Oxypetali Asclepiadacearum generis species novae sex Austro-americanae. H7 



e basi jam lata sensim dilatatae, lingulatae, usque 4 mm longae, circiter 

 2,5 mm latae, apice rotundatae et aliquantulum recurvatae, introrsum 

 dente apice longe libero, squamam saepe nonnihil superante munitae. 

 Gynostegium sessile, circiter 2,5 mm altum; appendices apicales anthe- 

 rarum ovato-ovales, circiter 1,2 mm longae, 0,8 mm latae, apice rotun- 

 datae. Retinaculum tenue, circiter 0,8 mm longum, apice truncatum v. 

 rotundato-truncatum, parte superiore subrectangulari. circiter 0,55 mm 

 longa, 0,25 — 0,3 mm lata, sat abrupte in partem inferiorem multo an- 

 gustiorem transeunte, Caudiculae subhorizontales, 0,18—0,2 mm longae. 

 dente 0,3—0,35 mm longo, apice recurvato, subacuto, longe libero, ceterum 

 ope membranae subhyalinae cum parte inferiore retinaculi conjuncto 

 munitae. Pollinia subrecta, oblonga. 0,65 — 0,7 mm longa, circiter 0,2 mm 

 crassa, utroque apice rotundata. Styli rostrum e basi sat crassa, bulbi- 

 i'ormi sat repente attenuatum, fere usque ad basin bifidum, ramis fili- 

 ibrmibus, ± divergentibus, usque 6 mm longis. 



Rio Grande do Sul: Cima da Serra, Boa Vista (in campis, 

 mense Jan. 1903. leg. Dr. J. Dutra no. 529). 



Afflne O. campestri Decaisne. abs quo differt indumento multo minus 

 evoluto, inflorescentiis folia longe superantibus, pedunculo pedicellisque 

 multo longioribus, lobis corollae patentibus. Corollae lobi secundum speci- 

 mina optime conservata dorso albi v. albido-viriduli (in O. campestri badii). 



Quoad habitum Asclepias arvensis Vellozo (a Decaisne ad O. campestre 

 relata) in speciem nostram sat bene quadrat. Quum autem neque icon 

 neque descriptio ab auctore brasiliensi datae ad speciem certe recognos- 

 cendandam sufficiant, hoc nomen mea sententia oblivioni tradendum est 

 (ut etiam A. multicaulis Vellozo 1 ). 



3. Oxypetalum uruguayense Malme, 1. c. p. 7. 



Herba perennis usque 20 cm alta. caudice brevi: caulis erect us, sim- 

 plex, usque 2 mm crassus, pilis longis, patentissimis, mollibus, albidus 

 villosus v. subtomentosus, internodiis 1,5—2,5 cm longis. Folia erecto- 

 patentia, sat brevipetiolata (petiolo 2 — 4 mm longo), lanceolato-linearia. 

 4 — 5,5 cm longa, 4 — 7 mm, rarius usque 10 mm lata, basi rotundata, apice 

 acuta v. paullulum acuminata, et supra et subtus subviridia et pilis longis, 

 sat crebris villosa, nervo mediano subtus ± emerso. Intlorescentiae extra- 

 axillares, alternae. sat multiflorae, umbellaeformes: pedunculus 1 — 2,5 cm 

 longus; pedicelli multo breviores. vulgo 4 — 6 mm longi, aeque ac pedun- 

 culus tomentoso-villosi, bracteis pedicello aequilongis. subfiliformibus. 

 Calycis lobi e basi 1,25 — 1.5 mm lata sensim angustati, superne subfili- 



i) Quomodo cl. Dr. O. Kuntze hanc speciem omnino dubiara (iconem pes- 

 simam absque floribus) eandem esse ac 0- campestre Decaisne dicere et ob earn 

 rem nomen a Decaisne datum supprimere potuerit, mini sane non patet. Item 

 valde minim videtur, quod Kuntze O. parviflorum Fournier aliam speciem esse 

 at- O. parviflorum Decaisne contenderit, <|uum Fournier specimen orig. Decais- 

 neanum viderit et, adjectis tantum speciminibus Sellovvianis, descripserit. In 

 descriptionibus nulla differentia momenti gravioris adest. O. parviflorum Kournur 

 contra omnino omisit O. Kuntze. 



