11 BIGNONIACEAE. 
Bracteae bracteolaeque ubique in inflorescentiis adsunt, 
interdum saltem minimae et vix conspicuae praesertim quum 
haud raro diu ante anthesin florum delabantur. Maximis 
bracteis, diutius persistentibus, coriaceis et subconchiformibus 
species permultae generis Adenocalymmatis gaudent, quae non 
raro glandulis maximis patelliformibus calyci quoque propriis, 
notantur. Inflorescentiae racemosae (Eccremocarpi, Kigeliae) 
non semper bracteolas nobis monstraverunt. 
Calyx ubique prima origine pentamerus videtur, quod 
saltem dentibus majoribus quinque subaequalibus (Cuspidaria, 
Clytostoma) vel denticulis interdum minntissimis probatur. 
Non raro autem calicis lobi mox corollam supercrescunt et 
tali modo concrescunt ut sacculus apice perfecte clausus eva- 
dat, qui sub anthesi irregulariter rumpitur (Memora) vel 
circumscisse aperitur (Lundia). Interdum calyx valde am- 
pliatus et coloratus (Callichlamys), valgo angustior corollam 
cireumdat (Arrabidaea); calices utriculosi generibus nonnullis 
(Fridericia, Sanhilaria, Stizophyllum) peculiares. Genera 
Delostomatis et Amphilophii calice duplicato gaudent, ita ut 
calicem interiorem ante anthesin clausum limbus crispatus 
exterior lobulatus velet. _ 
Corolla Bignoniacearum ubique zygomorpha quamquam 
irregularitas interdum modicam vel vix primo intuitu conspicuam 
se praebet. Si aestivatio loborum imbricata, haec sola jam 
zygomorphiam demonstrat, quia semper a lobis summis binis 
ad imparem inferiorem descendit. Aestivatio valvata contra 
(in generibus Pyrostegiae et Glazioviae manifesta) zygomor- 
phiam haud recognoscere sinit; tunc autem curvatio laevis 
tubi dubitationem de hac re dispergit. Indumentum corollae 
exterum densum at brevissimum (quod infra subtomentosum 
nominavimus) speciebus multis proprium, etiam lobos corollae 
superficie superiore saepius ornat; pubes similis vulgo prope 
insertionem staminum observatur, basis tubi corollae autem 
vulgo utrinque calva. 
Typicus staminum numerus 5 corollae pentamerae re- 
spondet; filamenta tubo inferiori infra sinus loborum innixa 
nonnunquam etiamsi hinc inde vix conspicue inaequilonga; 
longiora antica, breviora media lateralia; brevissimum posticum 
vulgo thecas polliniferas haud gerit, potius filum acuminatum 
breve, rarius staminodium elongatum corollam superans apice 
incrassatum (Jacaranda) vel bilobum (Nematopogon) refert. 
Stamina 5 fertilia genera tria (Oroxylum, Catophractes et 
Rhigozum) sola exhibent, in his autem posticum manifeste 
statura paulo minore reductionem androecei adscendentem de- 
monstrat. Gradum maximum hujus reductionis genus Catalpae 
praebet, quod staminibus binis tantum fertilibus gaudet, tria 
alia inter haec forma filorum capitellatorum minntorum ob- 
servantur. | 
Antherae dithecae fabrica thecarum haud paullisper va- 
riant. Ope connectivi saepius parvi subcarnosi umbonati thecae 
ambae conjunguntur; interdum autem ulterius dilatatur et 
subfoliaceum evadit (Adenocalymma inundatum, Amphicome 
etc.). Rarius thecae parallelae ab apice connectivi dependent, 
saepius plus. minus divaricant, ita ut vulgo verticaliter super- 
positi divergant. Filamentis incurvatis thecae et staminum 
minorum et majorum se approximant et non raro per paria plus 
minus agglutinatae apparatum genitalem masculinum fabricant 
12 
ei similem quem in Gesneriaceis permultis invenimus. Thecae 
vulgo glabrae, in speciebus omnibus Lundiae autem, Amphi- 
comes et paucissimis Arrabidaeae plus minus pilosae occur- 
runt. Commemoratu digna reductio peculiaris thecae alterius 
in generibus Jacarandae, sect. Monolobi et Millingtoniae ; 
M. hortensis reductam forma corporis carnosi conici jam 
monstrat. 
Pollinis granula fiava vulgo globosa triporosa parce et 
minutissime granulosa; rarissime haec in tetrades (Arrabidaea 
argentea Wawra, A. puberula Bur.) connata observavi. 
Ovarium Bignoniacearum normale e carpidiis binis com- 
positum rarissime per casum pleiomerum se praebet. Vulgo 
dissepimento perfecto in loculos binos dividitur; dissepimentum 
in Bignoniearum tribu lateribus latis parallelum, in Tecomea- 
rum tribu contra inter latera latiora ovarii expansum, in tribu 
Eccremocarpearum et Crescentiearum omnino nullum. Tribus 
Tourretticarum, quem cum Bignoniaceis nuper conjunxi, contra 
normam ovario quadriloculari gaudet, quod botanici nonnulli 
pro dimero, dissepimentis spuriis iterum locellato sumunt. 
Ovula in ovariis septatis ‘nunc biseriatim nunc pluri- 
seriatim dissepimento affixa, in unilocularibus dispositione 
simili parieti innixa ubique anatropa et saepissime adscen- 
dentia micropyle infera se praebent; genera Amphicomes et 
Incarvilleae sola gerontogaea ovula pendula micropyle supera 
exhibent. Vulgo applanata taliter disposita ut inferiora supe- 
riora rarius vice versa tegant. Numerus ovulorum saepius 
ultra 20 et non raro ultra 30; in genere Arrabidaeae autem 
reductione peculiari haec ad paria 4 (A. fagoides Bur.), ad 3 
(A. macrophylla K. Sch.), ad 2 (A. corchorifolia, A. Claussenii 
A. DC.) diminuuntur. 
Ovarium nunc breviter sessile nunc basi angustatum nune 
manifeste stipitatum ad genera distinguenda maximi momenti ; 
genus Anemopaegmatis e. g. facile forma ulteriore et ovalis 
pluriseriatis recognoscitur, similiter genus Zeyherae stipite 
longo ovarii ab affinibus distinguitur. Saepissime discus melli- 
genus adest, nunc solidus conicus vel subhemisphaericus, nunc 
cupulatus; vix evolutus vel omnino nullus notam essentialem 
generum Lundiae, Cydistae, Phryganocydiae et Tynnanthi efficit. 
Organum nullum gravitatis majoris ad systema Bignonia- 
cearum condendum fuit quam indoles et forma fructuum in 
tribu Bignoniearum et Tecomearum. Cl BUREAU primus in 
opere suo excellentissimo et splendidissimo supra laudato 
capsulas generum multorum familiae accuratissime examinavit 
et depinxit; multos per annos materiem ingentem praecipue 
ex America australi collectam capsulis loeupletissimam ante 
oculos habuit; studio diligentissimo auctor celeberrimus for- 
mas maxime intricatas et in generibus diversis sub anthesi 
saepius simillimas solvit et, quod nec cl. P. DECANDOLLE nec 
cll. BentHAM et Hooker in ;,Generibus plantarum* confecerunt, 
-in genera bene cireumscripta dividit. 
Simul cum cl. Bureau pariter cl. Mrers systema Big- 
noniacearum cum generibus multis novis constituit et species 
numerosas maxima pro parte nominibus nudis publici juris 
fecit. Plantas a cl. Wem in Brasilia australi collectas ela- 
boravit et cum tractatu de his systema in Proceedings of the 
Royal horticultural society ILI. nobiscum communicavit. Quam- 
quam nonnulla genera e. g. Tynnanthum (falso Thynanthus), 
