165 BIGNONIACEAE: 
nervis utraque mediani parte majoribus praeter basales 2—3 utrinque at 
subtus magis prominentibus percursa, sub lente valida lepidibus hyalinis 
inspersa qui eam luce transeunte pellucide perforatam faciunt. PANNICULA 15 
ad 25 em. longa, RACHIDE stricta; BRACTEAE 7—10 mm. longae et 2,5 ad 
3 mm. latae, BRACTEOLAE 3—D mm. longae. PEDUNCULI et PEDICELLI 
7—12 mm. longi papilloso-tomentelli. Cayx 10 mm. longus sice. cinereus 
vel subferrugineus, denticulis infra marginem insidentibus et marginem 
haud superantibus. CoroLLa tota 4,0—4,3 cm. longa, lobi 8—10 mm. 
longi. SrAMINA minora 12 mm., majora 14 mm. supra basin corollae tubo 
affixa, priora 1,6 cm., ulteriora 2,5 cm., thecae basi incrassatae 5 mm. 
metientia. Discus 1 mm. altus, 4—5 mm. diametro supra vix excavatus; 
OVARIUM 4,5—5 mm, longum superne cum stilo articulato-conjunctum lepi- 
dotum; stilus 4,0 cm. longus. 
Habitat in Brasiliae provincia Pernambuco, prope Pao d Alho: H. 
Schenck, floret Junio; in provincia S. Paulo in silvaticis: Martius; in 
Brasilia australiore loco haud adnotato: Glaziou n. 11253 et 12972. 
Oss. I. Haec species ab omnibus aliis generis, etiamsi habitu in 
universo cum iis congruens, ovario laevissimo discrepat, ut hanc ob rationem 
probabiliter capsula haud scabra ex eo evadat. Inter species Bignoniae 
a cl VELLOzO depictas unam invenimus quae fere sine dubitatione pro 
Pithecoctenio cordifolio habenda est, nempe Bignonia falcata Vell. Fl. Flum, 
VI. t. 17. Non solum natura foliolorum sed etiam habitu omnino Pithe- 
coctenii, et nodis ramulorum valde incrassatis bene haec icon cum specie 
supra descripta convenit. Maximi momenti autem nobis videtur capsulam 
magnam late linearem perfecte laevem quam optime ex ovario plantae 
nostrae exortam potuisse. Si re vera recte conjecimus, Pithecoctenium 
cordifolium Mart. e genere excludendum et pro typo generis novi Leio- 
gynes habendum est; qua de causa botanicos Brasilienses recommendamus 
hanc speciem loco naturali observare et capsulam colligere. 
Oss, II. Optime jam cl. P, De CawxpoLLE in Prodromo monuit, 
speciem MARTIUSIANAM duas includere, nempe typicam quam supra ex 
originario et secundum specimina egregia GLAZIOVIANA descripsimus et 
alteram quam cl. Marrıus in hb. Brasiliensi sub hoc nomine edidit. Ul- 
terior autem P. echinato sensu nostro adscribenda est, a qua P. cordi- 
folium toto coelo, magis quam species alia generis distat. 
2. PITHECOCTENIUM DOLICHOIDES K. Scu. 
frutex inter arbusculas scandens ramis validiusculis, no- 
vellis angulatis villoso-tomentosis, tardius glabratis, vetustio- 
ribus manifeste angulatis angulis lineatis; foliis petiolatis con- 
jugatis cirrho terminali simpliciter vel: dupliciter trifurcato 
clausis vel ternatis, petiolo subangulato striato villoso, petio- 
lulis supra haud conspicue canaliculatis ceterum indole prioris, 
lamina foliolorum ovata vel ovato-oblonga attenuato- vel bre- 
viuscule acuminata acutissima et mucronulata utrinque pubes- 
cente vel subtus subtomentosa molli, insuper utrinque at sub- 
tus magis conspicue lepidota obsolete pellucide punctulata 
concolore herbacea; inflorescentia racemosa terminali elongata 
laxa pauciflora, rachide indole ramulorum novellorum, bracteis 
lanceolato-oblongis aeuminatis, bracteolis linearibus tomentosis, 
pedicellis pro rata majoribus; calyce cupulato-campanulato, 
minutissime qninquedenticulato extus villoso-tomentoso; co- 
rolla campanulato-infundibuliformi villoso-tomentosa basi glabra; 
thecis obtusis; disco magno pulvinari apice hirsuto; ovario 
tomentoso, stilo basi angulata piloso. 
Pithecoctenium dolichoides K. Sch.! in Engl.-Prtl. Natúrl. 
Pflanzenfam. IV. (3b). 218. 
Bignonia dolichoides Cham.! in Linnaea VII. 696; Pyr. 
DC.! Prodr. IX. 163. 
Rami florentes 30—35 cm. longi basi 4—5 mm. diametro indumento 
denso e pilis laxissimis haud incrassatis simplicibus pluricellularibus, 
pulchre ochracei vel subaurei, vetustiores cortice cinereo in angulis pallide 
Bignoniac. - 
PITHECOCTENIUM. 166 
lineato in strias secedente obtecti. PetioLus 3,5—4,5 cm. longus mani- 
feste striatus, PETIOLULI foliolorum lateralium 1,5—2 cm. longi, termina- 
lium subduplo longiores ut prior ochraceo-villosi; Lamina 7—11 (6—13 
rarius ad 16) cm. Jonga ad medium 4,5—5,5 (2,5—7 rarius ad 10,5) cm. 
lata, nervis majoribus utraque mediani parte vulgo 5—6 supra prominulis 
vel immersis subtus ut nervi transverse conjungentes magis prominentibus 
percursa sice. ochraceo-ferruginea; PHYLLA stipulas simulantia haud con- 
spicua. Racemus 14—20 cm. longus, RACHIS tomento e pilis longis sim- 
plicibus efformato (lepides baud exstant) ochracea; BRACTEAE 4-6 mm. 
longae et BRACTEOLAE subduplo minores ejusdem indumenti et coloris; 
PEDICELLI cum PEDUNCULIS 1,0—2,5 cm. longi ut rachis induti. CALYX 
1,2—1,3 cm. longus coriaceus ochraceus margine manifeste extenuatus, 
nervuli e denticulis egredientes vix medium attingunt. CoroLLaE tubus 
extus pallide intus vivo flavidus ut lobi, tota 5 cm., tubus glaber 8—9 mm,, 
lobi 9—10 mm. metientes. Sramına 10 mm. supra basin corollae tubo in- 
nixa 2,2—2,3 cm. longa, staminodium 6—7 mm., theca obtusa 4 mm. 
aequans. Discus crassus truncato-conicus 2 mm. altus. OvARIUM ochraceo- 
tomentosum 4—5 mm., stilus cum stigmatibus 3,3—3,5 cm. metiens; 
stigmata (vix exsiccatione sola) insigniter pentagona. 
Habitat in provincia Brasiliae S. Paulo prope oppidum ejusdem 
nominis inter arbusculas campi: J. O. de Mello n. 55; floret Decembri; 
ibidem et in ditionibus australioribus: Sellow n. 332; loco haud accuratius 
indicato Brasiliae australis: Glaziou n. 18375. 
Oss. Species distinctissima propter indumentum densum villosum 
optime recognoscenda et cum nulla alia fere totius ordinis Bignoniacearum 
confundenda. 
3. PITHECOCTENIUM CYNANCHOIDES P. DC. 
frutex scandens ramis gracilibus elongatis vel abbreviatis 
quadrangularibus, novellis minute puberulis mox glabratis, epi- 
dermide striis longis secedente; foliis longiuscule petiolatis 
trifoliolatis rarius foliolo terminali in cirrhum simplicem vel 
apice trifurcatum tamen commutato, petiolo supra plano apice 
tantum parce pilosulo, foliolis ovatis longiuscule petiolulatis 
breviter et obtuse acuminatis vel rostratis vel obtusis basi 
rotundatis vel acutis, herbaceis margine basali minute cilio- 
latis ceterum utrinque glabris concoloribus; phyllis stipulas 
simulantibus subspathulatis caducissimis; inflorescentia ter- 
minali racemosa pauciflora brevi; bracteis lanceolatis acumi- 
natis puberulis caducis; pedicellis modice longis; calyce cupu- 
lato truncato infra marginem ciliolatum lobulis 5 minutis 
priorem vix vel paulo superantibus instructo quinquenervio, 
extus puberulo et ope microscopii lepidibus discoideis instructo, 
intus glabro; corolla manifeste curvata angustius tubuloso- 
infundibulari, lobis obtusis, extus tomentella, intus minutissime 
pilosula, inferius glabra prope insertionem staminum dense 
villosa; disco magno pulvinari; ovario tomentoso; stigmati- 
bus orbicularibus obtusis; capsula subsessili oblonga utrinque 
breviter acuminata more limae exasperata; seminibus orbicu- 
laribus late alatis, ala tenuiter membranacea ut videtur nunc 
striata nunc lacerata. 
Pithecoctenium cynanchoides P. DC.! Prodr. IX. 195; 
Bur.! in Vidensk. Meddels. naturh. Foren. 1893. p. 112; K. Sch.! 
in Engl.-Pril. Natürl. Pflanzenfam. IV. (3b). 218. 
Pithecoctenium clematideum Gris.! Symb. Fl. Argent. 257; 
Hieron. lc. et descr. 42 t. 7. 
Anemopaegma clematideum Gris.! Pl. Lorentz. 174. 
Rami juveniles minute cinereo-puberuli, ab iis ipsis epidermis mox 
filis vel striis longis secedit, vetustiores cortice cinereo vel albido obtecti 
corticem eodem more dejicere solent. PerioLus 1,5—2,5 cm. longus gra- 
cilis cinereo-viridis, PETIOLULI 6—8 (2—10) mm. longi supra anguste cana- 
22 
