417 
et H. BAILLON, qui omnia genera Bureauana in opere suo 
Histoire des plantes accepit, cum cl. Miers qui, ut supra 
jam exposuimus, minus acie mentis quam judicio audaci non 
ubique recto in habitu genera nova creavit, numerum prio- 
rum generum fere duplicaverunt. 
Quum genera tam multa in species tam paucas se divi- 
dant et quum genera non desint quae species ultra 30 et 50 
ipsas continent, quisque intelligit, numerum monotypicorum 
maximum esse; re vera 41 exstant vel 40°/o omnium. Nullum 
eorum in orbe gerontogaeo et neogaeo simul invenitur, etiamsi 
ut infra fusius demonstrabimus unum alterumve ditionem sat 
extensam amplectitur. Genera majora quae species ultra 10 
evolverunt, fere omnia Brasiliensia pariter infra enumerabi- 
mus, extra Brasiliam sequentia sola vigent: Argylia cum 
speciebus 10 in ditione Chilensi, Stereospermum cum speciebus 
12 in Africa et Asia, Colea cum speciebus 15 in Madagascaria, 
E tabula I distributionem Bignoniacearum per totum orbem 
terrarum exhibente elucet, hanc familiam maxima pro parte 
regionibus calidioribus praesertim tropicis propriam esse; 
species 17 in summa tantum inihi notae quae zonam tropicam 
transgrediuntur; in Europa autem species nulla invenitur. 
Centrum vegetationis sine ulla dubitatione in America 
australi quaerendum est, quae 356 species nutrit, 63°/o omnium; 
si cum iis 73 species Americae centralis conjungis, numerus 
specierum ad 429 vel 78°/o omnium elevatur. Cum hac quan- 
titate species gerontogaeae comparatae, nempe Asiae tropicae 
36, Africae orientalis 51, Africae occidentalis 10, Australiae 8, 
illae fere 20°/o effieiunt, numerum sat parvum. : 
Eadem relatione numerus generum non decrescit. In 
America australi genera 58 invenimus, in America cen- 
trali fere dimidium nempe 28 saltem exstant, at in orbe 
gerontogaeo 34 adsunt; ulteriora praecipue evolutione gene- 
rum Madagascariensium endomicorum taliter augentur. 
Res publicae Americae centralis genera pro rata multa 
monotypica et endemica procreaverunt: Phaedranthus bucci- 
natorius Miers, Chilopsis linearis P. DC., Astianthus viminalis 
H. Baill. ditionem Mexicanam solam, Levya Nicaraguensis Bur. 
et Godmania macrocarpa Hemsl. ditionem Nicaraguensem 
ornant; ulterior forsan vel species secunda usque ad rem 
publicam Venezuelensem progreditur. Bignonia unguis cati L., 
Jydista aequinoctialis Miers, Amphilophium panniculatum H.B K. 
et Pithecoctenium echinatum K. Sch. contra ad species illas 
hujus regionis pertinent quae saepissime consociatae distri- 
butione vasta gaudent; nam non solum ab America australi 
tropica in regiones supra laudatas transmigraverunt, sed etiam 
pro parte saltem insulas Antillanas ingressae sunt. Insulae 
quae sub titulo Indiae occidentalis comprehendimus genera 
propria pauca genuerunt: praeter Neomacfadyenam monotypi- 
cam Cubensem Zecoma spiralis Wr. ex eadem insula characteres 
capsulae, ut nuper*) exposui, praebet qui ad genus consti- 
tuendum (Neurotecoma) sufficiunt. Hae insulae autem jam 
species haud paucas insignes generum Zecomae et Tabebuiae 
et quod praesertim commemoratu dignum, Catalpae nobis 
obtulerunt. Bignoniaceae aliae Antillanae magis cum formis 
terrae firmae Americae australis congruunt. 
*) K. Schumann in Engler-Prant], Natürl. Pflanzenfam. IV. (3b). 238. 
BIGNONIACEAE: 
GEOGRAPHIA, 418 
. In Civitatibus Unitis Americae septentrionalis species 
tres 40° ]. s. attingunt, et in civitatem Illinois transgrediun- 
tur: Doxantha capreolata Miers, Catalpa bignonioides Walt. 
et Campsis radicans Seem., omnes a loco laudato usque ad 
peninsulam Floridanam sat late dispersae in orbe neogaeo 
extremitatem geographicam Arcturum versus Bignoniacearum 
capiunt. 
Haec genera in parte occidentali Americae non prove- 
niunt; miromodo autem iterum duo eorum nempe Catalpa 
et Campsis in Asia orientali extrema inveniuntur et species 
iis sat similes praebent: Campsis grandiflora K. Sch. in Japonia 
viget; insulae eaedem Catalpae Kampferi Sieb. et Zucc., China 
borealis autem Catalpae Bungei ©. A. Mey. hospitium dant. 
Sine ulla dubitatione hàs species pro relictis ex aetate ter- 
tiaria geologica habere debemus quae e centro magis boreali 
probabiliter aetate praeglaciali duabus viis frigus effugientes 
in sedes et domicilia nova Asiatica et Americana immigrave- 
runt, Ob affinitates proximas specierum neo- et geronto- 
gaearum verosimile est, has species hodie optime diversas e 
radicibus eommunibus ortas esse ut e speciebus vicariis ge- 
nerum aliorum e. g. Fagi, Liquidambaris, Liriodendri etc. con- 
jicimus. Catalpa Bungei C. A. Mey. in China probabiliter 
40° l s. etiam non transgeditur et extremitatem geographi- 
cam Bignoniacearum Arcturum versus in Asia et orbe geron- 
togaeo exhibet. 
Praeter genera supra laudata nullum nisi Tecomaria 
orbi geronto- et neogaeo commune. Diu botanici opinionem 
promulgaverunt, 7. Capensem Spach quia etiam in Brasilia 
collectores eam pluries receperunt, Africae australi haud ori- 
ginarie propriam, sed ut Stenolobium stans Seem. ibidem hortis 
aufugam esse. Profecto species plures hujus generis in America 
occidentali proveniunt, e. g. T. fulva Baill, quae in ditione 
Peruviana et Chilensi frequenter occurrit. Nuperrime autem 
prope lacum Nyassa cl. BucHANAN species duas novas collegit; 
hoc faetum non solum sed etiam area geographica sat lata 
in Terra Capensi indigenitatem Tecomariae Capensis loco lau- 
dato optime confirmant. E Brasilia specimina plura ante 
oculos habui; fere omnia sub conditionibus collectores invene- 
runt quae originem spontaneam excludunt. 
Genera sequentia Asiae et Australiae propria: e tribu 
Bignoniearum genera Orozyli (cum O. Indico Vent.) Milling- 
loniae (cum M. hortensi Linn. fil.) arbores speciosae saepe cultae 
Hausmanniae (cum H. jucunda F. v. Müll. planta insignis 
Australiensis) monotypica. Nycticalos antem multis relationibus 
generi Tanaecii Americani affinis speciebus tribus gaudet, 
quae Malesiam incolunt. E tribu Tecomearum Radermachera, 
Pajanelia, Diplanthera, Tecomella et Majodendron regiones 
easdem ornant, ulteriora bina monotypica in India orientali 
crescunt; Diplanthera autem a peninsula Malaccensi (D. Ban- 
cana Schiff.) usque ad Novam Caledoniam progreditur; species 
typica D. tetraphylla R. Br. in Australia viget. Tecomanthe 
floribus egregiis silvas Neo-Guineenses superfundit. Praeterea 
nonnullae species Tecomearum Malayanae exstant, quae vulgo 
in genere Zecomae militant. Quum autem Tecomae verae 
sine ulla exceptione Americam inhabitent, illae in alia mihi 
ignota genera pertinent. 
