161 HIPPOCRATEACEAE: 
PETALA subunguiculata, 2 mm. lg., 1!/, mm. lt., ungue erecto, concavo, 
lamina patentissima vel reflexa, unguis longitudine, margine membra- 
naceo. Discus cupularis. STAMINUM filamenta basi complanata, antherae 
transverse dehiscentes. OvARIUM trigonum, in stylum attenuatum, loculis 
biovulatis. STIGMA obscure 3-lobum. DRuPA magnitudine pomi s. d. 
Borstorfiensis, flava, trisperma, carne dulci eduli (MART. Obs.). | 
Habitat in prov. Minas Geraës in campis altis vel in silvis „Catin- 
gas“ ad Váo de Parandn: Martius; in prov. Goyaz in campis Serrado 
dictis prope Catalūo: Riedel п. 2478; ad Carno et Natividade: Pohl 
п. 2327; in prov. Piauhy: Gardner п. 2498; ad S. Anna т summitate 
montium de S. Felis: Pohl п. 1968. — Fl. Augusto. 
Ons. Raddia crassifolia Miers 1. с. p. 396 cum syn. Anthodon crassi- 
folium Mart, a Salacia obtusifolia Camb. diversa mihi videtur, nisi de- 
scriptio pessima est. Salacia obtusifolia Camb. praeter alias notas flori- 
bus longius pedicellatis ab Anthodo crassifolio differt. 
SALACIA-—TABULAE EXPLICATAE. . 
162 
Species mihi non visa: 
35. SALACIA VELUTINA CAMB: fülis oblöngo-laneeo- 
latis, acutiusculis vel apice rotundätis, integerriis; supra velu- 
tinis; cymis (panieulis Cambess.) brevibus, subsessilibus; sepalis 
(calycis segmentis Camb.) ovato-rotundatis, ciliolulatis, petalis 
oblongo-ellipticis, viridibus, disco eyathiformi, quinquelobo, 
antheris reniformibus, ovarii loculis 2-ovulatis, stigmate 3-angu- 
lari; fructu . . . 
| Salacia velutina Cambessèd. in St-Hiluire Fl: Bras. mer, 
II. 108. > 5 
Prionostemma velutina Miers I. с. 
Habitat in prov. Minas Geračs in campis prope S. Bento: St-Hilaire 
(ex Camb.). 
TABULAE EXPLICATAE. 
Tab, XLII. Hippocratea tenuiflora, р. 132. 
XLIII. 5 inundata, р. 136. 
XLIV. " decussata, р. 138. 
ХГУ. Salacia diffusiflora, р. 143. 
Tab. XLVI. Salacia tenuicula, p. 146. 
XLVII.  , Riedeliana, p. 147. 
XLVII. , micrantha, p. 148. 
XLIX. , paniculata, p. 155. 
BIGLA. 
1. Flores in ramulo inflorescentiae. 5. Petalum. 
2. Flos expansus. 
3. Flos expansus, sectio verticalis. 
4. Alabastrum, petalis arte remotis. 
6. Stamen (a. ante dehiscentiam antherae an- 
tice vis., b. post dehiscentiam, c. dorso vis.). 
7, Gynaeceum, sectio verticalis. 
8. Ovarium, sectio horizontalis. 
9. Ovulum. 
D. Diagramma floris (s, — sepalum posticum, 
in phyllotaxi secundum; br. = bractea). 
Tabulas omnes duce PEYRITSCHIO delineavit cl. W. LIEPOLDT, Vindobonensis. 
| DE GEOGRAPHIA ЕТ 080 HIPPOCRATEACE- 
ARUM BRASILIENSIUM. 
Hippocrateacearum hucusque cognitarum species 
125 numeramus, quae а cl. ВЕМТНАМ et HOOKER in 
genera 2,.a cl. MIERS contra in genera plurima dis- 
tribuuntur. Genus Hippocratea species circiter 50, 
Salacia species 75 comprehendit. 
Genera Hippocratea et баса utrique hemi- 
sphaerio communia sunt, Hippocrateae, si duas species 
in Capite bonae spei indigenas excipias, extra Tropi- 
cos desiderantur. Quod distributionem in antiquo orbe 
attinet, India orientalis ex Hippocrateae genere species 
8, Salacias 21 (inclusa 1 imperfecte cognita) possidet; 
Hippocrat. 
in Africa Hippocrateae 16, Salaciae 18 offenduntur, 
in Australasia solummodo una Hippocrateae species. 
E genere Hippocrateae species 2 (Н, indica et Н. ob- 
tusifolia) simul in Africa et Asia tropica (insul.) oc- 
currunt, unam (A. paniculatam) Asia tropica et Austra- 
lasia communem habent. Salaciae Шае omnes, excepta 
S. prinoide, aut Africae, aut Indiae orientali peculiares 
sunt, Nullam autem speciem Hippocrateacearum in 
antiquo et novo orbe simul provenientem novimus. 
Species in America erescentes cl. MIERS enume- 
| 
| infra 65 reducendae sunt. Іп Brasilia tropica impri- 
ravit 115, generibus 17 adscriptas; nostro vero sensu 
limitatae, additis novis supra descriptis, verosimiliter 
22 
