



Palmis pinnatifrondibus adscribcndum est genus Zmgo- 

 phyltitarmn, quod a Brongniarto Iandaium est in libro 

 citato, nc.]uc aliud quidquam halicmus cognilum, nisi at unicam 

 continent speciem cum genoro Calami conferendam, Zcugo- 

 phyllitem culamoidtm Jtrongn. 



§- 45. SPECIES DUBIAE. 



Nomine Palmacitis zcac/ormis cdidlt Sch lot hem ins 

 in libro „Petrcfactcnltandc« p. /,,6. num. i, tab. XXV!. fig. i. 2 

 fragmcnla foliorum, do quibus jam Stcrnbcrgius (Vcrsuch 

 fasc. 2. p. 3a.) hacc dicit: apices foliornm Rhapidia melius quam 

 Zcac acmidari, sed folium integrum ipsi adhuc vidorc non 

 licuissc. Ego quoquc censco palmarum esse hoc fragmcnlum. 



Turn Stci-nbcrgius (I. c. fasc. 4- p- 35.) oppcllationc 

 Palmacitis caryotoidis cctypum enumcral in palmarum rcli- 

 qoiia, quod ita designavit: Folium pinnaiifidum, slrialum, laci- 

 niis more Caryolartmi inaequolitcr incisis, terminal; inajorc 

 (runcaln (in schislo lilhanlhraeum Bohcmiae ad Swina); simul- 

 qno addita piclura lob. /,«. fig. 2. adnotolioncm facit, sc ccty- 

 pum duplo majus ncc lamcn integrum in tccto lilhanthi-acum 

 loco indicalo vidissc, quod vci-o, cum Jllud desumcrc conatus 

 cssct, in partes minnlas esse dilapsum. Nobis hoc fragmcnlum 

 vix videltir huccc pertincrc. 



Alia monocotyledoncarum plantarum folia caqiic cliain 

 depravatiora in vaiiis formaiionihus detccta non ausus aim hie 

 en nine rare. 



IV. DE INFLORESCENTIA PALMARUM 



FOSSILIUM. 



§. 46. Palmarum inllorcsccnliae residua cliom parciora 

 apparent qnam foliorum cetypa. Adhuc ncc (lores invent] sunt 

 ncc paniculac ncc spicac, nisi quod spalha, dc qua Stcrn- 

 bcrgius (Vcrsuch fasc. /,. p. 3g.) hacc rctulit: In schisto ar- 

 gillac c fodina lithaiilhracum opud Swina. Kclypum primarium, 

 cuius externa dclineamenla rcddunl ambiguum, silno folium 

 palmac an spalha; finis inferior, qui quasi tcrminatur in pctio- 

 lum carnosum, significal folium, apposilio pinnata in doxtra folii 

 parte polius indicarc vi.leiur spalham cvolulam; slriac longitu- 

 dinalcs in monocotylcdoncis ulriiisquc esse possunt: ncquc tamen 

 nudemus rem dijudicaro, sed id modo moncmus, in codem ar- 

 gUlac sclmlo nos detexissc Flabctlariam borassifaliam , quae 

 vcre ad palmas videtur esse numcranda. Kliain in classifica- 

 tionc plantarum fossilium (Vcrsuch fasc. 5. p. 3/,.) hoc cctypum 

 rcferlur ad Flabcllarlam borassifoliam. 



Rcccntioribus classifications ralionlbus, quae spectanl ad 

 reliquias fosstles organicas imprimisque planlarum, ncquc variac 

 organ! for mac, ut folia divcrsa, coquc minus diverse organa 

 ipsa (folia el llores) sub codem nomine possunt comprehend!, 

 priusquam ea unius corporis esse partes inter scso cohacren- 

 tcs cxploratum est. Nihil hie valet analogia, cum non alibi 

 facilius subrcpant errorcs, quam si ita tractabis fossilium plan- 

 larum reliquias. yuodsi diligenter volumus rem oggrcdi, omnia 

 polios quae videantur diflcrrc censeamus oportet divcrsa. quam 

 ad unum idemque pcrlincnlia. 



LXV 



hi codem condilionc vcrsamur in describendo planlae dc 

 quo dixlmufl fragmento, quod baud cunctontcr pro pnlmac spa- 

 lha pronunliamus comquc similem spathis Dacmonoropts mc/a- 

 nochaclis, Gconomae pinna! if rondis j Iriartcae exorrhkae 

 slstrocaryi gynacantM, GaUlelmao speciosae, Bactridos spc- 

 cierum etc. yiioniam hacc spalha una cum frondibus flabella- 

 tis in 11110 codemque nppnruit slrato, co magis licueril compa- 

 rer* cam cum Chamacropt- htimiti, Ilorasso Jlahclliformi, 

 Trithrinacc Brasilieim ct aliis, minimc tamen probata scntcn- 

 tia, utromqao planlarum residuum unius fuissc planlae generis. 

 Qua re moti hoc Swinense cctypum staluimus csso typuin unius 

 dislincli fossilium planlarum generis, idquo ita defmimus: 



§. 47- I'ALAF.OSPATHE. 



Organn foliaccn simplicia, non petiolata, variac formoc, 

 spathis planlarum baud absimilia. 



I. I'ai.arosi'atur Stkhnmiucii. 



P. spatha eimplici ctaoata, apice bifida, coriacea {?), 

 Jew, JongWadinaUter striata, decern poUtces longa. 



Spatha Flabellariae borassifaliae Sternberg. Kersuch 

 fasc. 5. p. 3/,. tab. /, 1. 



§. /|8. II. Palaeospatiir ahoidha Vko. 



P. spat/ia ovalo-lanccolata, marginibw conco/utis. 

 riacca, tongitudinafitcr striata, tics pollices tonga. 

 I'ngcr, r.hloiii proiofjica Tom. I. ■■ ut. 



Aroides crassispatha Katorga, Bcitrag p. 2/,. tab. G. fig. /,. 



Hoc folium vaginntum, c saxo arcnario cuprum conii- 

 ncnlc (Mupfcrsandstein) in occidental; descensu montis Ural Ros- 

 siac ollalum, quod ccrnitur in collcctionc Ccnlurionis dc Sobo- 

 Icvvshy. est descriptum ct illustralum viro cl. Stcph. Hutorgn in 

 „Bcitrag but Kcnntniss der organischen Ucbcrreslc des Kupfcr- 

 sandslcins". Auctor potius ducil esse residuum spalhac Aroidcoc, 

 licet alliiiiialcm noslrae Paiaeospathac Sternberg!* nominalim 

 allege). Ex folii crnssiludine, quae firmam, coriaccam subston- 

 tiam pracponit, fit similius veri, illud esso e familia palmarum. 



VII 



V. DE FRUCTIBUS PAL3IARUM F0SSII.1U3I. 



§. /i9- Ex lis quae adhuc sunt prolala non est obno- 

 xium dubio, qain plurcs fructua fossilcs oint palmarum oiquc. 

 uti piuriuiac fotiorum reliquiae, ita II Ji (jiiaquc scpulli in forma 

 tcriiarin; qua in re est odinodum minim, nullum palmarum 

 fructum, c|uoI<|uot hucusi|uc innotucrc, ex lis palmis quae sunt 

 frondis (la1>c!Iatoe, sed potius cjuac pinnftlac vidcri esse oriun- 

 dum> quod quidem dc iis volet speciehuh, quae el melius dc* 

 pictac et accuralius cxploralac sunt ab Ad* Brongniarto. 

 Quantum observatom est. non unquam in imo codemque strato 

 palmarum cl fructus ct frundes ejusdem familiac una sunt de- 

 lecti, undc non lemcrc concludas, palmarum fructus adhuc no- 

 tos non esse illorum gencrum, quorum fuerint fromlcs, quid 

 immo veri est simile, ncc fructus ncc frondes ulli nostrorum 

 goncrum esse eomparandos. 



33 





