Vermischte neue Diagnosen. 41 
249 
Karlso etiam reportata est. Extra Scandinaviam deesse videtur. A formis 
S. Ariae subsimilibus jam polline irregulariter evoluto uti planta hetero- 
zygotica S. Aucuparia x S. Aria discedit, Proxime conferenda est cum 
S. porrigente nov. spec. nondum descripta, quae per Europam mediam e 
Asia minore usque in Angliam distributa est. Differt S. porrigens a S. 
norvegica folis minoribus, breviter obovatis, distinctius cuspidatis, serra- 
turis tertiae partis superioris folii saepissime valde porrectis. Specimina 
vidimus e Asia minore: Paphlagonia (P. Sintensis. Iter orientale 
1892. No. 5128 pr. p., speciminibus pr. p. ad S. graecam pertinentibus), 
Balkan: Akdagh (Manissadjian. Plantae orientales 811), Ungaria: 
Herkulesbad (L. Richter) Mähren: Polauer Berge (Heinr. Laus), 
Germania: ad Landskrone in valle Ahrtal in Rheinprovinz (Sehl- 
meyer) Anglia meridionali: N. Somerset, Brecon, Cheferton, Mon- 
mouth, Hereford, Radnor (Aug. Ley). S. graeca Lodd. differt foliis 
magnitudine eadem ac in S. porrigente, subrotundis, obtusis vel obsolete 
cuspidalis, serraturis brevibus et nervis lateralibus paucioribus. Longius 
distat Sorbus rupicola (= Pyrus rupicola Syme, Sowerby's Engl. bot. ed. 3, 
II, p. 244, 1864; Sorbus salicifolia (Myrin) Hedl., Monogr. d. Gatt. Sorbus, 
p. 78, 1901) foliis obovatis vel obovato-oblongis, tertia-quarta parte 
inferiore integerrimis, serraturis brevibus et latis, nervis lateralibus cir- 
citer 8, sepalis in anthesi patentibus, sed non reflexis, fructibus majori- 
bus (usque ad 12,75 mm longis et 14,5 mm crassis) et obscurius coccineis. — 
Ad stirpem S. norvegicae et S. graecae, polline irregulariter evoluto, 
pertinent insuper S. flabellifolia (Spach) Schauer (= Pirus Conwentzü 
Graebn., Zur Fi. Pomm. in: Schriften d. naturf. Gesellsch. in Danzig, N. 
F. IX, 1, p. 368, 1896, secundum figuras perbonas tabulae VIII) et S. 
persica Hedl., Monogr. d. Gatt. Sorbus, p. 70, quae nervis multo paucio- 
ribus et aliis notis a ©. norvegica valde differunt, — Quid sit Sorbus 
obtusifolia Asch. et Graebn., Syn. VI, 2, p. 96 foliis obtusis, lobis et 
serraturis obtusis praeditis, nescio. Certe non est S. norvegica, Dicitur 
in Suecia meridionali spontanea et passim in hortis culta occurrero. In 
Suecia meridionali (Kullen Scaniae) solum S. rupicola adest, sed neque 
hane nec S. norvegicam in hortis cultas vidimus. 
179. Hypericum montanum L. forma abbreviatum Reinecke in Mitt. 
Thür. Bot. Ver, N. F. XXX (1913), p. 19. — Foliis caulinis superioribus 
lateovatis breviter acuminatis. — Am Möbisburger Holze südlich von 
Rhoda. Thüringen: 
