411 



GESNERACEAE: IIYPOCYRTA 



NEMATANTHUS. 



412 



Pili caulis subarrccte villosi, in foliis varie densi, nunc sparsi 

 nunc crebcrrimi, praesertim tamen in nervis conspicue strigosi et 

 saepe setacei. Folia quamvis saepissime parte superiore latiora 

 quam infcriore, tamen tota figura magis oblongo-elliptica et apice 

 acuta, pollicaria. Corollae rubrae longitudo 8-iin., latitudo 3—4- 

 lin.; tubus basalis S iin. longus, basi posticc parum gibbosus, pro- 

 natus et statim ampliatus; faux angustissima, vix lineam patens; 

 tota breviter et tenuitcr villosa. 



Crescit in prov. Minarum variis locis, e. g. in calidis rupibus 

 montis Lenheiro, prope S. Joao d } El Rey, in summo Pico d'ltabira: 

 Sello ; et in prov. Bahiensis montibus Sincorensibus : M. Fl. m. Ja- 

 nuario et Octobri. Oreas. 



6. HYPOCYRTA HIRSUTA Mart. dcnsc villosa; caule tar- 

 dius glabrato; foliis obovatis obtnsis v. vix acutiusculis, basin ver- 



sus longe angustatis, ubiquc dense villosis, integerrinys brevissime 

 petiolatis ; pcdunculis pctiolo multo iongioribus ct post anthcsin 

 elongatis; caljcis rubri villosi laciniis oblongo-lanceolatis remote 

 dcntatis, coroJlam dimidiam paullo superantibus, Jonge acuminatis; 

 corollae parte cjlindrica quam venter breviore. 



Tabula nostra LXVIL Fig. V. 



Mart. Nov 



nc. 



Prodr. VII. 541. 



Villi omnium partium magis divaricati quam strigosi, densio- 

 res quam in praeccdcntc, sacpc in caule fusccscentcs , ctiam supe- 

 riorem foliorum paginam plane obtegentes, tardius in caulis basi 

 evancscunt. Caulis articuli omnino Jongiores, liaud raro pollicem 

 exccduut* rarissimc ne lineas quidcm nonnullas evoluti. Folia paMe 

 supcriore multo latiora, exacte obovata, rarius brevissime acutata, 

 pollicem et quod exccdit Jonga, Iiaud raro minora, 5 — 8 Jiu. Jata, 

 petiolo vix ullo praedita. Calycis Jaciniac quam in praecedentibus 

 angustiores et conspicue utrinque dentibus 2 — 4 ornatae, pilis lon- 

 gis dense villosae. Corolla 8 lin. longa, basi aeque ac praeceden- 

 tis, IiatiJ ita longc tubulosa, sed statim in vcntrem 3 — 4 lin. am- 

 plum transicns, omniuo illi simillima. 



Post antlirsin v\\\yx brevi lempore ronspicue augetur et inter folia 

 quam in praecedente proininet, id quod pnieter villum densiorem 



peculiarrtn ad species 



inugis 



atque mtous strlgosum et foliorum Bgoran valde 



hasce maximopere consitiiguincM dignoscendaa nonnihil adjuvit. 



llabitat in prov. Dlinarum locis umbrosis petrosis art silrarum 

 maryines prope Ouro Preto et alihi: JW V Selto , Lanysdor/f. Ft. m. 



m 



Martio > fmctificat m. AprM, Maio. Oreas. 



7.? HYPOCYRTA SCARRIDA Cu. Lem. „caule erecto rigido 



pnberulo; foliis confcrtis parvis ovalibus crassis rigidis breviter 

 petiolati*, apico acuto recurvato, supra Btrigillosii , infra glahris 

 - glandiilogo-punctulatis; floribus villosis grosse Tcntricosis, vivitle 

 miniatis, ore vnlde contracto quinqticlobo parvo luteo." 



//t/pocyrfa scabridn Ch. Lemaire in Flore des Serres /11. 



(1817.) 238. 



K\ autoris lcone et ilescriptioiif* species haec et plerisque partibus 

 sittgnlts et toto habitu atque indumenti natura praecedentibus duabiis 

 r.ini similis videtur, ut «liversam spcciein agnoscere dubitemus. Atta- 



men eam notis quibusdam obstantihus cum oeutra praecedentium certa 

 ratione conjungere possumus, quum sperimen non viderimus. Foma enim 

 dtcuntur pagina superiore pilis rigidis brevibus spar.sis hirsuta , infe- 

 riore tantum glandulos» sv(\ glahra. Corom.ar ptiherulue , majores atque 

 ampliore ventre praediiae apparent, quam specimina nostra llyp. hirsutae 

 et striffiitosae. Cai.vx sat amplos, vix puhtrultis, in icone circiter dimt- 

 diam corollam aequare viriettir, virtdem neque rubrum colcre.n praebet, 

 lactniis lanceolatis acuminatis. (Juas quidem diflVrrntias partim fortasse 

 cultura adductas ideoque mioorii momenti liabeas. 



In prov. iHt/ifiruifi legit Vtaussen teste Ch. Lemaire. Oreas. 





8. HYPOCYRTA SERICEA Hnst. dense strigoso - viilosa ; 

 caule tardius glabrato; foliis oblongo-ianceolatis (minoribus lanceo- 

 latis) utrinquc acuminatis brevissime petiolatis intcgerrimis conspi^ 

 cue paucinerviis utrinque strigoso-villosis ; pedunculis petiolo lon- 

 gioribus, caljce pierumque brevioribus; calycis densc et appresse 

 villosi laciniis ianceolatis longe acuminatis integerrimis rubescenti- 

 bus, tertiam corollae partem aequantibus; corollae parte cylindrica 

 ventrem fere aequante. N 



Tabnla nostra LXVII. Fig. VI. 



Hypocyrta strigillosa et rugulosa Hort. 



Praecedentibus toto habitu similis, foliis omnino angustiori- 

 bus acutioribusque, pilis longis strigosis omnes partes satis dense 

 tegentibus et praesertim in speciminibus siccis albo-nitidis, corollis 

 majoribus, calvcis laciniis angustioribus facile disgnoscitur. Cau- 

 les subrecti nunc longius nunc brevissime articulati pedem (in spe- 

 ciminibus cultis) cxcedunt. Folia praesertim in cultis angusta, 

 1 — 2 7? poll. longa, 4—8 lin. lata. Calyx 4 ! / 2 lin. attingit; co- 

 rolla vero quam in precedentibus major, longitudine 12 lin., am- 

 plitudine ventris 5 — 6 lin. assequitur, pube levi induta , saturate 

 cinnabarina. 



Crescit in arboribus prope Morro queimado etc: Riedel^ Langs- 



dorff'. Dryas. 



9. ? HYPOCYRTA VILLOSA Hook. fiT Arn. „caule supcrne 

 villoso; foliis ovato-lanceolatis petiolatis strigosis (pilis bipartitis) 

 intcgcrrimis subtus pallidioribus ; floribus axillaribus aggregatis 

 brevi-pcdunculatis nutantibus ; calyce corollaquc longe pilosis," 



Hypocyrta villosa Hooh. et Arn. in Hook. Journ. of Bot. I. 

 (1834.) 280. 



\ legit Tweedie. Dryas. 



In insula S. Cath 



Au\. Qualis planta sit, utrum Imic genefi recte suhtribuenda, e cl. 

 auctorum nianca «Hagnosi intelligi non potest. E loco natali et ex indu- 

 mento villoso, quod auctores etiam corollae tribuunt, eam cum Ilyp. Sel- 

 loana congruere suspicamur. 



4 



Adnot. Hypocyrtas quoque duas depinxit cl. Vellozo ia Flora 

 Fluminensis Ic. Vol. VI. tab. 66. et 07. descriptas in Textus p. 256. et 



S57. sub nominibus: tOrobanche monanthos et serpens" , quas quidem 

 specifice recognoscere non licet. An etiam ejusdem operis Vol. VI. t. 69. y 

 Orobanche fissa (Text. p. 257.) et t. 75., Orohanche fornix (Text. p. 259.) 

 (neque „ferox", uti in DC. Prodromo VII. p. 541. errore typographico 

 legimus), id quod cl. Dk Candoi.lk censet, jur« huo referendae sint, di- 



judicare non valeo. 



XIII. NEMATANTHUS Schhad. 



Nematanthus Schrad. in Goett. gel. Anz. 1821. 1. 718. n. 46. 

 (Princ. Neovid. iter Brasil. II. 108. et 343.). Mart. Nov. Gen. 

 III. 46. DC Prodr. Vll. 544. Endl. Gen. n. 4162. Hanst. in 



Linnaea XXVI 209. 



Calyx liber profunde qninquepnrtitns, basi turbi 



tus et pediinculo i 



gustis , plertimqiie 



pice 



issalo iinpo 

 paticidentat 



; laciuiis 

 Corolla 



magna oblique campaiuilato-iiiiuiidib 



ba 



g« 



ste 



bulosa. d 



gibba et deflexa 



de 



paull 



usque ad limbum ampliata, parum ventricosa, fauce am- 



plissima, limbo brevi patente vel revoluto. Filamknta 

 basi corollae longe adnata, neqne dein tubulum quoque 



