195 | TILIACEAE: 
GEOGRAPHIA. u 196 
SiGia 
eadem ac in Sterculiaceis. 
Tabulae omnes habitum referentes a cl. ScHMiDT Berolinensi, analyses ab auctore ipso delineatae sunt, 
DE DISTRIBUTIONE GEOGRAPHICA TILIACEARUM. 
Tab. I. distributionem geographicam omnium familiae 
Specierum per totum orbem terrarum exhibens genera 46 cum 
speciebus c. 400 nota nobis praebet. Tiliaceae inter multas 
familias numero magno (34 vel 74°/o) generum monotypicorum 
vel paucas (2—3) species arcte affines complectentium insignes 
sunt, quorum pleraque aream perparvam occupant. Auctores 
nonnulli propterea familiae aetatem geologicam provectam 
attribuunt; revera jam in stratis cretaceis, quae prima vestigla 
plantarum dicotylearum continent, rudimenta aegre ad aliam 
familiam redigenda inveniuntur. 
Duo centra distributionis nota sunt: alterum India ori- 
entalis, verisimiliter radix totius familiae, quod 15 genera 
cum 93 speciebus; alterum America australis, probabiliter im- 
perium Brasiliense, quod 11 genera cum 61 speciebus praebet. 
Ex his centris species ad omnes partes orbis terrarum, zona 
frigida excepta, dispersae sunt. Septentrionem versus multo 
magis progrediuntur quam ad meridiem; genus Tilia quod a 
Persia montes Caucasi transgreditur et Europam totam usque 
ad 62° l. s. invadit, a Caucaso orientem versus per Sibiriam 
in Mongoliam et Japoniam progreditur et etiam in America 
boreali invenitur, ubi vero jam sub 50° l. s. evanescit; contra 
genus Tricuspidaria maxime ad polum antarcticum tendens 
sub 42 l. a. silvarum insulam Chiloé obtegentium particeps est. 
Numerüs generum autem in omnibus his regionibus celer- 
rime diminuitur: Persia et Arabia non nisi 4 generibus gau- 
dent. Meridiem versus numerus sensim decrescit: ex insulis 
Malayanis 11 genera eum 81 speciebus hucusque descriptae 
sunt, quae probabiliter paullo reducendae sunt; in continente 
Australiensi subito diminuuntur, nam in regionibus septentri- 
onalibus tropicis 5 genera cum 33 speciebus, in orientalibus 
subtropicis 3 genera cum 6 speciebus enumerantur, in occi- 
dentalibus contra Tiliaceae ommino desiderantur. Insulae 
Australienses 9 genera, quorum ?/s monotypica sunt, cum 16 
speciebus omnibus endemicis alunt. 
In America ultra centrum species satis celeriter numero 
decrescunt: Guianam 8 genera cum 26 speciebus incolunt; 
in Venezuela et ditione Novo-Granatensi 9 genera cum 20 
speciebus, in Mexico et America centrali incremento peculiari 
generis Triumfettae, cújus species probabiliter nimis numerosae 
existimantur, 8 genera cum 32 speciebus; in America boreali, 
speciebus 4 generis Tiliae exclusis, non nisi 4 genera cum 
totidem speciebus indicantur. | 
Meridiem versus in America australi species celerrime 
desinunt: Peruvia et Chile 6 generibus cum 12 speciebus, 
res publicae Platenses 4 generibus cum totidem speciebus 
ornatae sunt. i | 
Quoad tribuum distributionem, in orbe vetere omnes 
reperiuntur, si Plagiopteron, Solmsiam, Rhopalocarpum cl. 
BENTHAMIUM sequens inter Prockieas enumeras; in hemi- 
sphaerio occidentali autem Elaeocarpeae omnino frustra quae- 
runtur, et ex Brownlowieis non nisi duo genera exstant; in 
Australia Tilieae, Sloaneae et Elaeocarpeae proveniunt. Genera 
6 utrique orbi communia sunt: Christiania, Carpodiptera, 
Sloanea, Tilia, Corchorus, Triumfetta; ex quibus Corchorus 
et Triumfetta in regionibus tropicis ubiquitaria, Christiania 
et Carpodiptera Africae et Americae calidiori genera pro- 
pria sunt; Sloanea neque in Africa neque in Europa re- 
peritur. 
Africae et Asiae 3 genera communia sunt: praeter 
Triumfettam et Corchorum Grewia; ulterior ab India per 
Affghaniam, Persiam et Arabiam Abyssiniam invadit et con- 
tinentem australiorem Africae usque ad terras Capenses in- 
habitat, multas species et nonnullas utrique continenti com- 
munes exhibens. | 
Aristotelia ad genera peculiaria pertinet quae insulas Au- 
stralienses simul cum America australi ornant: duae species ex 
Chile, tres ex Nova Zelandia, unica ex Novis Hebridis notae sunt. 
Intra fines imperii Brasiliensis 62 Tiliaceae adhuc in- 
ventae sunt, quarum 35, i. e. 56°/o, endemicae sunt. Maxima 
pro parte arbores typum Lauracearum habitu simulant, rarius, 
nempe Christiania et Heliocarpus tantum, typum Bombacearum 
vel Tiliacearum foliis magnis laxioribus lobatis vel rotundatis . 
prae se ferunt. Perpaucae herbae perennes vel suffrutices 
sunt, plurimae ad plantas pertinent quae ab auctoribus hodie 
Hydromegathermae appellantur; unde fit, ut haec familia in 
ditione geographica, quam Oreadum appellamus, minus late 
dispersa sit quam multae aliae: non nisi 19 species vel 30% 
ibidem reperiuntur quarum 3 endemicae sunt. Provineia Na- 
jadum et Dryadum autem plurimas species exhibet: prior 31 
vel 50°/o, cum 19 endemicis, ulterior 25 vel 40° cum 6 en- 
demicis. Napaea ex Tiliaceis arborescentibus düabus speciebus 
(ex generibus Heliocarpo et Liihea tantum), caeterum duabus 
speciebus Triumfettae, unica Corchori gaudet. 
Quod distributionem generum et specierum Brasiliensium 
ultra fines imperii attinet, genus nullum ad Brasiliam restric- 
tum est; Mollia et Vasivaea nullibi nisi in Brasilia et Guiana 
Anglica confini crescunt; alia genera partim. late ultra fines 
dispersa sunt: Apeiba, Heliocarpus, Lühea, Prockia, Hasseltia, 
Muntingia a Mexico usque ad Peruviam orientalem et ad 
regiones Amazonicas, priora quatuor etiam usque ad provincias 
australiores Brasiliae vigent. Distributionem Christianiae et 
Sloaneae jam supra tractavimus. Plantae ruderales Brasili- 
enses ex genere Corchoro 1, nempe- Corch. olitorius, ex genere 
Triumfetta 2, semitriloba et rhomboidea, per totum orbem tropi- 
cum reperiuntur; Corchorus olitorius certissime: commercio | 
hominum introductus, species Triumfettae autem autochthonae - 
mihi videntur. > bu nese 
