MB. J. BALL/8 SPICILEGIUM FLORE MAROCCANS, 641 
Mar. sept.—Cap. Spartel! Inter Tetuan et Ceuta ! 
Ma. occid.—Agadir (Coll. Indig. 1871)! 
, Var, sepalis glabris vix cucullatis. 
Mar. occid.— Mogador ! : 
» Var. VELUTINA, foliis et caulibus pube brevi cinerea vestitis. 
Caules sæpe tantum latere superiore velutini. 
Mar. merid.—In calidioribus regionis inferioris. Misra ben Kara! 
Milhain! Amsmiz! 
Folia aqua decocta instar Thez ab incolis utuntur. 
PARONYCHIA CAPITATA (L., sub Illecebro; Lam. Fl. Fr. iii. 229; 
DC. Pr. ii. 371), var. NivEkA,—P. nivea (DC. in Dict. Encyc. 
v. 25, et Prod. l. c.). 
Mar. merid.—In convalle Ait Mesan circ. 1400 m.! 
» var, ATLANTICA, nob, Forma a typo aspectu valde diversa 
sed vix notis stabilibus distincta. Folia parva numerosa obtusa re- 
curvata pubescentia, stipulis lanceolato-acuminatis longiora; flores 
in capitula parva sæpius terminalia glomerati; bractez floribus 
vix longiores late obtusze cuspidate. Facie P. aretioidi, DC., similis, 
differt foliis patulis demum recurvis, sepalis magis inzqualibus, 
acutioribus, ovato-lanceolatis. 
Mar. merid.—Satis frequens in convalle Ait Mesan usque in ascensum 
jugi Tagherot a 2000 m. usque 2900 m. ! 
Ar. Geog. P. capitata per montes Europe mediz et regionis fere omnis 
Mediterranez (exclusa Macaronesia) diffusa est. pos 
Note diagnosticze quibus P. nivea a P. capitata distinguitur mihi viden- 
tur instabiles. — Specimina Gallica a cll. Grenier et Godron (FI. Fr. 
i. 611) imprimis sepalis in P. capitata sequalibus obtusis, in P. nivea 
valde inzequalibus acutis, distinguuntur ; sec. cl. Willkomm et Lange 
(Fl Hisp. ii. 151) sepala P. nivee apice angustata, obtusa. In 
spec. permultis a me exploratis sepala video variabilia et ambigua, 
interdum subzequalia, sæpius tamen plus minusve inzqualia, semper 
nervosa presertim in facie interiore. In specie homologa P. argentea 
stipule et bracteze ludunt minores vel majores, latiores vel angustiores, 
unde mihi incertum videtur an P. aretioides pro specie probe diversa 
habendasit. Varietas nostra atlantica, stipulis et bracteis in hoc grege 
minimis, et P. aretioides, DC., forsan melius sicut subspecies enu- 
merande. 
P. MACROSEPALA (Boiss. Diagn. Pl. Or. ser. 1, iii. 11, et FI. Or. i. 745; 
Ball in Journ. Bot. 1875, 204). i ciet 
Mar. merid.— Videtur satis frequens in aridis regionis inferioris et ad 
radicis Atlantis Majoris. Ain Oumast! Mesfioua! Seksaoua ! In 
rupestribus collinis prope urbem Marocco (G. Maw)! In convalle Ait 
Mesan circ. 1300 m. ! 
