„Mitteilungen der Deutschen Dendrologischen Gesellschaft‘ 1908. 347 
Sollten die Früchte der Formen a, b und d wirklich sich nicht zu 
saftigen Beeren ausbilden, so müsste die Form c als selbständige Art 
von den 3 anderen getrennt werden. . 
44, Viburnum Opulus forma pygmaeum Schelle, l. c., p. 189 et 220, 
Frutex pygmaeus, caespitosus, vix 10—15 cm altus. — In Baum- 
Schulen selten als Vib. Op. nanum hort. cult. 
45. Exochorda Giraldii Hesse, 1. c., p. 191 et 219. 
Frutex speciosus, folia rotundata vel obovata, flores 6 cm lati, petalis 
albis, laciniatis, rubro-maculatis. — China (Giraldi leg.). 
46. Alnus Spaethii Callier, 1. c., p. 215 et 218. 
Caudex rubro-brunneus lenticellis numerosis obsitus.: Rami obscure 
rubro-brunnei lenticellis parvis instructi, glabri vel apicem versus parce 
pilosi. Turiones glabrae, purpureo-brunneae, 2—4 : 1—2 mm. Petioli 
1,5—2 em longi, glabri vel sparse pilosi. Folia lanceolato-ovata, apice 
breviter acuminata 6 —16 : 3—6 cm, subcoriacea, supra nitidula subopaco- 
viridia, subtus dilutiora, plerumque glabra, rarius in axillis nervorum 
barbellata, margine acute dentata, dentibus inaequalibus; nervi primarii 
6—8 sparse ramosi. Folia propullulantia purpureo-violacea.  Strobili 
(2)—(3)—4 oblongi parvi, 1,5: 1 cm; amenta 2—4, circ. 6-7 cm longa. 
Ich bin geneigt, die Alnus Spaethii für eine Hybride zwischen Alnus 
Japonica Sieb. et Zucc. und Alnus subcordata C. A. Meyer zu halten. 
47. Acanthopanax acerifolium Schelle, l. c., p. 217 et 218. 
Arboris nostrae urbis nunc 5 m altae et robustae et validae truncus 
30 em altus dimetiente est 12 cm, 1 m altus, dimetiente 9 cm, cum 
ramis a 40 fere usque ad 60 em longis et cum germinibus permultis, 
plerumque ascendentibus. Trunco ramisque sunt ramuli foliosi quidem 
sed breves, ut hi cum spinis densissimis directe divertentibus aut ali- 
quantulum sursum curvatis, ab 1 usque ad 2 cm longi primo quasi 
brunneo deinde incano colore obliti. Ramis novellis color est griseo- 
viridis interruptus hine inde cortice longe-rotundo et parvo et fulvo, color 
ramorum majorum rimis oblongis obductus est. Folia A. acerifolium ab 
A. ricinifolium foliis valde distincta sunt habitu rectiore quae aliquantulum 
laxa esse novimus; praeterea folia A. acerifolium majora sunt, ut 40 em, 
imprimis etiam pediculus 50 cm fere. 7 illae folii laciniae, quae ad in- 
feriorem partem paulum contrahuntur, laciniatae sunt ubi plurimum 
usque ad medium folium, folia autem A. ric. incisa sunt prope ad stipulam 
folii. Margo utriusque generis pariter serrata est, margo autem 4. ac. 
undulate se vertit. Et nervis majoribus praecipue a medio folio magis 
ramosis, ex candido rufis, non violaceis ut A. ric. nervi, et toto folio est 
tomentum multo minus densum et luteum et erispum quam folia A. ne, 
immo vero petiolus fere totus viridis eget eius omnino aut paene omnino. 
Ceterum folis non est color ille nitens proprius aversae parti foliorum 
A. ric. sed color paene viridi-flavescens. Cicatrices petiolorum per plures 
annos in veteribus ramulis conspicuae sunt. 
48. Acer neglectum var. Annae v. Schwerin, I. c., p- 216 et 218. | 
Folia propullulantia obscure sanguinea, matura olivacea. Color idem 
ac in Acer platanoides Schwedlerii. — Wendisch-Wilmersdorf. 
