169 TILIACEAE: SLOANEA. | 170 
1005. 5361. — TRI ! ` 
| RICHOCARPUS Schreb. Gen. m. 923 — DA- | nequeas, utrum ad hoc an ad alterum genus pertineant. Itaque Echino- 
SYNEMA E in Spr. Curae post. 408; Meissn. Gen. pl. 2 | carpus nequaquam pro genere naturalissimo, ut BENTHAM voluit, ha- 
(inter Dilleniaceas), app. 344 (Tiliaceae); Endl. Gen. = 1006. 
beri potest. 
Auctores plurimi speciebus quibusdam Brasiliensibus 1—3 petala 
| 
| 
n. 5362. — ADENOBASIUM Presl [ori | i 
2 resl, Symb. I. 39. t. 27; Morice. | adscribunt. Iterum iterumque flores examinavi, sed nunquam illa obser- 
| vavi, ita ut crediderim, auctores induplicatione sepaloram ad errorem in- 
ductos esse. Plurimae species sepalis 4 integerrimis iisque aequalibus 
gaudent (e. g. SI. laurifolia, ochrocarpa, monosperma ete); SI. obtusifolia 
autem non raro sepala, leviter inaequalia praebet; examine accurato denti- 
culus parvus prope sepalum minus conspicitur, qui partem substantiae 
quasi absorpsit. Interdum, ex. g. in SI. cuneifolia, alnifolia et praecipue 
36 (28). — Dasycarpus Oerst. in Vidensk. Meddel. Kjöbenhavn 
(1856) pag. 27. — BLONDEA L. C. Rich. in Act. soc. hist. nat. 
Par. 100. — ?LEIOSTEMON Mog. et Sess. (ex Hemsl. Biol. 
Centr.- Am. I. 142.) — Ecurnocarpus Blume, Bijdr. 56; Meissn. 
davi (28); Da Ga 91.915. n 5063 oo D ; m 8. Maximowicziana et brevipede, sepalum unum vel duo apice paulum 
Du, ie , incisa, alia saepius in eodem flore distincte bifida, alia usque ad basin 
nn. Sc. nat. ser. . U. VIII. 266; Benth. in Journ. divisa sunt; tunc fere semper sepala tali modo inaequalia sunt, ut facile 
Linn. Soc. V. suppl. 71, Flora Austr. I. 279; Benth. et Hook. perspicias, quae ad unum alterumve pertineant; hic inde etiam partieula 
Ga. pl. I 23 9, 9 87; Bocquill. nun TH 5 Baill. sepali “a centrum floris D speciem petali praebet. Si autem, ut in 
4 SI. Maximowicziana et brevipede observavi, prophylla floris terminalis ca- 
| 
Pl. now. d'Amér. 83. t. 55. -- FOVEOLARIA Meissn. Gen. pl. | 
| 
Hist. d. pl. IV. 199 » Hook. Fl. Br.-Ind. I. 399. lyci appropinquantur, numerus sepalorum alia ratione auctus apparet. 
: = Simul cum calyce frequentissime etiam numerus earpidiorum auctus 
FLORES plerumque herma jhroditi rarissime olv- est, id quod probabiliter in formatione novorum carpidiorum pendet, quum 
poly | peed 
. = ‘ accessoria neque magnitudine neque alia nota a reliquis differant 
ami, tetrameri, receptaculo in tor 2 i 
8 ) ) i P torum convexum cras Errore singulari genus Sloanea cum genere Pouteria connexum est; 
sum foveolatum dilatato. SEPALA 4 (3 LM 7) valvata qua de re primum a cl. A. DE CANDOLLE, postea a cl. Marmo et a cl. 
2 ; cer ; o : RADLKOFER disputatum est. AuBLeT*) sub Pouteria Guianensi duas plant 
rarissime biseriatim imbrica Iq. . d ue i pn eris 
ta, p1q libera. PETALA 0 confudit, quarum altera in icone ramulum florigerum cum analysi floris 
vel raro 4 imbricata. STAMINA oo in foveolis tori plus exhibens, ad Sapotacearum genus Pouteria (sensu AvBLET et RADLKOFER) 
3 i 2 certissime pertinet, altera fructifera ad genus Sloanea. Cl. Martius sub 
minus profundis inserta; A - : ii du 
p e ) NTHERAE basifixae vulgo apl nomine Pouteria Guianensis plantam in provincia Rio de Janeiro collec- 
culatae, thecis extrorsis vel subintrorsis, longitrorsum tam ad ALPHONSUM DE CANDOLLE misit, qui manu propria in schedula 
s i i das tavit, eam ob carpidia 4 non ad Sapotaceas pertinere, quam sententiam 
birimosis; POLLINIS gr: 3 - nex d g de 
rss LINIS granula minutissima, sub aqua glo postea etiam in Prodromo VIII. 164 (anno 1841) enuntiavit erroremque 
bosa laevia , poris 3 majusculis orbicularibus ornata. AUBLETII explicavit, sed novo errore etiam plantam florigeram iconis Auble- 
EE 3 2 tianae ad genus Sloaneam duxit. Cl. Mique. plantae eidem in hb. Mona- 
PISTILLUM 4-(3—6-)carpidiatum, ovario 4—6- v. inter- censi asservatae schedulam adjecit, ubi Pouteriam Guianensem Mart. e 
dum 1-loculari; OVULA anatropa pendula, in angulo lo- Sapotaceis excludit. In dissertatione fusiore cl. Martivs**) dein demon- 
o Keerai a M L t b stravit, Pouteriam Guianensem AUBLETII omnino ad Sloaneam transponen- 
0 serlalla V. Interdum 1n placenta Sub- dam esse; sed nuperrime cl. RADLKOFER***) quaestionem sagacitate con- 
parietali, integumentis 9 instructa ; STILUS simplex vel sueta recepit, errorem cl. Marri sustulit et rationem veram inter duo 
: a x ; i pue genera exposuit. 
quadrifidus. CAPSULA quadrivalvis, crasso-coriacea vel Quamquam nune manifestum est, fructum tabulae Aubletianae 33 
ad genus Sloanea transponendum esse, incertum adhue remanet ad quam- 
s à : nam speciem referendus sit. Auctor ipse sequentia de eo judicat: „l'ovaire 
albuminosa ; EMBRYO magnus, coty ledonibus planis nunc devient une capsule sèche, ovoide, couverte de poils roides. Elle s'ouvre 
en quatre valves épaisses, fermes, lisses, rouges en dedans; chacune porte 
une amande, couverte d'une membrane rouge. Ces amandes sont angulai- 
lignosa, saepius unilocularis, 1—oo-sperma. SEMINA 
membranaceis in albumine copioso, nunc crassis in al- 
bumine parco, radicula brevi infera. res, convexes au dehors, applaties sur les deux côtés. Le calice subsiste." 
Quibus notis omnes species Austro-Brasilienses exclusae sunt, quae aut 
ARBORES plerumque proceraé, FOLIIS vulgo tetra- semina solitaria aut numerosa intra valvas includunt; praeterea patria dif- 
x imi $ i e . . ferentiam praebet. Sed species reliquae Guianenses ad iconem Aubletianam 
stichis non raro decussatis, mtegris, p lerumque POrsaċew, pertinere nequeunt: Sl. Guianensis capsulam echinatam minorem et semina 
stipulatis. INFLORESCENTIA racemosa vel cymosa, raris- numerosa minora praebet, SI. Sinemariensis capsula majore et indumento 
^ a iz longiore, Sl. dentata similiter a planta Aubletiana diserepat. Sed in herb. 
ERBE f ores solitarii. CAPSULAE p lerumque setosae vel Berolinensi planta asservatur a cl. Poireav collecta et ex hb. Parisiensi 
echinatae. : ad cl. KunTH missa, cujus fructus exacte ad iconem respondet indumento 
valvarum e pilis brevibus rigidis subpungentibus, quasi velutinis conflato ; 
Genus cum 44 speciebus in regionibus calidioribus utrius- exemplum nonnisi capsulam et ramum foliigerum exhibet, eujus descriptio 
` : pns jis * hie sequitur: rami graciles teretes, cortice lenticelloso obtecti, glabri, su- 
que orbis viget. Species majore pro parte in Brasilia et in perne birsuti; folia non distincte tetrasticha; petiolus 0,15—1 em. longus, 
Guiana inveniuntur, nonnullae in insulis Antillanis; species 8 0,7—1 mm. latus, semiteres, supra hirsutus, subtus tomentellus; stipulae 
in India orientali et Australia provenientes olim ad genus 4-6 ih, Tote; dibulkise, Mibali; jutus glabrae; lamias 1) (5,0 ma 
+ " 13,6) em. longa, 4 (1,8—4,5) em. lata, oblongo-lanceolata vel lanceolata, 
synonymon Echinocarpus adscriptae erant, acuminata vel obtusa, basi cuneata angustissime rotundata, pergamacea, 
| i supra basi puberula, subtus hic inde pilis inspersa reti venularum con- 
Oss. I. DE GENERIBUS NUNC AD SLOANEAM TRANSPOSITIS. spieuo; valvae capsulae 2 cm. longae, 1 cm. latae, pericarpio sublignoso, 
Species, quas nunc sub genere Sloanea enumeramus, prius sub setis 2—3 mm. longis, sicc, rufis. 
compluribus descriptae erant. Cl. BENTHAM primus affinitatem proximam 
omnium demonstravit et ea conjunxit; characteres ei nimis leves apparu- 
erunt, ut ne sectiones quidem constituere ratum habuerit. Manifestum *) AUBLET, Pl. Guian. I. 86. t. 33. i 
autem nobis, opinionem el. BAILLONII sequentibus videtur, genus Echino- 2%) Martius, über den Charakter und die systematische Stellung der 
carpum cum Sloaneis veris sensu Benthamiano consociandum esse: petala beiden Pflanzengattungen Labatia Sw. und Pouteria Aubl. Denk- 
4 bene evoluta etiam in Sloanea Jamdicensi Hook. fil., specie maxime schrift der Münch, AMAR. He 
singulari, reperiuntur, nec alia differentia essentialis inter duo illa genera 445) RADLKOFER, über die pcs von Oinphalocarpns. zu den 
mihi nota est. Caeterum habitu, indole fructuum ete. Echinocarpus cum Sapotaceen und dessen Stellung in ~ Familie. Sitzungsberichte der 
genere Sloanea adeo pes, ut e speciminibus defloratis determinare Münch. Akad, 3. Decbr. 1881. München 1882. p. 326. 
: 23 
