185 



EXCURSUS MORPHOLOGICUS. 



186 



C. Cymae Cfloris instar sub II.) protagmate communi fertili in di- 

 chasii aut cincinni modum ramificatae, plerumque exstelechicae. 



a. Protagma monophyllum Ccum recaulescentia et concaulescentia) : 



Solanum micranthum, laxiflorum. 



b. Protagma dip hy Hum. 



; a. Recaulescentia absque concaulescentia: Solanum glandulo- 



sum, Saracha, Capsicum, Athenaea, Aureliana. 

 0. Recaulescentia et concaulescentia. 



* Folia gemina: Solanum nigrum, adscendens, sarachoides, 

 arenarium, diphyllum, nudum, coarense, caavurana, coe- 

 ruleum , intermedium , campaniforme , rivulare , inaequale, 

 gnaphalocarpon, megalochiton, gemellum, murinum, ar- 

 genteum , refractifolium, Pseudocapsicum?, incarceratum, 

 platanifolium , aculeatissimum, arcuatum, hastatum, acero- 

 sum, atropurpureum, affine, floribundum, spectabile, anoa- 

 ca in hum, asterophorum , cuneifolium, toxicarium, angusti- 

 florum, lanceaefolium , decurrens?. 

 ** Folia non gemina: Solanum Balbisii, sisymbriifolium. 



INFLORESCENTIAE CONDITIONES HETEROCLITAE, 

 AUT NON RITE EXPLORATAE. 



Inflorescentiae cormanthae , i. e. cymae fasciculiformes absque 

 pedunculo communi supra cicatrices foliorum delapsorum: Solanum 

 lacteiini ; Acnistus cauliflorus. 



Cymae secundariae ex axilla cymae prioris ? : Solanum pteleae- 

 folium, cormanthum. 



Cyphomandra. Ramificatio huic generi quam maxime est pecu- 

 liaris. Materia autem, cui opinionem de vero ramificationis modo pos- 

 simus superstruere, minus corapleta ad manus nobis fuit, turn ob exem- 

 plorum brevitatem, turn ob riorum et alabastrorum situm difficilius ex 

 sicco eruendum. De hac re quod compertum et absoluta observatione 

 comprobatum habeo, jam sequitur. Inflorescentia alaris ex dichasiorum 

 bifurcatione oritur, ea tamen lege, ut non ex ipso anguli centro, sed 

 abinde remota locum quasi marginalem occiipet. 



Prophylla bina foliacea (1 et 2), quae cymulam C3) antecedunt 

 eidem communia , inde ab illorum angulo sursum dimota cum suis ra- 

 mis axillaribus coalescunt (id quod Schimperus Recaulescentiam nuncu- 

 pavit); quo fit, ut quodvis prophyllum folio ramuli primo ex adverso 

 opponatur. Ramuli ex his prophyllis oriundi, inflorescentia termi- 



nati (4) singuli folia emittunt quaterna, quorum duo infima {a et 6) 

 divergentiae angulo vix quintain circuli partem aequante, postice, i. e. 

 versus axin primarium convergunt. Haec sequuntur in quovis ramulo 

 altera bina («' et b') e quibus unum anticam, alterum posticam posi- 

 tionem affectat; inflorescentia (4) in pedunculo medio proprio haec ul- 

 tima folia excipit. Quodcumque autem horum ultimorum foliorum («' 

 et 60 eadem quam exposuimus lege iterum raroificationem repetit. In 

 ramificatione superiorum ordinum e geminis prophyllis unicum solum- 

 modo fertile est, i. e. ramum producit, et haud raro accidit, ut in 

 axillis inferiorum foliorum nihil conspiciatur, nisi rudimenta ramulorum 

 brevium, ideoque folia emitteutium, quae speciem foliorum accessorio- 

 rum prae se ferunt. Quam maxime memorabilis necdum pro sua ratione 

 exploratus est situs pedunculi communis non in ipso angulo, sed in ejus 

 latere: quern quidem situm secundum per omnes ramificationes stirps 

 semper conservat. f 



Solanum violaefolium. Cyma simplex, protagmate e prophyllis 

 duobus foliaceis magnitudine paullo diversis composito, quorum supe- 

 rius sterile, inferius ramum floriferum iterum ramifii at urn emittit. Re- 

 caulescentia videtur nulla; concaulescentia metapodii axis materni cum 

 bypopodio ramuli axillaris. 



Solanorum ex aculeatorum tribu quorundam ramificatio , nem- 

 pe: stenandri, Gardneri, laniflori, polytrichi, hexandri, robusti, stag- 

 nalis, acicularis, thomasiaefolii, paniculati, grandiflori, pellicei, sub- 

 scandentis, rufi, megalonycis, Schiichii, cordifolii, surinamensis, Pdp- 

 pigiani, pauciflori, ochroneuri, micracanthi, paratyensis, oocarpi, 

 Lycopersici?. Folia plerumque terna (an prophylla?) inflorescentiam 

 praecedunt, quorum superius solum fertile s. d. recaulescentiam pati- 

 tur, vix vero usque ad prim urn folium rami axillaris extensam. Con* 

 caulescentia quoque usque ad diversas coalitionis gradus occurrit. Hinc 

 inde accidit ut folia inflorescentiam praecedentia numero indefinito, in 

 diversis speciminibus vario, nunc plura sint tern is, nunc pauciora, qua 

 ratione haec tribus inter Inflorescentias terminates IV. B. referenda 

 sit. Eodem modo in Solano paniculato et grandifloro ramus inflores- 

 centiam terminalem praecedens modo post unicum folium, modo post 

 ;t — 5 in inflorescentiam abit. Solani vellei inflorescentia plurimiflora 

 componitur dichasiis terminalibus (in ramulis basi foliar is, summis uni- 

 foliatis) quae post partitionem primi ordinis in cincinnos transeunt. 



Solanum nematopus simili modo ramos spargens excellit tenui- 

 tate enormi pedunculi exstelechici quasi filiformis et cum ramulo axil- 

 lari coalescentis (concaulescentia). 



Lycium. Cymae per racemum in foliorum axillis distributae, ple- 

 rumque pauci- et uni-florae, inde quasi ad Cestrum transiens. Nee re- 

 caulescentia nee concaulescentia ebtinet. 



.Inflorescentiae obscurae: Solanum Pseudoquina, capsicoides, Or- 

 bignyanum, Schomburghii, aurantiacum, macronema, dimidiatum ; Wi- 

 theringia Selloviana; Jaborosa; Himeranthus. 



DE SOLANACEARUM PER BRASILIAM 

 DISTRIBUTIONE. 



Rectmn ferre judicium hac nostra quidem aetate 

 nullus conabitur, quicumque hujus rei difficultates rite 

 perpenderit. Tantum enim abest, nt specierum, quas 

 Brasilia nutrit, terminos et quo modo inter limites, 

 austral em, borealem, orientalem, occidentalem, infe- 

 riorem ac superiorem circumscriptae sint rationem ac- 

 curate exploratam habeamus ut ne unius quidem speciei 

 ad loca, aerem, coeli temperiem et reliqua relationem 

 absoluta cognitione amplectamur. Ad imperii Brasi- 

 liensis iinmensam, qua patet, latitudinem et Botanicorum, 



Solanac. 



qui banc terram perscrutati sunt, paucitatem accedit 

 insuper in notandis locis natalibus locorumque indole in- 

 curia, quam ego quidem nulli illorum vitio vertere ve- 

 lim, quum probe sciam, quot quantisque laboribus, 

 aerumnis, anhni corporisque molestiis peregrinatores 

 ibi conflictentur. In hac re id praecipue doleo, b. 

 Sellovii, qui omnium Botanicorum diutissime in Brasi- 

 lia moratus, extensas illius terrae regiones, inde a 

 Soteropoli ad Bonariam usque emensus est, schedu- 

 las de specierum ab ipso collectarum locis natalibus 

 aut plane interiisse, aut nimis fugitivo calamo con- 

 scriptas pauca solummodo eaque vix sufficientia edi- 

 cere; quo factum est, ut in Sendtneri nostri Mono- 

 24 



