13 BIGNONIACEAE. 14 
Phaedranthum, Stizophyllum etc. potius praxi diutina quam 
vi logica recte judicavit, mea sententia hoc opus minoris 
pretii fuit. Eandem speciem nempe non raro in generibus 
duobus vel etiam tribus invenimus, et formas saepius vix vel 
ne vix quidem distinguendas pro speciebus propriis habuit; ita 
ut haec enumeratio non critica ad systema Dignoniacearum haud 
magni interfuerit. 
Omnia genera tribuum duarum supra laudatarum fructi- 
bus capsularibus gaudent. In Bignonieis capsula taliter de- 
hiscit, ut valvae ambae dissepimento parallelae ab ulte- 
riore et a margine incrassato solvantur; ulterior forma repli 
filiformis plus minus indurati restat, ex quo valvae dela- 
buntur. Valvae forma et textura et qualitatibus superficiei 
sat variabiles: valde elongatae et angustissimae in Stizophyllo, 
paulo latiores in Arrabidaea, Petastomate et Lundia etc., 
breviores et subrhombeae vel orbiculares in Anemopaegmate 
et Doxantha evadunt; in omnibus laudatis simul planas atque 
laeves se praebent. Distictis autem valvis latioribus et brevio- 
ribus incurvatis, Pithecoctenium et Clytostoma tuberculis coni- 
cis more limae gaudet. In genere Cuspidariae valvae alis 
latis binis membranaceis instructae capsulam valde dilatant; 
latissimas autem in Callichlamyde invenimus quae valde in- 
durescunt et lignescunt. 
Tribus Zecomearum capsulis insignis guarum dissepi- 
mentum latera latiora conjungit; vulgo loculicide dehiscunt et 
valvae a dissepimento persistente vel delabente solvuntur; 
rarius dissepimentum longitudinaliter rumpitur et dimidia valvae 
medio utraque affixa semina gerunt (Jacaranda, Nematopogon). 
Interdum (in Dolichandrone et Markhamia) dissepimentum 
capsulae maturae valvis parallelum videtur, relationem accura- 
tissime perspicanti autem manifestum fit, ut dissepimentum 
spurium post foecundationem oriatur et valde accrescens 
capsulae lumen in loculos binos amplos dividat; dissepimen- 
tum verum semina gerens pro rata angustissimum remanet. 
Capsulam quadrilocularem apice poris dehiscentem genus 
Tourrettiae exhibet; tribus Crescentiearum autem fructus bac- 
catos extus corticatos pulpa carnosa impletos haud dehiscentes 
nune oviformes nunc subcucurbitinos nunc valde elongatos 
cylindricos offert. 
Semina in tribubus Bignoniearum, Tecomearum, Jacaran- 
dearum et Eccremocarpearum ad dispersionem maxime idonea, 
ala vulgo magna vel maxima cincta (in genere Oroxyli et 
Godmaniae 10 cm. et ultra longa), e capsulis apertis delabentia 
cireuitu amplo lente et paullatim aérem transmigrant et ope 
venti longe lateque supra terram disseminantur. Fructus 
clausi et putredine affecti demum aperti ubique semina plana 
vel biconvexa vel angulata nunquam alis circumdata inclu- 
dunt. Raro aeque semina Bignoniearum subtesselata tam 
longa quam lata occurrunt; illa Adenocalymmatis longerace- 
mosi Mart. ante oculos habui quae capsulam crassam subcylin- 
dricam dense implent, ita ut forma indicata e tactu mutuo 
angusto evadat. Haec dissepimento medio in locellos fere per- 
fectos separata; locelli foramine circulari medio conjunguntur. 
Cotyledones carnosae incrassatae locellos dense farciunt et 
trans foramen dissepimenti coadunantur. 
Alae seminum nunc integerrimae nunc margine plus 
minus denticulatae vel lobulatae nunc irregulariter percussae 
raro partitione altiore apice basique in comam pilosam lace- 
rantur. Haec relatio in generibus Catalpae, Chilopsidis et 
Sparattospermalis occurrit et botanicos nonnullos induxit, ut 
alas e pilis densissime conglutinatas oriundas sumerent, quibus 
omnino non assentiri possumus. 
Omnia semina Bignoniacearum endo-vel perispermio 
carent. Embryo vulgo applanatus vel compressus, Crescen- 
tieis et Adenocalymmatis speciebus supra adnotatis exceptis, 
lumen seminis perfecte implet. Haec nota characterem essen- 
tialem familiae totius efformat et eam a Solanaceis, Scrophu- 
lariaceis, Gesneraceis ete. distinguit. 
Nostra familia sine ulla dubitatione cum Scrophulariaceis 
et Gesneraceis, forsan haud inepte etiam cum Acanthaceis affinitate 
consocianda a prioribus notis supra indicatis, ab ulteriore 
praecipue indole fructus et seminum alatorum et granulis pol- 
linis simplicibus extus vix sculptatis discrepat; omnibus fami- 
liis supra laudatis folia composita insuper aliena. Catalpa 
habitu praesertim quam maxime ad Paulowniam accedit et 
Scrophulariaceae scandentes (e. g. genera Wrightiae et Bran- 
disiae) non solum habitu sed etiam forma inflorescentiae et 
corollae saepius Bignoniaceas in memoriam revocant vel cum 
iis commutatae sunt. Bignoniaceae typicae nobis tribus tres 
Bignoniearum, Tecomearum et Jacarandearum sunt, quibus Eccre- 
mocarpeae quamquam ovario uniloculari diversae arcte acce- 
dunt, quia capsula a basi dehiscens, semina alata et habitus 
cum illis communia. 
Tribus Crescentiearum indole fructuum clausorum plus 
minus perfecte unilocularium, foliis haud ubique decussatis 
magis a Bignoniaceis typieis distant et tribus Tourrettiearum 
forsan melius pro typo familiae propriae habere debemus. 
K. SCHUMANN. 
CONSPECTUS TRIBUUM BRASILIENSIUM. 
A. Ovarium perfecte biloculare; fructus capsularis; semina alata. 
a. Ovarium cum dissepimento parallele complanatum vel cylindricum; capsula 
cum dissepimento parallele applanata septifraga, i. e. valvae a dissepimento 
solvuntur ita ut replum vulgo filiforme restet. — Frutices vulgo cum 
cirrhis scandentes, pauci suffrutices campestres erecti 
b. Ovarium contra dissepimentum complanatum vel eylindricum ; 
P4 Trib. I. BIGNONIEAE. 
capsula 
modice vel non raro manifestius contra dissepimentum applanata loculicida, 
valvae a dissepimento solutae non raro demum explanatae. — Frutices 
vel arbores erecti, rarius volventes, rarissime ope cirrhorum scandentes 
Bignoniac, 
Trib. II. TECOMEAE. 
3 
