257 | MALVACEAE. 258 
phyllorum involucri pendet, ita ut lobus impar nunc bracteam, quae florem suffuleit, fugiat, nunc ad eam spectet; dispositiones 
intermediae non desunt quo lobos calycinos viam phyllorum spiralem insigniter continuare patet. 
In fundo calycis non raro area distincte cireumscripta reperitur, quae ope microscopii in copiam ingentem pilorum 
articulatorum erectorum solvitur. Nectar ab illis pilis secretum insectis offertur, quae pollen a flore altero in alterum trans- 
portant; interdum aream totam liquore dulci superfusam invenis. Flores saepissime speciosi et nectar copiosum plantas ad 
fecundationem mutuam adaptatas esse demonstrant. Cl. FRID. MUELLER, civis Brasiliensis oppidi Blumenau in provincia 
S. Catharina, studio indefesso et examinationibus accuratissimis exposuit, flores specierum quarundam generis Abużili granulis 
pollinis suis propriis fecundatas nunquam semina normalia procreasse. Malvae species Europaeae contra semina matura et ad 
germinationem idonea producunt etiam si insecta flores non visitaverunt: stigmata enim demum nutationes peculiares efficiunt, 
ut pollen ab antheris detergatur. Flores cleistogami oligandri in generibus Pavoniae et Sidae proveniunt, qui ubique semina 
uberrima gignunt. 
Petala specierum omnium plus minus obliqua nunc vix nunc valde inaequilatera se praebent, quod ex aestivatione 
contorta pendet; latus minus semper id est quod petalum proximum amplectitur. Basi in unguem longiusculum vel brevem 
contracta hoc loco saepissime margine pilosa vel villosa et cum tubo stamineo connata sunt; serius cum ulteriore conjuncta in 
massam corrugatam contorta delabuntur. Tubus stamineus interdum brevis, interdum gracili-conicus valde elongatus, nune 
petala longe superans, apice truncatus vel dentibus 5 munitus est. Dentes, ut evolutio floris demonstrat, staminodiis in 
Sterculiaceis saepissime magis conspicuis homologi supra lobos calycinos inveniuntur. Hoc charactere et dispositione primordiorum 
. Staminum epipetalorum plane elucet, Malvaceas cum Sterculiaceis arctius conjunctas esse quam cum Tiliaceis quae non raro 
fasciculos staminales episepalos offerunt. l 
Quod indolem ovarii et dispositionem loculorum attinet, variationes in genere eodem interdum observantur. Si carpidia 
5 adsunt, haec in generibus Abutili et Malvavisci semper epipetala, in generibus Hibisci, Goetheae, Urenae, Malachrae, Koste- 
letzkiae et Sidae contra episepala inveniuntur. Genus Pavoniae maxime insigne variabilitate dispositionis, ut jam antea ex- 
posui: P. spinifex L., P. typhalaea Cav., P. nemoralis St. Hil. et Naud. dispositionem epipetalam, P. urens Cav., P. Schimperiana 
Grcke. et P. hirsuta Guill. et Perr. episepalam offerunt. — Dispositio nec cum affinitate naturali specierum nec cum distributione 
geographica congruit, quum species supra laudatae ad sectiones varias pertineant et in regionibus late remotis vigeant. Quae 
res memoratu digna, evolutione florum a cl. PAvERo communicata facilius intelligitur; secundum hunc autorem Pavoniae ovarium 
primo initio decamerum est; quinque tantum carpidiorum alternantia porro accrescunt et ovula gignunt. Apices carpidiorum 
autem omnium serius in stigmata excrescunt, ut hoc genus aeque ac Urenearum species omnes stilis duplo pluribus gaudeat 
quam loculi ovarii obvii sunt. 
Nune, ut in Hibisceis et in Malvearum generibus Bastardiae et Howittiae, carpidia anguste inter se connata ovarium 
loculatum verum efficiunt; saepius autem, ut praesertim in Malveis, haec verticillatim circum columellam centralem disposita 
et minus arcte connata sub maturitate ab ulteriore solvuntur. Cocci interdum clausi, interdum dorso vel simul ventre de. 
hiscunt. In genere Wissadulae cocci nota peculiari insignes. Si latera carpidiorum maturorum interiora examinaveris, plicam 
obliquam profundam a parte ventrali ad dorsalem descendentem reperis; sinus plicarum in medio loculo se tangunt, quo modo 
dissepimentum spurium evadit, quod cavitatem loculi in loculamenta bina superposita dividit. In generibus Modiolae, Modiolastri, 
Callirrhoës, in speciebus quibusdam Lavaterae et in solitaria Wissadulae (nempe W. spicatae Prsl) lamella parva horizontalis 
a dorso carpidii oriunda eodem modo coccos septat; loculamentum superius interdum omnino inane se praebet. Appendicula 
peculiaris basalis, qui inter valvulas occurrit, coccis generis Gayae propria quae partem valde induratam carpidii dorsalem a 
valvulis solutam exhibet. 
Cocci nune prope apicem mutici, nunc aristati et insuper non raro dorso aristis binis ornantur (Malvastrum, Pavonia). 
Arista apiealis quoad longitudinem interdum in eadem specie variat (Sida cordifolia L., S. acuta Burm., S. rhombifolia L., 
S. palmata Cav.) et interdum frustra quaeritur; in aliis arista apicalis nunquam deest. Arista nempe duplicis originis : si 
ubique perfecta observatur, carpidium jam sub anthesi in mucronem plus minus longum at manifeste conspicuum abiit; si haec 
nota variabilis, arista e rudimento stili persistente basali evadit, quod in tot aristas solvitur quot carpidia adsunt. Stilus in 
eadem specie nunc altiuscule supra. basin nunc breviuscule post anthesin frangitur, quo modo differentia oritur. 
Tribus Malopearum dispositionem carpidiorum valde peculiarem offert. Primo initio nempe haec areas epipetalas ordine 
regulari obtegunt, serius autem abortu nonnullarum series plus minus perturbantur, quia perfecta areas abortivorum occupant. 
Ovula omnium generum anatropa, modus autem, quo affinguntur, sieut directio eorum, quod mirum est, variat. Vulgo 
ovula adscendentia rhaphe ventrali i. e. ad centrum floris spectante reperiuntur; in generis Abutili speciebus pluribus autem 
ovula superiora tantum adscendentia, media sensim inclinantur et inferiora dependent. Quum dispositio Hia pes ubique eadem 
sit, ovula pendula nune rhaphen dorsalem i. e. ad peripheriam floris spectantem offerunt. 
Semina matura rarius omnino laevia, vulgo potius testa varie exsculpta, impresso-punctulata vel echinulata vel tuber- 
culata vestiuntur. In generibus pluribus (in speciebus quibusdam Abużili et Hibisci et in genere Cienfuegosiae) pilis plus minus 
longis ornantur; genus Gossypii autem lanugine copiosa amplissima sericea et interdum tomento breviore insuper abundat. 
Nunquam ut in Bombacaceis perplurimis semina pilis ex endocarpio oriundis involvuntur. | : 
Quoad genera Malvacearum, plura inter se valde affinia notis ar tificialibus tantum segregantur. Praecipue in sub- 
tribubus Sidinarum et Abutilinarum et in tribu Urenearum formae intermediae haud desunt, ita ut monographum non vituperare 
Malvac. 35 
