412 Vermischte neue Diagnosen. 
apice attenuata, sulco laterali praedita. Culmus 8—15 m altus, 4—5 cm 
diam., internodiis ad 30 cm. Spicularum capitulum, spiculis inclusis, ad 
90 mm latum: spicula florens 40 mm longa, 5 mm lata. Proxima Oxy- 
tenantherae Thwaitesii Munro, Indiae Orientali, sed spiculis non verti- 
cillatim conglomeratis. Spiculae eas Giganthochloae macrostachyae Kurz, 
referunt, sed uniflorae. — Erythraea, in Monte Aresechia, ad Elaberet, 
in Dembesan, altitudine 1800—2060 m (Senni). 
711. Maerua racemosa Lanza, l. c., p. 76. — Frutex ramis sub- 
virgatis, undique glaber praeter sepalorum margines tomentosos. Folia 
omnia 1-foliolata, subcoriacea, utrinque cum ramis junioribus glauca, bre- 
viter petiolata, elliptica, basi rotundata, apice rotundata vel saepius emar- 
ginata minutissime mucronulata, nervis margini parallelis supra vix 
prominentibus subtus omnino inconspicuis. Flores in racemos saepius 
elongatos numerosi. Pedicelli receptaculo tubuloso plus minusve aequi- 
longi. Sepala elliptico-lanceolata, acuta, receptaculo plus minusve aequi- 
longa. Petala obovata in unguem longiusculum sensim attenuata, apice 
obtusa vel aeutiuscula, sepalis dimidio vel ultra breviora. Androphorum 
receptaculum superans, staminibus oo sepalis 2—3 plo longioribus. Gy- 
nophorum stamina subaequans, ovario cylindraceo, stigmate sessili. — 
(Inflorescentia quidem pseudoracemosa non racemosa, quia non vere 
terminalis; eius in apice aliquod foliolum notatur, quod post anthesin 
augetur, dum axis evolvitur. —- Pertinet sectioni ,Streblocarpus“ Arn. 
$ b. foliis 1-foliolatis (Pax in Engl. et Prantl, Natürl. Pflanzenfam., III, 2, 
234) in qua M. oblongifolia Rich. et M. aethiopica Oliv. Prior a nostra, 
cui valde affinis, differt foliorum forma, nervatione et magnitudine, ra- 
cemis depressis, petalis oblongo-linearibus acuminatis. Altera foliis valde 
majoribus, inflorescentia, pedunculis calycibusque dense puberulis, pe- 
talis suborbicularibus mucronatis breviter clavatiss —  Erythraea: 
Beni-Amer: Agordat, 17. V. 1907, fl. (Senni no. 16). Nom. vulg. adai. 
712. Polygala persicariaefolia DC. y. granulata (Hochst.) Chodat forma 
macrophylla Lanza, 1. c., p. 80. — Folia magna (usque ad 8 cm longa, 
3 cm lata), lanceolata, basi et apice angustata; alae orbiculares (circa 
7 mm diam). A specimine Schimperiano citato differt tantum foliis multo 
majoribus et exactius lanceolatis. — Erythraea: Hamasen: Filfil. 26. 
IV. 1906, fl. et fr. (Senni no. 148). l . 
713. Abutilon longipes Mattei, 1. c., p. 85. — Erectus, non ramosus. 
dense atque brevissime cinereovelutinus, teres. Folia longe petiolata, 
late suborbiculari-ovalia, basi cordata, auriculis valde approximatis alia 
alteram tegens, apice longe acuminata vel fere subcaudata, margine minu- 
tissime atque subaequaliter crenulata, 7—9-nervia, utrinque molliter velu- 
tina, supra viridia, adpresse stellato-pilosa, subtus cinereo-albicantia, bre- 
vissime atque dense tomentosa. Stipulae angustae, lineares, acutae, 
valde longae, erectae vel saepius falcato-recurvae. Flores sat magni, in 
axilla foliorum superiorum solitarii, valide pedunculati. Pedunculi valde 
longi, petiolum duplo vel ultra superantes, infra apicem articulati, minime 
geniculati, fructiferi horizontaliter arcuato-protensi. Calyx pallide tomen- 
