i BIGNONIACEAE. 8 
condendum usus est. Quum in universo genera ope illarum 
stabilita cum characteribus floris et praecipue fructus con- 
graant, genera Bignoniacearum sine dubitatione pro natura. 
lissimis habenda esse putamus. 
Non omnia genera Bignoniacearum structuram anomalam 
ligni exhibent: arbores erectae et frutices campestres aut 
herbae perennes a norma Dicotyledonearum omnino non rece- 
dunt et genera Tecomariae et Campsidii et Schlegeliae inter 
frutices scandentes pariter normam tenent. Irregularitas in- 
super non nisi in ligno quod secundarium nominamus et quod 
e eambio circulari oritur, manifesta fit; primo initio omnes 
caules structuram eandem et normalem offerunt. 
Lignum Bignoniacearum omnium notis sequentibus in- 
signe: radii medullares ubique pauci- (1- ad 3-) radiati; vasa 
spiralia nullibi nisi prope medullam observantur, lignum se- 
eundarium iis caret (Doxantha capreolata Miers excepta). 
Ubi vasa telam parenchymaticam tangunt, vasa eas incrassa- 
tiones monstrant, quae , Hoftüpfel* Germanice appellamus. 
Maximi momenti in omnibus formis scandentibus vasa satis 
lata in annulos periphericos disposita strata annuaria spuria 
simulant. 
Abnormitates structurae ligni in Bignoniaceis tres reperi- 
untur: primam cl. Scuenck structuram laminis leptomatis 
insilientibus insignem (Structur mit einspringen- 
den Bastplatten) nominavit. Modus simplicissimus hujus 
relationis offertur, si corpus lignosum sectione transversa 
formam crucis ferreae (Germ. ,eisernes Kreuz") exhibet; 
tunc columna ligni quasi striis vel canalibus longitudinaliter 
decurrentibus 4 excavatur. Sinus 4 crucis cum seriebus 4 
foliorum e decussatione ortis alternant. Si bracchia crucis 
brevia remanent, sinus vulgo ab imo fundo usque ad peri- 
pheriam ligni aequalem se praestat; si longiora tunc latitudo 
sinus a basi aut sensim aut saltatim augetur, ita ut 
sinus nunc linea continua aut linea iterum iterumque rect- 
angule fracta circumscribatur. Modus complicatior evadit, 
si inter laminas vel tabulas partes leptomatis secundarii vel 
tertiarii interponuntur. 
Structura secunda abnormalis corpus lignosum omnino 
diffissum et disjectum demonstrat. Causa destructionis hodie 
haud perfecte clara: secundum cl. ScHENcK cellulae quaedam 
medullae et parenehymatis lignosi regenerantur, partitione et 
incremento cellularum sectores ligni magis magisque dis- 
janguntur et tandem omnino discluduntur, ita ut insulae 
quasi lignosae in magmate telae disjungentis sat aequabili 
natent. Cl. WARBURG contra et eum sequens cl Gita 
putaverunt telam luxuriantem quandam e leptomate ortam 
esse quod mihi quoque probabile videtur ut in ENGLER- 
PnawTL, Natürliche Pflanzenfamilien IV (3) asserui. Non 
raro nempe inter sectores lignosos lignum primarium omnino 
non discissum sed integerrimum reperimus; quod nos docet, 
medullam ipsam telam disjicientem non efformavisse. 
Structura tertia abnormalis fasciculos vasorum secun- 
darios corticales incremento proprio ope cambii regenerati 
donatos exhibet. Corpus lignosum interum vulgo more struc- 
turae primariae differentiatum, annulo simplici vel duplici 
partium lignosarum circumdatur ; ulteriores interdum cum ligno 
interiore hine inde conjunctas se praebent. Fasciculi vasorum 
probabiliter in parenchymate leptomatis oriuntur, sensim ad 
dextram et sinistram dilatantur et plus minus tandem inter 
se conjunguntur. 
Ex anatomia radicis Glazioviae bauhinioidis Bur., Big- 
noniae unguis Cati L., Macfadyenae dentatae K. Sch. ( Bignoniae 
Tweedieana Gris.) plane elucet, interdum saltem structuram ab- 
normalem caulis aeque in hoc organo provenire; haec insuper 
ope telae luxuriantis tubera magna parenchymatosa procreant 
quae probabiliter ad aquam retinendam (Germ. ,,Wasser- 
speicherorgane‘) inserviunt. 
Systema naturale Bignoniacearum scandentium cl. BUREAU 
in anatomiam conditum nune sequitur: 
A. Lignum laminis 4 insilientibus leptomatis excavatum. 
a. Laminae leptomatis aequaliter latae vel sensim peri- 
pheriam versus dilatatae. 
a. Fasciculi vasorum corticales nulli. 
I. Caules vetustiores absque tabulis 
‘ suberis crassis . . . I. Arrabidaea. 
II. Caules vetustiores tabulis suberis 
crassis donati II. Paragonia. 
B. Fasciculi vasorum corticales exstant et 
annulum lignorum exterum efficiunt 
III. Callichlamys. 
b. Laminae leptomatis peripheriam versus saltatim dila- 
tantur. 
a. Rami juniores fasciculis fibrosis mechanicis carent, 
serius cylindrici teretes, rarius quadrangulares, haud 
sulcati. 
I. Cortex absque cellulis valde incrassatis (Stein- 
zellen). 
1. Gradus laminarum leptomatis lati (i. e. latiores 
quam 2—3 sectores ligni radiis medullaribus 
segregati). 
* Rami cylindrici teretes. 
A Laminae leptomatis diu 
aequales, tunc gradibus - 
altis dilatatae 
IV. Petastoma. 
AA Laminae leptomatis gra- 
dus aetate paucae latae; 
rami costis 4 tenuibus 
mox delapsis fibrosis in- 
Siri. . V. Stizophyllum. 
AAA Laminae leptomatis latae, 
gradus primae juventutis 
statu jam evoluti lati; 
rami costis 4 tenuibus 
serius dejectis fibrosis 
instructi . VI. Cuspidaria. 
** Rami quadrangulares; laminae 
leptomatis gradibus regularibus 
i VII. Tynnanthus. 
2. Gradus leptomatis tabularum an- 
gusti, sectoribus lignosis hand 
latiores . VIII. Fridericia. 
II. Cortex cellulis valde incrassatis lapideis in- 
structus. 
Las Ais PC cs Pa a ba 
