﻿salix. SALICINEiE (auctor ANDERSSON). 241 



54. 76. 96-120. 123. — Exsicc. : Fr. H. n. 5. 62. 7. 63. 8. 62 ; Reichb. n. 568; 



Wimm. n. 42; Billotn. 1960; Kern. n. 107-118. E salicibus hucusque cognitis 



forma maxime variabilis nec ullis notis certis umqiiam definienda. Frutex 



nunc in formam arboris haud mediocris excrescens, non raro brevissimus eva- 



dit, fere procumbens. Rami divaricaii nunc crassi, nunc graciles, glabre 



nitentes aat incano-tomentosi. Folia nunc 4-5 pollices nunc vix semipollicem 



longa, 2 poll. ad 2-3 lin. lata, omnes foxmas a maxime rotundato-orbiculari 



ad linearem induentia, glaberrima vel densissime incano-tomentosa, integer- 



rima vel crispato-serrata, vulgo viridia subtus pallidiora vel sat intense glau- 



cescentia, exsiccatione facillime et dense marcescunt nigricantia. Amenta 



varia longitudine et crassitie ; mascula ovali-oblonga, <feminea magis cylin- 



drica; capsulae 2 lin. longae conico-rostratae, vulgo viridulae aut testaceae. — 



S. phylicifoliae proxima et forsan in eam abiens, ab ea lamen vulgo differt 



foliis magis inaequalibus, sub lente punctis albis conspersis 6t Jenuitate facil- 



lime nigricantibus, capsulis demum majoribus stylo longiori rostratis. Sub 



duabus modificationibus primariis occurrit : 



u, borealis (Anders. Monogr. p. 128, S. borealis Fries Bot. Not. 1840. 



p.193), amentis coaetaneis pedunculo elongato villoso foliatopedunculatis, 



capsulis maximis longe styliferis, foliis magnis saepe crassis et dense to- 



mentosis. — Hab. praecipue in regionibus subalpinis Lapponiae et Sueciae 



borealis. Exstat aut lejocarpa aut hebecarpa, prior potissimum S. phyli- 



cifolia Wahlenbg., postenor S. nigricans ejusd. Variat etiam : 1° grandi- 



folia, foliis maximis 4-5 pollices longis usque ad2 poll. latis vulgo tenuio- 



ribus et utrinque viridibus (S. Rudbeckiana Fr. in sched.) Arbor vel 



arbuscula elata. — 2° crassifolia, foliis crassis utrinque molliter villosis, 



venis subtus sat elevatis rugosis, ovatis aut obovatis, margine remote 



serratis, iis S. capreae sat similibus. In alpinis. — 3° tenuifolia foliis te- 



nuioribus aut omnino nudis viridibus subtus pallidis , aut parce pubes- 



centibus, integris aut serratis, ovali-oblongis, oblongo-obovatis, vel an- 



guste lanceolatis. In sylvis et secus fluvios et amnes. 



p, protea (Anders. Mon. p. 128 ; S. campestris Fries) , amentis brevioribus 



saepissime praecocibus nudiusculis magisque rarifloris, capsulis brevius 



pedicellatis et stylo subbreviore roslratis, foliis minoribus et tenuioribus 



viridulis, nunc ovato-ovalibus basi subcordatis, nunc sublmeari-lanceolatis 



basi apice attenuatis, integris aut crispato-serratis. — In regiones centrales 



alpinas Scandinavia; et in Europa cetera aut alpina aut eampestri. Eximie 



polymorpha : 1° lejocarpa, caps. glabris. Huc referendse sunt: S. Amma- 



niana Willd. Sp. pl. 4. p. 663. S. Andersoniana Sm. E. B. t. 2343 et se- 



quentes species Hostianae : S. ovata, S. glaucescens, S. aurita, S. men- 



thaefolia, S. rivalis, S. prunifolia, S. parietariifolia in Host Sal. p. 23-25. 



tab. 74-86. In regiones orientales (ut Austria) tantum lejocarpa. — 2° 



hebecarpa, capsulis pubescentibus vel albo-villosis. Huc : S. rupestris 



Donn E. B. t. 2342 , S. 'Forsteria Sm. E. B. 2344, S. cotinifolia Sm. E. B. 



1403, S. birta Sm. E. B. 1404. et multae aliae. 



55. S. phylicifolia (L. Sp. 1442, ex auct. Smith. etFries.), amentis sessilibus 

 basi demum minute et pauci-bracteatis densifioris crassiusculis, squamis 

 acutis apice nigris albo-pilosis, capsulis conico-rostratis acutis cinereo-tomen- 

 tosis vel glabris pedicellatis, pedicello nectarium bis terve superante, stylo 

 elongato tenui, stigmatibus bifidis divergentibus , foliis ovato-ovalibus vel 

 elliptico-lanceolatis remote serrulatis integrisve supra lucide viridibus subtus 

 glaucis utrinque glaberrimis, stipulis obsoletis angustis. 5 I n regionibus 

 alpinis Sueciaa et Norvegiae totius abunde, in Anglia boreali et Scotia, in Harz 

 Brocken et Silesia, in Transylvania, Hungaria, Gallia centrali , Pyiena^is 

 australibus, in Rossia ad Pelropolin, Rossia septentrionali, Ural (Brauth) et 

 Sibiria orientali? (Stubendorf). Ex Sibiria incerta, in America vix crescit. — 

 Linn. pl. lapp. ed. 2. p. 291; Fr. Nov. Mant. I. p. 50; Anders. Sal. lapp. 

 p. 42, Sal. Monogr. p. 131; Koch Synops. ed. 2. p. 751; Ledeb. fl. ross. 3. 

 p. 611; E. B. t. 1958; Sm. brit. 1049; Hook. et Arn. brit. fl. ed. 7. p. 406; 

 Hartig forstl. Cult. p. 391. S. arbuscula Liun. p 886 a. Wahlenbg. lapp. 

 n. 476. t. 16. f. 2, suec. n. 1122, Koch Comment. p. 44. S. arbuscula Weige- 

 liana Kernex Sal. austr. p. 208; E. B. t. 2656. S. bicolor Ehrh. Beitr. 5. 162; 



XVI. Sect. 2. 16 



