421 BIGNONIACEAE: 
non in zonam calidiorem ingredi videntur, quamquam in re- 
bus publicis contiguis praecipue in Uruguay crescunt nempe 
Macfadyena dentata K. Sch. et Dolichandrone cynanchoides 
Cham. jam supra laudata. Omnes aliae nil nisi hospites 
alieni quae cum silva primaeva ingenti tropica in ditionem 
Napaeae venerunt. 
Relationem maxime insignem distributionis geographicae 
hoc loco silentio praeterire nolimus. Multae familiae plan- 
tarum species nonnullas praebent quae ditionem Napaeam et 
res publicas contiguas inhabitant; dein areis vastis segregatae 
iterum in parte septentrionali Americae australis vel in 
America centrali vel boreali ipsa apparent. In genere typico 
Bignoniae duae species tales proveniunt, nam B. unguis cati L. 
simul in Napaea et in insulis Antilanis et in ditione 
Mexicana viget; B. exoleta Vell. autem loco priore et prope 
Rio de Janeiro crescit, at in ditione fluminis Amazonum 
haud deest, quum B. vespertilio Barb. Rodr. omnino cum ea 
congruat. In ditione Guatemalensi ipsa cll. BERNOULLI et CARIO 
plantam collegerunt quae vix vel ne vix quidem ab ea discrepat. 
Regio Dryadum quacum nunc regionem Hamadryadum 
conjungere solemus, oram silvaticam oceani Atlantici Brasiliensis 
a provincia S. Paulo usque ad ostium fluminis Amazonum et 
centrum versus usque ad montes provincias Minas Geraés, 
Goyaz et Piauby orientem versus limitantes amplectitur. 
Silvae densae et humidae et calidissimae conditiones maxime 
idoneas ad proventum Bignoniacearum praebent et hoc loco 
specierum numerus ultra quinquies multiplicatur: 117 Bigno- 
niaceas peregrinatores botanici collegerunt vel 30°/o omnium 
Brasiliensium. Haud paucae hujus regionis indigenae et ei 
peculiares inter eas observantur: Parabignonia Maximiliani 
Bur. quasi Dolichandrones supra salutatae vicaria in provinciis 
Espiritu Santo et Bahia usque ad S. Paulo crescit, nisi in 
ulteriore, quod probabile videtur, culturae aufuga. Gla- 
zioviam jam supra commemoravi. Valde insignem Periantho- 
megam Vellozii Bur. pariter prope metropolim solam collectores 
pauci receperunt. 
Distributione geographica valde peculiari et commemoratu 
digna Tanaecium cyrthanthum Bur. et K. Sch. gaudet; olim 
hanc avem raram e provinciis Bahia et Ceara cognovimus, 
nuperrime autem cl. MALME eam, quam diu falso pro Tecomae 
specie habuerunt, in Paraguay spatio ingenti interruptam 
invenit, ubi prope coloniam Risso silvas secus fluvium Apo 
floribus speciosis albis elongatis ornat. Ambae species generis 
Tabebuiae stricte Brasilienses in hanc regionem pertinent, 
altera 7. cassinoides P. DC. arbor uliginosa maritima, altera 
T. obtusifolia arbor parva montes in vicinitate metropolis 
inhabitat. 
Genera ampliora familiae e tribu Bignoniearum supra 
jam laudata, quibus nunc jam genera Lundiae, Pithecoctenii 
et Clytostomatis adjicimus, multis speciebus splendidissime et 
locupletissime florentibus ornamentum maxime egregium silvis 
primaevis attribuunt. Frutices saepe altissime scandentes 
eam plantarum formationem componunt quam Germanice 
„Lianen“, lingua Brasiliensi e Tupi sumta „Cipo“, lingua 
Castillana „Bejuco“ vel , Vejuco* nuncupant. Non solum 
hae plantae inflorescentiis maxime insignes, sed etiam forma 
truncorum qui anguibus similes ab arbore altera in alteram 
Bignoniac. 
GEOGRAPHIA. 422 
repent conspicuae, ut omnes peregrinatores fusius de iis narrent. 
Non raro surcula et rami taliter arbores silvarum et frutices 
humiliores inter se connectunt ut incolae non nisi ope cultri 
in has silvas impermeabiles et fere inextricabiles ingredi 
possint. Trunci fruticum scandentium interdum valde dilatati 
et compressi et regulariter excavati et umbonati scalam rei- 
terant, ita ut incolae speciem vulgarem Pithecoctenium echi- 
natum K. Sch. „Pente de Macaco“ i. e. Germanice „Affen- 
leiter* appellent. 
Tribus Tecomearum contra pro parte arbores ingentes 
altissimas illas praebet quae silvas a prioribus inhabitatas 
efformant: Tecoma chrysotricha Mart., T. araliacea P. DC. 
T. Ipé Mart, Jacaranda macrantha Cham. et J. micrantha 
Cham.; insuper florentes omnium consensu adspectum egregrium 
praebent, quia floribus magnis splendide coloratis abundant, 
ita ut sub anthesi coma globum giganteum luteum vel viola- 
ceum referat. 
Regio Oreadum planitiem altam Brasiliensem usque ad 
fines Bolivienses amplectens species plurimas Bignoniacearum 
nutrit; nam hoc loco ad 141 numerus elevatur vel ultra 40 9/o 
omnium Brasiliensium. Haec relatio etiam ex aliis familiis 
botanicis qui de Flora Brasiliensi scripserunt, bene nota nos 
docet, has regiones quamquam minus fertiles et sicciores et 
per spatia vasta silvis fere omnino carentes tamen conditiones 
ad species evolvendas aptas offerre. In silvis humilioribus 
laxioribus, quas incolae ,,Caatingas* nuncupant, saepe ex 
arboribus tortuosis efformatis iterum species plures Arrabidaeae, 
Adenocalymmatis, Anemopaegmatis, Lundiae et Memorae occur- 
runt quae in arbores adscendunt et eas inflorescentiis e floribus 
innumerosis conflatis ornant. Collectores praecipue Fridericiam 
speciosam Mart., Arrabidaeam macrophyllam K. Sch. et 
A. athrerion Bur. propter copias florum excellentissimorum 
maxime laudaverunt, qui non solum ope corollae sed etiam 
calycis pulchre colorati insignes sunt. 
Species quaedam eorundem generum vulgo frutices scan- 
dentes procreantium in prata regionis Oreadum quae „Campos“ 
vocantur, migraverunt, et fulcris haud porro exstantibus in 
quae se incumbere possent, in herbas perennes erectas basi 
lignescentes vel in suffrutices strictos se mutaverunt et in 
formatione vegetationis campestri multum valent; ex his 
Memoram glaberrimam K. Sch., Cremastum glutinosum Miers, 
Jacarandam Caroba P. DC., J. monophyllam K. Sch., J. race- 
mosam Cham. et alias species hujus generis et Arrabidaeam . 
platyphyllam Bur. et K. Sch. nominare volumus. Formae transi- 
toriae, nempe exemplaria quae apice cirrhum unum alterum- 
ve perfectum vel imperfectum pullulant, haud desunt, ita ut 
metamorphosin hodie jam persequamur; species ulterior ipsa 
varietates exhibet quae in silvis densis usque ad vertices 
arborum adscendunt. 
Pars maxima specierum hujus ditionis indigena nullo 
loco alio porro invenitur. Genera autem ei soli propria 
probabiliter ex causis supra exhibitis pauca exstant: Neo- 
jobertia, de qua supra jam dixi, solitaria esse videtur. In 
vicinitate urbium majorum ut prope metropolim Bignoniaceae 
extraneae nonnullae propter gracilitatem staturae et amoeni- 
tatem florum coluntur et per casum hortos hinc inde eftugerunt: 
Stenolobium stans Seem., quamquam in Brasilia certe indigenum 
54 
