235? DICOTYL. seu EXOGENE. VILLEBRUNEA. 
tisve v. oblongis v. oblongo-lanceolatis cuspidato-acuminatis basi rotundatis 
obtusatisve acute serratis; rarius crenatc-serratis trinerviis, junioribus rugo- 
sulis concoloribusque v. subtus in intervenio cinereo-tomentellis s. arachnoi- 
deis nervis pilosulis pagina superiore sparsim hispida, pedunculis brevissimis 
simplicibus v. furcatis. 5 In Japonia (Thunberg; Oldham, n. 771, etc.) et in 
Himalayz regione tropica, ad Sikkim et Kumaon, altit. 600-1500. metr. (J. D. 
Hooker et Thomson), Assam (Griffith), Nepalia (Wallich, n. 9091) et Concan 
(Ralph, n. 97). — Rami ramulique graciles, obsolete angulati, puberuli, in- 
ternodiis floriferorum interdum vix centimetralibus. Folia in eodem ramo 
sepe incequimagna, 2-12 centim. longa, 1-5 centim. lata, basi integra, acu- 
mine lineari 1-2-centimetrali acuto integro aut laxe serrato, nervis basilaribus 
sepissime supra medium limbum sive usque ad tertiam v. quartam partem 
superiorem illius elongatis, lamina exsiccata folii adulti membranacea et 
obscure viridi, ea folii junioris nonnunquam subtus niveo et nigro reticulata. 
Stipule lineari-lanceolate, apice subulate, 6-8 millim. longs, in nervo dor- 
sali pilosulz. Inflorescentize primo adspectu sessiles, pedunculis nempe inter 
glomerulos occultis; mascule illas Boehmerica referentes, glomerulis con- 
fluentibus glomerulumque unicum 5-8 millim. latum efformantibus, floribus 
sessilibus, perigonii tripartiti segmentis ovatis extus superne hirtulis. Capitula 
fem. longitudine ramulorum inflorescentiz latiora, 8-12-flora ; fructifera fere 
rotundata et 5-6 millim. lata, solitaria aut sepissime didyma, ea nodorum 
proximorum haud raro confluentia et subsessilia, cupula fructum suffulciente 
lisdem forma et colore ut in V. integrifolia sed minore scilicet 2-22 millim. 
lata fructuque glabriusculo sesqui-bi-millimetrali nonnihil superata. — Magni- 
tudine foliorum, ait Blumius, qua modo subtus niveo-tomentosa, modo in 
eodem subinde ramulo utrinque concolora et nullo subtus tomento et ut ser- 
rature plerumque satis magne modo acuta modo obtusa, adeo variat ut 
facile ea non minus esse speciei existimes quanquam nihil certius esse plu- 
rimis comparatis speciminibus constat. (v. s.) 
Q, pauciserrata, foliis ovato-lanceolatis, serraturis utrinque grossis acu- 
tisque. 
6. V. TRINERVIS (Wedd. in Ann. sc. nat. l. c. ; Monogr. p. 456), foliis ellipticis 
v. ovato-ellipticis abrupte acuminatis basi obtusis v. late cuneatis acutatisve 
integerrimis trinerviis supra glabris levibusque nervis subtus puberulis, pe- 
dunculis bis terve dichotomis. 5? In insula Manilla Philippinarum (Cuming, 
n. T11). — Oreocnide trinervis Miq. Fl. Ind. bat. l. c. — Ramuli obtuse an- 
gulati, graciles, superne puberuli, exsiccati fusci. Folia in speciminibus visis 
1-12 centim. longa, 41-6 centim. lata, acumine centimetrali vel breviore acuto 
vel obtusiusculo, nervis basilaribus usque ad quartam partem superiorem 
limbi excurrentibus juxtaque marginem cum primariis sequentibus (utrinsecus 
2-3) arcuatim anastomosantibus, lamina exsiccata membranacea fusca, petiolo 
gracili 14-5 centim. longo puberulo glabratove. Stipule ovate, acute, gla- 
briuscule, cito decidua. Inflorescentie fem. (mascule mihi ignotae) quam 
petioli fere dimidio breviores, laxe ramosze, ramulis glabriusculis, glomerulis 
floriferis 3 millim. circiter crassis 12-14-floris caeterum ut in precedentibus, 
fruetiferis non visis. (v. s.) ] 
Species dubia. 
7. V.? nurescENS (Bl. l. c. p. 166), foliis ellipticis subabrupte acuminatis basi 
obtusatis integris aut superne obsolete crenulato-dentatis penninerviis rugo- 
sulis supra glabris lzevibusque nervis subtus pubescentibus pedunculis furcatis 
v. dichotomis brevissimis, capitulis fem. 10-15-floris, floribus bracteolis sca- 
riosis suffultis. ó In Nova Guinea (Hind). — Wedd. Monogr. p. 151. Oreocnide? 
rufescens Miq. Fl. Ind. bat. 1 (1). p. 271. Arbor 6-10-metralis, ramis ramulis- 
(1) Vid. quod de hoc nomine necnon de nomine Morocarpi dicitur in Mono- 
graphia mea, p. 460. Tabulae botanice operis dicti Voyage de la Bonite inter 
annos 1839 et 1846 editze sunt; inscriptio autem hujus iconographia post mor- 
tem Gaudichaudii s. anno 1851 data est, 
