328 



J. Bornmuller. 



ist. Auch bei Digele (in der Umgebung von Urumia) sammelte Knapp 

 (28. Juni) eine Alcea mit tief geteilten Blattern, aber mit grosserem 

 Aussenkelch, die — vielleicht noch zu A. ficifolia L. gehorig — sich nicht 

 bestimraen lasst. 



8. Astragalus (XX. Malacothrix) pauperiflorus Bornm., 1. c, p. 100. — 

 Perennis, acaulis; caudiculis subterraneis, tenuibus, stipularum hyalinarum 

 vestigiis dense obsitis, depresse et laxe caespitosis ; stipulis mem- 

 branaceo-hyalinis, majusculis, ovato-lanceolatis, petiolo adnatis, inter se 

 connatis, nervosis; foliis glaucescentibus, pirvis, cum petiolo brevi, 1,5— 

 2 cm tantum longis et 0,5 cm latis, utrinque setulis a Ibis basifixis sub- 

 adpressis sparsim, ad rhachidem et paginae inferior-is nervum medium 

 densius pilosis; foliolis 6 — 7-jugis, densiusculis, minutis, oblongis, ob- 

 tusis vel subretusis, 3 mm longis, 1 mm latis; scapis brevissimis, tenui- 

 bus, declinatis, adpresse pilosis; capitulo perpaupero, 3 — 4-floro, laxius- 

 culo, folia vix superante; bracteis triangulari- vel ovato-lanceolatis, 

 hyalinis, setulosis pedicellum brevissimum superantibus; calycis tubulosi 

 densiuscule subadpressim albo-nigro-pilosi, tubo 4 — 5 mm longo, dentibus 

 1 mm longis subulatis; floribus e sicco violaceis, calyce duplo longiori- 

 bus; vexilli 13—14 mm longi lamina oblonga, attenuata, apice biloba, 

 alas eximie (3 mm) superante; legumine calycem rumpente, patule albo- 

 nigro-hirsuto, ovato-oblongo, apice obtuso et oblique cuspidate maturo 

 4X7 mm lato longo. — NW.-Persien: Isperechan in m. Sahend lapi- 

 dosis (4. August 1884, leg. Knapp). — Planta nostra ad humillimas 

 sectionis spectans, notabilis foliis minutis parce pilosis, scapis subnullis 

 paucifloris, floribus parvis, vexillo subelongato bilobo; habitum refert A. 

 mdanodontis Boiss., A. atricapilli Bornm., A. tenuiscapi Preyn et Bornm., 

 A. plepei Boiss. A primo differt scapis folio multo brevioribus (non lon- 

 gioribus), bracteis latiusculis (non linearibus); vexillo alas non parum 

 tantum superante, bilobo; legumine non valde compresso cum rostro 

 9—10 mm (non 15 mm) longo. Species ceterae ejusdem habitus indi- 

 catae pedunculis longis tenuibus vel florum magnitudine vel colore vel 

 calycis proportionibus longius distant. 



9. Astragalus (XXXV. Myobroma) parvulus Bornm. in Mitt. Thur. Bot. 

 Ver. N. P., XXII (1908), p. 8; 1. c, p. 102. 



Acaulis, plus minus dense patulo-hirsutus; caudicibus tenuibus, sub- 

 terraneis valde elongatis (20 cm usque longis), nudis, remote tantum 

 stipulas aphyllas connatus obtusas fuscas glabras gerentibus; stipulis 

 foliigeris latis, oblongis, tenuiter membranaceis, albo-hyalinis, dorso pa- 

 tule hirsutis, ad marginem longe ciliatis; foliis perparvis, circums- 

 criptione linearibus (25—35 mm longis, 5—8 mm latis), petiolo brevi 

 hirsutissimo suffultis; foliolis 7 — 11-jugis, densiusculis (non contiguis), 

 planis, supra glabris, subtus sparsim (copiosius secus nervum medium 

 prominentem) longe hirsutis, ovatis vel late oblongis vel orbiculatis, ob- 

 cordatis, 2 X 2 vel 3 X 4 mm latis longis ; floribus subs olitariis, sub- 

 sessilibus, brevissime pedicellatis, pedicello glabro ; calycis subglabn 

 (sparsissime longipilosi) flavidi tubulosi 8 mm longi dentibus lineari- 



