5 BIGNONIACEAE. 6 
foliis digitatis et foliolis pluries dissectis in tota familia valde 
peculiaribus donata. Ambo alia montes et planities elatas 
Asiae interioris et orientalis praecipue Himalayam incolunt 
(Incarvillea et Amphicome) priori afhnitate arctissime con- 
juncta at indole fructuum plane diversa. 
Miro at in ditione florae Brasiliensis haud inusitato 
modo genera quae in regionibus humidis plantas lignosas non 
raro speciosas et magnas gignunt, in campis elevatis regionum 
interiorum Brasiliae frutices et suffrutices procreant qui ab 
herbis perennibus vix caulibus prope basin magis lignefactis 
differunt. Nobis autem diu optime notum, plantas herbaceas 
et annuas ipsas in regionibus tropicis praecipue climate 
sicciore saepius in caulium parte basali lignescere et rigescere. 
Jacarandae e. g. genus arbores vastas includens in campis 
provinciae Minas Geraés plantas evolvit, quarum caules vix 
digitum longitudine aequant (J. decurrens Cham.); folia saltem 
gracilia 4—5, interdum semimetralia vel ultra, pteridoidea, 
alte pinnata adspectum gratissimum et staturam magis 
conspicuam iis attribuunt; ex medio pannicula florum pulchre 
coeruleorum sat magnorum surgit. 
Species Arrabidaeae generis maxima pro parte suffrutices 
alte in arbores scandentes evadunt; in provincia supra laudata 
autem et in provincia S. Paulo suffrutex erectus Arrabidaea 
brachypoda Bur. et K. Sch. e rhizomate crasso caules modice 
elongatos interdum vix semimetrales vel minores pullulans 
valde divulgatus est; hic autem, ut alter elatior Cremastus 
glutinosus hinc inde ramum magis elongatum emittit, qui in 
fulera vicina se incumbit et taliter hisce paullulum enititur; 
rarissime rudimentum cirrhi ipsum in speciebus duabus lau- 
'datis observavi. Non minus species quaedam generis Anemo- 
paegmatis erectae, ut A. mirandum Mart., A. lanceifolium Mart. 
ete. ad plantas characteristicas camporum elatorum pertinent. 
; Multae species familiae in orbe neogaeo, perplurimae 
in gerontogaeo arbores erectas interdum maximas et giganteas 
offerunt; Tecomae, Jacarandae e. g., non minus Crescentiae 
quaedam species Americae calidiori propriae inter plantas am- 
plissimas militant et genus Coleae, praesertim in insulis quas 
Mascarenas nominamus et in Madagascaria indigenum, arbores 
speciosas praebuit. 
Bignoniaceae plurimae autem in arbores saepissime 
altissime scandunt, ut flores supra silvam primaevam soli et 
insectis exponantur, quae pollen ab altero flore in alterum 
transportant. Germani eas „Lianen“, Brasilienses „Cipo“, 
Hispani ,,Vejuco vel ,,Bejuco appellant. Vulgo tempore 
brevissimo frutices adscendunt, surculos et flagella longissima 
et tenerrima fere aphylla emittentes, quae serius tantum 
postquam supra arbores se surrexerunt, folia viridia copiosa 
procreant. Saepe surculi illi instrumentis carent quibus 
in arboribus vel saxis tenentur; harum plantarum rami se in 
fulera imponunt et rectangule divaricantes in ramos arborum 
se incumbunt, ita ut frutex retineatur neque dilabi queat. 
CI. H. Scuznck hane formam fruticum scandentium „Spreiz- 
klimmer“ nominavit (i. e. scansores divaricantes) Plantae 
aliae serius ope cirrhorum in fulera affiguntur. Folia inferiora 
vulgo ternata vel si aliter composita, partem mediam offerunt 
quae lateralibus similis est. Summa folia autem saepe foliolum 
medium non ulterius procreant; hunc locum potius organum 
Bignoniac. 
filiforme. tenerum flexile tenet, quod, si fulcrum quoddam 
tangit, id circumvolvit et arcte ei annectitur. Serius cirrhus 
spiraliter inferne se involvit et abbreviatur; si foliola de- 
labuntur, cirrhus restat et lignescit; non raro incrementum 
secundarium lignosum taliter evadit, ut filum tenerum in 
corpus durum diametro plurimillimetrali mutetur. 
Cirrhus non ubique simplicem se praestat, at interdum 
semel vel pluries ramosus invenitur; ita ut  Dozanthae 
capreolatae Miers e. g. cirrhus ramos ultra 15 praebeat. 
Miro modo folia binata non ubique cirrhum simplicem fili- 
formem offerunt, et vice versa species foliis pluries com- 
positis donatae non semper cirrhum ramosum procreant, ut 
e metamorphosi vulgata conjiciendum esset: folia Memorae 
generis e. g. triternata cirrho simplici et Doxanthae supra 
laudatae binata, ut jam diximus, cirrho ramosissimo ter- 
minantur; perinde in genere Bignoniae, Melloae etc. locum 
folioli simplicis terminalis eirrhus trifidus occupat. 
Fabrieae valde peculiaris illi cirrhi tripartiti sunt quo- 
rum rami apice incrassati, indurati et uncati evadunt, et qui 
Germanice ,Krallenranken“ appellantur. Haec organa 
egregie ad surcula elongata in arborum corticem non solum 
sed etiam in saxa et parietes affigenda apta ope recurvationis 
singularis petioli sponte in substrata se imprimunt, et taliter 
firme ungues injiciuntur, ut potius ramos quam cirrhos 
discernas. 
In tribu Bignoniearum genera Bignoniae, Macfadyenae, 
Melloae, Neojobertiae Brasiliensium et Neomacfadyenae Antil- 
lanae, in tribu Zecomearum genera Dolichandrae et Para- 
bignoniae, in tribubus aliis genera nulla cirrhos uncatos 
offerunt. 
Loco cirrhorum uncatorum alii observantur quorum 
rami in discos latiusculos cireulares abeunt; hi substrato arcte 
se imponunt et quasi ei agglutinantur, quamobrem Germani 
haec organa ,Haftscheibenranken' nominant. Trium 
generum Bignoniacearum species omnes iis gaudent; Zynnanthus 
interdum haec organa demonstravit, non minus Macrodiscus 
lacteus Bur. et Doxantha capreolata Miers interdum ea ex- 
hibere videntur. Modi ulteriores ambo retinaculorum plantis 
momenti maximi quia cirrhi communes filiformes fulera tenuia 
sola amplecti queunt, ope unguium et discorum contra caules 
in arbores giganteas et in saxa adscendere possunt. Si 
ulteriores caulibus et ramis affixi sunt, e nodis radices copiosae 
enascuntur et in substratum ingrediuntur ita ut surculi vel 
flagella arctissime et firmissime fulcris agglutinentur. 
Folia Bignoniacearum vel foliola coriacea vel interdum 
duriora rarius herbacea, vel submembranacea ipsa probabil- 
iter ubique lepidibus explanatis vulgo margine integris raro 
more Elaeagnacearum fimbriatis vel pilis capitellatis abbreviatis 
sensim in lepides transeuntibus et insuper saepius pilis 
simplicibus interdum minutissimis paucicellularibus rarius 
ramosis instructa; nonnunquam superficies inferiores domatia 
puberula vel lamina parva tecta offerunt, 
Anatomiam ligni Bignoniacearum perplurimarum irre- 
gularem auctores multi diligentissime et acuratissime obser- 
vaverunt et descripserunt. In historia scientiae amabilis 
haec familia semper commemorabitur, quia in ea primus 
notis anatomicis cl. Bureau ad generum systema naturale 
2 
