430 G. Schweinfurth u. R. Muschler, Lifago, ein neues Genus usw. aus Algier. 
universalis; setis basi concretis utplurimum capillaribus, aequalibus, denti- 
culis minimis plerumque patentibus armatis, subaequilongis, sed interdum 
setis brevissimis intermixtis. Achaenia matura difformia; florum foemineorum 
crassa triquetra, obpyramidata, subfusca, apice truncata, utrinque acutangula, 
pilis minimis unicellularibus albido-flavis subdense obtecta; florum herma- 
phroditorum crassa, subcompressa vel faciebus convexis obsolete tetra- 
gona, pilis adpressis cinereis ubique hirsuta. 
Herba africana in desertis Algeriae australis reperta, annua, ut videtur, 
tota tomentosa; caule terete leviter sulcato-striato. Foliis oppositis, elongato- 
ellipticis basi apiceque revera acuminatis, i. e. basi longe angustatis, attamen 
rite sessilibus nec in petiolum attenuatis, utrinque cinereo-tomentosis. 
Capitulis majusculis solitariis terminalibus, breviter pedunculatis; floribus 
utriusque sexus luteis, nervis corollarum discoloribus, utplurimum brunneis; 
ligulis oblongis, discum superantibus. 
Genus nostrum medium quasi tenet inter Filago L. et Evax Grtn. 
Cum illo convenit: floribus hermaphroditis tubulosis. Differt vero a Filago 
R. Br. genere primo intuitu: involucri squamis intimis setaceis vel capillari- 
formibus, discum florum superantibus, et receptaculo plano demum con- 
vexo vel subconvexo. — Evacis Grtn. genus cum nostro genere mirum 
in medum congruens: tum involucro exteriori foliaceo simillimo, tum achae- 
niis totis fere iisdem, praesertim quod attinet ad eorum formam; facillime 
tamen distinguitur a nostra Lifago: floribus marginalibus tubulosis et 
antherarum appendicula apicale concolore. — 
Nomen genericum e nomine Filago mutatum. 
Lifago Dielsii Schweinfurth et Muschler n. sp.; herba annua, humilis 
vix 10 em alta, erecta radice tenui recte descendente fibrillis tenuissimis 
aucta. Caules fistulosi pilis satis longis albidis plerumque unicellularibus 
dense vel densissime obtecti, teretes tenuiter substriatuli. Folia subparva 
spathulata, acuta vel rarissime subobtusa, inferiora infimaque subsessilia 
minuta, inflorescentiam versus sensim sensimque accrescentia, omnia pilis 
longis subsericeis albidis plerumque unicellularibus dense cinereo- -tomentosa, 
ut videtur enervosa. Capitula maxima solitaria, terminalia, pedunculo bre- 
vissimo insidentia, pluriflora, foliis eis caulis similibus sed subminoribus 
circ. 3— 6 circumvallata ac fere abscondita; involucri late campanulati 
squamae multiseriatae ab ceterioribus et latioribus folia caulis simulantibus 
ad interiores lineares hyalinas et ad intimas filiformes hyalinas sensim 
sensimque decrescentes, omnes pilis longis denticulis acutis minimis plerum- 
que patentibus armatis auctis densissime obtectae. Corollae ut in generis 
descriptione scriptae. 
Südlichstes Algerien: Colomb Béchar, sehr vereinzelt im Sande 
der Kieswüste, 775 m s. m. (L. Dres s. n. — Blühend und fruchtend am 
1. April 1910). 
