181 SOLANACEARUM ICONES EXPLICATAE ET EXCURSUS MORPHOLOGICUS. 182 



ICONES SOLANACEARUM EXPLICATAE. 



Tab. I — VII. 

 Tab. VIII. 

 Tab. IX. 

 Tab. X. 

 Tab. XI. 

 Tab. XII. 

 Tab. XIII. 

 Tab. XIV. 



Analyses flornm. 

 Solanum Caavurana, pag. 20. 

 Solanum Megalochiton , pag. 28. 

 Solanum Martii, pag. 41. 

 Solanum boerhaaviaefolium , pag. 48. 

 Solanum violaefolium , pag. 52. 

 Solanum insidiosum, pag. 90. 

 Solanum glaucescens, pag. 109. 



Tab. XV. Cyphomandra sycocarpa, pag. 114. 



Tab. XVI. Cyphomandra sciadostylis, pag. 117. 



Tab. XVII. Cyphomandra velutina, pag. 120. 



Tab. XVIII. Athenaea anonacea, pag. 137. 



Tab. XIX. Aureliana velutina , pag. 140. 



Lycopersici , pag. 125. , antherae connatae (6), 

 transversim sectae (8), stamen a latere (7 1). 



Siglae, quibus singulas iconum partes intelligi volumus. 



1. Alabastrum. 



2. Flos apertus. 



3. Calyx. 



4. Corolla. 



b. Stamina cum corolla. 



6. Stamina absque corolla. 



7. Stamen 



a. antice visum, 

 p. postice visum. 

 1. a latere visum. 



8. Antherae scctio transversalis. 



. 9. Pistillum. 



10. Ovarium. 



9. o. Sectio transversalis. 

 9. * Sectio longitudinalis, 



11. Stylus cum stigmate. 



12. Fructus. 



13. Semen. 



14. Embryo. 



15. Indumentum. 



•j* Partes magnitudine natural i exhibitae; ubi siglae peculiares de- 

 sunt magnitudo aucta intelligitur. 



EXCURSUS MORPHOLOGICUS 

 DE SOLANACEARUM INFLORESCENTIA. 



Licet Solanacearnm inflorescentia (praeter Gra- 

 bowskiae generis ab reliquis ordinis jam pluribus no- 

 tis abhorrentis) una eademque lege regatur, ita ut ad 

 uiium omnes typum possint revocari, exterior tainen 

 illarum adspectus atque ramificationum inde obortarum 

 indoles variis cernitur obnoxia aberrationibus , quo fit, 

 ut verus typus difFicilius discernatur. Priusquam igitur 

 disciplina de inflorescentiae vera indole firmo aequo- 

 que fundamento fuerit superstructa , varii termini ad 

 earum naturam explicandam a variis auctoribus sunt 

 usurpati; ita ut universus apparatus terminologicus per 

 hauc Solanacearnm varietatem fuerit in usum vocatus, 

 et „spicae, racemi, qorymbi, paniculae, cymae, sertuli, 

 fasciculi, umbellae, glomeruli" vocabula in diversis Bo- 

 tanicorum scriptis appareant, quasi illam regulam Lin- 

 naeanam comprobando; „Inflorescentia notam characte- 

 risticam generi non dabit." Veram naturaeque conso- 

 nant hujus inflorescentiae explication em in medium pro- 

 tulit Carolus Schimper, v. cl., in suis praelectionibus 

 annis 1828 — 1833 Monachii habitis, omnes ad cer- 

 tum typum communemque legem reducendo. Cujus 

 vestigia prementes simili modo banc difficilem forma- 

 tionem explicare conati sunt cl. Bravais (Martins et 

 Bravais Mem. sur la disposit. des Feuilles et des 

 Inflor. p. 147.), cl. Naudin (These pour le doctorat 

 es-sciences naturelles, Paris 1842) et cl. Wydler (in 



Linnaea XVII. p. 174). Diversae harum inflorescen- 

 tiarum conditiones a laudatis auctoribus pertractatae, 

 in nostrae Florae civibus quoque obviam veniunt, qui- 

 bus praeterea nonnullae possint addi, antea aut non 

 aut minus clare explicatae. Quae ut nostro lectori fa- 

 cilius exponamus, in priora excurrendum erit. In quo 

 negotio utor terminis a Schimpero propositis, quos 

 Alex. Braunids, v. cl., in Ephemeridibus Ratisbonensi- 

 bus, Flora 1835 p. 186 sq., evulgavit, et quos in libro 

 Endlicheri et Ungeri terminologiae botanicae vide- 

 mus adjectos, et in communem artis peritorum usum 

 receptos. 



Pertinet igitur Solanacearum inflorescentia (si Gra- 

 bowskiae generis heterocliti racemiferi excipias) ad 

 ilium modum, quern praeeunte Roepero infloresceutiam 

 centrifugam aut determiuatam nuncuparunt Botanici: 

 cyma est, et accuratius deflnita: dichasium, duobus 

 instructum prophyUis, quorum inferins per superiores 

 ramificationis gradus baud raro abortum patitur et de- 

 liquescit, et cujus ramulus autidromicus e superioris 

 prophylli axilla obortus evolutione praevalentc plerum- 

 que elongatur. Pertinet igitur ad eum typum, quem 

 cincinnus Schimperus dixit (cime scorpioide Brav.), 

 calycis charactere opisthodromico, i. e. sepalo secun- 

 do postice verso, atque locum in mediana inter axin 

 secundarium et primarium obtinente (:*:). 



Generalis . hie typus duplice lege variatur, qnippe 

 qui amplectatur: aut flores soiitarios protagmate unius 

 aut plurium foliorum floralium in inflorescentiam con- 



