamina satis ampla, late ovata, 
culato-serrata, adulta supra glabra vel pilis stellatis minutis- 
subtus (ut folia novella utrinque) plus minus 
ferrugineo-tomentela v. tomentosa, nunc subglabra nervis 
tantum pilosis ; inflorescentia paniculata ramosissima, basi 
interdum foliata, plus minus tomentosa; sepalis lanceolatis 
acutis, extus tomentellis, intus glabris; petalis calyce 1/4 bre- 
vioribus lineari-lanceolatis acutis basi attenuatis, in flore 9 
nullis; staminibus 10—14 petala aequantibus, in flore 9 2- ad 
4-plo brevioribus antherisque effoetis nunc nullis; pistillo bre- 
viter stipitato petalis subaequilongo, in flore 9 breviore et 
crassiore. 
simis inspers: à 
Tabula nostra XXVIII (habitus et analysis). 
Heliocarpus Americanus Linn. Hort. Clifforl. 211. t. 16, 
Spec. pl. ed. I. 448; Jacq. Hort. Schoenbr. t. 452; DC. Prodr. 
I. 503; Hemsley, Biol. Centr.-Am. I. 139. : 
“Heliocarpus Popayanensis H.B.K. Nov. gen. et spec. V. 
341; DC. Prodr. I. 503; ‘Benth. Bot. Sulphur 73 ;“Seemann, 
Bot. Herald 86; Triana et Planch. Fl. Novo-Gran. 221. 
a ‘pus tomentosus, H. appendiculatus et H. tricho- 
podus Turcz. in Bull. soc. nat. Moscou 1858. (I) 225, 226; 
 Hemsley 1. c. 
T-Heliocarpus arborescens Seem. l. c. 
ARBOR 6—15 m. alta. Rami vetustiores lenticellis cortice concolo- 
ribus orbiculatis tubereulati, medulla copiosa instructi. FoLia ad ?/5 dis- 
posita; PETIOLUS 5 (3—10) em. longus, 2,5 (1—4) mm. latus, apice incras- 
satus, teres; STIPULAE 6--7 mm. longae, subulatae, longe acuminatae, ca- 
ducissimae; LAMINA 13 (6,5— 22) em. longa, dimidio vel triente superiore 
10,5 (5—20) em. lata. BRACTEAE ad stipulas reductae minutissimas sub- 
orbieulatas utrinque tomentellas vel tomentosas caducissimas ; PEDUNCULI 
1 mm. longi, 0,5 mm. crassi, pedicellis 2,5—3,5 mm. longis, apice paulo 
inerassatis, tomentellis vel tomentosis. Flos G': SEPALA 5— 6,5 mm. 
longa, 1,0—1,5 mm. lata. PETALA 3,5—5 mm. longa, in medio 0,5 ad 
0,7 mm. lata, interdum apice serraturis nonnullis praedita. GYXoPHORUM 
0,3—0,5 mm. longum et latum, glandulis subeordatis instruetum. STAMINA 
4—4,5 mm. longa; filamenta subulata. teretia, carnosula, antheris 1 mm. 
longis. PisTILLUM 4—6 mm. longum, longius stipitatum ; ovarium 1 ad 
1,2 mm. longum, plerumque effoetum. Flos Q: SEPALA 2,5—3,5 mm. 
longa, 1 mm. lata, lineari-oblonga. PETALA ad apiculos minutissimos 
subter glandulosos reducta. GyxopHorum 0,5—0,7 mm. longum, 0,9 ad 
1,2 mm. latum. Sramina 1,5 mm. longa, antheris effoetis vel clavatis 
vel 0, PistiLLUM 1,5—2,2 mm, longum, brevius stipitatum ; STILUS 0,5 ad 
1 mm. longus, apice plus minus alte bifidus. CAPSULA 3—4 mm. longa, 
2,5—3 mm. lata, obovata compressa tomentosa, pilis plumosis 2,5—6 mm. 
longis radiatim ornata, 4—5 mm. longe stipitata. SEMINA 2—2,3 mm. 
longa, 2 mm. lata, obovata complanata castanea, chalaza brunnea. 
— Inter formas maxime variabiles et sensim invicem transeuntes duas 
' prius sub specierum titulo descriptas pro varietatibus distinguimus : 
Var. a. TYPICA Schumann. 
Foliis supra glabris, nervis sub lente valida tomentellis, subtus viri- 
m vel leviter cinereis subglabris nervis interdum pilosis; ramis in- 
HELIOCARPUS—APEIBA. 
142 
florescentiae cinereo-tomentellis rarius etiam pilosis; stilo breviore alte 
bifido. 
Var. B. PoPAYANENSIS Schumann. 
Foliis supra. pilis stellatis minutis inspersis nervis tomentellis, sub- 
tus cinereo-ferrugineis tomentosis vel pulverulento-tomentellis interdum 
ramis inflorescentiae cinereo-tomentosis vel 
mollibus nervis subvillosis ; 
aureo-ferrugineo-villosis; stilo longiore minus alte bifido. 
Habitat in America calidiore a Mexico usque ad civitates Argenti- 
nas, insulis Antillanis exceptis. Var. «. in Brasiliae prov. Minas Geraés 
ad Serra de Caracol prope praedium Prata et prope Cacoude: Regnell 
. III. 285; in prov. S. Paulo ad Campinas, locis siccis: Mosén n. 3825 ; 
in Morro de Tamandua et ad ripas fl. Paraná: Riedel n. 424, 1398 
(floret Julio); in Paraguaria ad Cerro d' Ibitimi: Balansa n. 2295 
in Mexico reperitur. Floret in Brasilia Julio. Var. B... in dike 
Novo-Granatensi prope Popayan: Humboldt, Holton n. 770, Triana, Kar- 
sten aliique; in Venezuela: Moritz n. 210, Jacquin, Fendler n. 1277 ; in 
Peruvia: Poeppig n. 1448, 1894, 3102; e. gr. prope Tarapoto: Spruce 
n. 4558; prope Cuchero: Dombey, Ruiz. 
; etiam 
Oss. 
charaeteribus magnopere variat. 
Ut supra jam diximus, species indumento et multis aliis 
CI. Turczaninow duabus speciebus jam 
descriptis tres novas addidit; sed Triana et PLANCHON optimo jure unam 
earum H. appendiculatum deluerunt, quum fere omnia exempla Heliocarpi 
H. trichopodum 
etiam, rationibus haud exhibitis, ad Hel. Popayanensem H.B.K. adseripse- 
runt. Iidem auctores Hel. tomentosum Turez. et Hel. arborescentem Seem. 
ad H. Americanum Linn. sensu strictiore transposuerunt. Opinioni priori 
assentiri nequeo, quia folia subtus tomentosa mollia sunt, nec fere glabra 
ut ill. LINSE in horto Cliffortiano indicavit; H. arborescens Seem. mihi 
ignotus ex descriptione sat bene cum specie Linnaeana quadrat. 
Speciem typicam ill. LINNE ad arbusculam in horto Cliffortiano e 
Manifestum est plantam, ut sae- 
cultura paulo mutatam esse. Nullum inter exempla 
spontanea mihi nota racemo simplici, ut icon et descriptio éxhibent, 
gaudet; etiam opinor, LINNAEUM florem non coram se habuisse, quia eum 
omnino non descripsit. Sed constat iconem plantam bene illustrare, nam 
in herbariis specimina ex hortis initio. hujus centennii et prius collecta 
asservantur quae perfecte cum hac icone congruunt. Cll, Triana et PLAN- 
CHON jam in Flora Novo-Granatensi animadverterunt, speciem secundam 
generis a KuxTHIO descriptam in America longe lateque diffasam esse, et 
nomine H. Americani multo digniorem esse quam H. Americanus qui 
nonnisi ex territorio quodam angusto Mexicano notus est. Ipse mullum 
specimen e loco natali receptum vidi, quod iconi plane simile sit; neqne 
haesitarem omnia ea numerosa ad Heliocarpum Popayanensem adscribere. 
Itaque, quum a formis minus indutis usque ad villosas et dense tomen- 
tosas trausitus offerantur, omnia specimina ad speciem unicam conjungere 
non haesito*) Exempla Brasiliensia e provinciis Minas Geraés et S, Paulo, 
sicut e Paraguaria, re vera indumentum foliorum minimum exhibent, ergo 
ad varietatem typicam speciei Linnaeanae ea duco, omnia alia specimina 
Austro-Americana et plurima Mexicana varietati B. adscribo. 
Quod iconem Jacquin’ H. Americani Linn, attinet, certum est, 
eam plantam offerre quae ad H, Popayanensem Kth. enumeranda est, 
praesertim quia auctor indicavit ‘eam ex America australi tropica allatam 
esse, Indumentum copiosum etiam in illa reperitur. 
Forma insignis, sed vix sub titulo varietatis statuenda, in Peruvia 
reperitur, in hb. Berolinensi a Ruiz et DombeY collecta, ramis densissime 
aureo-tomentosis et villosis donata. 
foliorum appendiculis basalibus glandulosis gaudeant; 
seminibus Mexicanis enatam descripsit. 
pius observamus, 
V. APEIBA Aust. 
APEIBA Aubl. PI. Guian. 537. t. 213—216; Gaertn. Fruct. 
IT. 188. t. 121; Lam. Encycl. I. 208, suppl. I. 406. t. 470; 
H.B.K. Nov. gen. et sp. V. 346; DC. Prodr. I. 514; Meissn. 
Gen. pl. 37 (28); Endl. Gen. pl. 1006. n. 5364; Boeqnill. in 
f) Jam cl. De CanporLe in Prodr. conjecit, H. Popayanensem. Kth. 
nil nisi varietatem H. Americani L. esse. 
