ME E ei i, ir od x. Mp: 2 o- SIS, SC a E a wu EL. ee TS eee E doi 
Die ungarischen Inula - Arten , besonders aus der Gruppe der Enula. 233 $ 
latae, acutae, mediae sensim in appendicem brevem triangularem aut 
triangulari-ovatam mucronulatamque abeuntes, ligulae involucro sesqui- 
longiores. 
Habitat circa Härmashatärhegy (Dreihotterberg) Budae (Kern., Ö. B. Z. 
-4874, p. 61), in monte Kis Eged Agriae!, ad Quinqueeclesias, in lapidosis 
calcareis montium prope pagum Vaal (I. Valiensis Tauscher exsicc.!), in 
collibus infra Szvinica, in pratis Szénafüvek Claudiopoli (Scuun in. herb. 
gymn. stat. Cibin. sub J. hybrida Schur), in montibus circa Nagy - Enyed 
frequens. 
Icon. I. hybrida Rchb., Iconogr. Corymb. t. 33, f. A! 
Exsice. I. hybrida Csató in Barnızzır herb. Europ. nr. 3361 (1878), 
— Kens., Fl. exsice. austrohung. nr. 245, — Kovars, Fl. exsicc. Austr. nr. 
148 pro parte. | 
Synon. I. hybrida Koch, Synops. ed. II. p. 393, — henn, Fl. v. Wien p. 
231, Fl. v. Niederöst. p. 336, — Beck l.c. p. 32, non Baume. — I. germanico- 
ensifolia Neilr. 1. c., I. hybrida glabriuscula Beck pro parte, I. hybrida a) et 
partim, b) Bons. Magy. Nov. Lap. 1883 p. 44, — I. pseudo-ensifolia Borb. 
Österr. Botan. Zeitschr. 1883, p. 270, T. Váliensis Tausch. exs.!, I. ensi- 
folia Baumg. herb. partim. 
Observ. I. Pseudo -ensiformis ab I. hybrida Baumg. foliis angustioribus, basi non 
reticulato-venosis, capitulis minoribus, magis cylindricis praecipue recedit. Discrimen 
adesse iam ex eo videtur, ut Baumgartenius formam hanc in montibus Medlingensibus 
legerit atque eam in herb. /. ensifoliam determinaverit. 
b. var. transsilvanica (Schur, Enum. pl. Transs. [1866| p. 312 pro 
spec.) foliis anguste lanceolatis, basi distinctius rotundata sessilibus, 
apice acutis vel obtusiusculis, a basi reticulato-venosis. Capitulis 
parvis cylindricis, basi 5 mm latis, 13 mm longis, ligulis 2 cm 
lg., appendicibus semiorbiculatis. 
Crescit in monte Bilak ad Borbánd (Scuur! in herb. gymn. Cibin.). 
Synon. I. media Schur, Sert. nr. 4505, I. transsilvanica ej. 1. c. partim; 
excl. loc. Claudiop. supra dictum et »folia basi cordata dilatata«. Autor bic 
herbam, quum describeret, non ante oculos habuisse videtur. 
8. I. Csatói Borb. ap. Beck l. c. p. 33 absque diagn., Magy. Növ. Lap. 
1883 p. 44 (I. super-germanica X< ensifolia) caule villosulo, suleato, superne 
in corymbum fastigiatum polycephalum diviso; foliis elongato-lanceolatis, 
inter formas ex I. ensifolia et I. germanica ortas latissimis, inferioribus 
basin versus attenuatis, reliquis basi distinctissime latiori et leviter sub- 
cordata vel rotundata sessilibus, acutis, superioribus sensim et breviter acu- 
minato-angustatis, subtus sparse pilosulis, margine scabris, ciliatis et denti- 
culatis, usque 16 mm latis, longioribus usque 75 mm longis, a basi venosis, 
venis prominentibus virescentibusque; capitulis inter affines numero- 
sissimis (21), parvis, basi 7—9 mm lt., 12—1414 mm longis, longe et villoso 
pedunculatis; involucri squamis plerumque sensim in appendicem bre- 
