













Amaryllidaceae sinico-japonicae. 



79 



onmia ex 



servare contigit, folia hysterantha hieme suis locis caespites densos latos- 

 que formant e bulbis innumeris provenientia. 



Siebold 1. c. japonice mansju sake vel sibito bana, in herbario 

 mandshiyu so appellari et bulborum mucilaginem in charta conficienda 

 adhiberi refert. Kaempferus bulbos venenatos dicit. 



Locuii ovarii 2 — 3-ovulati. Ovula late obovoidea, placentae haud im- 

 mersa, a latere compressa, integumenlis duobus, micropyle sursuin versa. 



Ab hac specie diversissima est Amaryllis sarniensis Lour. Fl. Goch. 

 247. quae Nenne? cochinchinensis Roem. Ainar. 104, Kth. Enura.V, 618. 

 Scapus cum foliis coaetaneus iisque longior, Gores paniculati describuntur, 

 corolla campanulata revoluta petalis lanceolatis luteis intus rubropunctatis, 

 slamina longa erecta, Capsula polysperma, Stigma trifidum 

 Loureiro, qui in China cultam dicit. Ex Bretschneider (Early europ. 

 res. 177) characteres sinici huic plantae a Loureiro tributi vulgo He- 

 merocallidem designant, a qua tarnen Stigma trifidum valde discrepare 

 videtur. Equidem vidi tarnen in H. fulva L. (robusta subsemiplena) passim 

 Stigma 2 — 3-fidum cum regulari capitata trilobo occurrere, reliqua vero 

 descriptio non nimis abhorret. 



2. L lim Herb. App. 20. Kth. En.V, 545. Miq. Prol.74. Fr. Sav. 

 Emmi. II, 44. Ha nee in Journ. bot. XII, 1874, 262. L. radiata Miq. I.e. 

 quoad specc. brevius pedicellata. Shiyö kirim, So moku V, 59. 



Japonia, culla? (Siebold!, ex quo japonice :nats' zui sen, vel kits' 

 neno kami sori , vel kisumina, vel kindshin so ? Miquel!}; China, unde a. 

 1777 in Angliam introdueta a Fothergill, ex Bot. mag. t. 409: Kiu-kiang 

 (Möllendorff ex Hance), Formosa prope Tamsuy (Oldhaml n. 643 ? 

 s. n. Crini spec). 



Faux perigonii spec. Oldham. paulo supra staminum insertionem 





plica v. Corona mareiniformi 6-dentata instrueta, ut ab autoribus descri- 

 bitur. Ovula in loculis 3 — 4 biseriata, globosa, integumentis 2. 



Huic affinis dicitur L. straminea Lindl. in Journ. hört. soc. III, 76, 

 a Fortune a. 1845 e Chma introdueta, a Bentham et Hooker sub silentio 

 praetermissa , a me non visa, quae ex Lindleyo a L. aarea diflert Gore 

 pallide stramineo cum linea mediana laciniarum rosea et maculis sparsis 

 paucis, segmentis brevioribus, tubo vix ullo. Stamina exserta dieuntur. 



3. L. squamigera Maxim. Bulbo globoso, foliis subquinis serotinis viri- 

 dibus late linearibus utrinque sensim attenuatis apice ipso obtusis; scapo 

 laterali; spatha 2-phylla membranacea corollae tubum aequante, bracteolis 

 I — 2 brevioribus; umbella 4 — 7-Gora, pedicellis longitudine tubi; Goribus 

 non eodem tempore se aperientibus roseolilacinis odoratis, perigonii tubo 





quam limbus infundibuliformis leviter declinatus duplo v, triplo breviore, 

 squamis truncatis brevissimis ad faucem, limbi laciniis oblongo-lanceolatis 

 apice recurvis parum inaequalibus, genitalibus deorsum curvatis, stamini- 

 bus limbo brevioribus, antheris oblongis, stylo exserto, stigmate capitel- 







