I, XXIII 



Schlcidenio (GnmdzGgc, If. p. 119. 122.): „als wcnn dcr 

 Icichtc Sandbodcn dcr Basis dcr Wuracl niclil ganz fcslen An- 

 halt gnbc, urn cm raschcs Eindringcn dor Spilzc in die Erdc 

 ku gcstallcn; dahcr wcnigslcns cm Thcil dcr Vcrlangcrung 

 mir Hire Basis und somil audi die Basis des Slnmmcs von dcr 

 Spilzc cntfcrul, also aufwarls hebt, vicllcichl Ins die Schwere 

 des Stammcs sclbsl gcniigcndcn Widerstand gtabt. Man hunnle 

 cs cin organisches Bcispicl von dcr Rclalivilat oiler gcradlinigcn 

 Bcwcgung nennen". Qua cxplicalionc vercor no nihil effect um sit; 

 nam radicis palaris cacumcu tnin quoqtic mox cmoriclur, fium 

 vcrc finmim ac Icnaccm in solo nacla fucrit locum, quin imo, 

 illam sic co cilius cvancsccrc tradimt hortulani expcrli. Porro eve- 

 nirc passim Jam mcmoravimus (in Ett/erpe ohracca* Tab. 3o. 

 fig, IV — XV., Chamacdorea Schiedeana^ Tab. Z. fig. III. 

 1 — q,}. ul primaC radices latcrales fero una cum palari c nodo 

 primitivO (ad locum qucm vocant coclorhizam), itaque ergo sub 

 Icrrae superficic cAiiiganlur, ncc minus ut caudcx juvenilis mox 

 supra tcrrac planilicm sublalus inquc radicibus advcnliliis quam- 

 via scrioribus insislcns liber sustcntclur. 



Jam 11I rem illam cxplicemus, id monendum nobis vi- 

 delur, caudicis juvenilis in latitudincm augmentum, i. c. for- 

 mationcm novae maleriae in pcriphcria ejus, quae jam parata 

 est, alimenti subsidia brcvissima via cxposccrc, i. e. recta ex 

 imo: dcinde incrcmcnUim descensus opposilum quidem esse in- 

 crcincnto adscensus dircclionc, non organica sua vi ac nalura, 

 potius ulrumquc crcsccndi genus mutuo eoquo solido vilac ra- 

 liomsquc vinculo eonjunctum esse* (^uaiilopere pendent radi- 

 ctim cvolulio ab cvolulionc caudicis cjusquc foliis, id indc Optimo 

 perspicitur, quod. tibiciinquc qtuun plurimac radices advcntiliac 

 apparent atquc in summo quasi crcsccndi studio tqjcruntur, 

 cliam in foliis vivacissimtis in longitudiuem nisus obscrvatur, — 

 Ouodsi adscensus rcquirit augmentum descensus, tit lolum in- 

 crementum organico acquilibrio producatur, neccssc est radices 

 advcntiliac ct ipsac in ampliorc orbc atque rcmoliorcs a cenlro 

 plantae in pcriphcria caudicis prodcanl, qui item nova folia 

 propagando maximam industrial!! in fasligio oslcndil. Kadem pror- 

 sus est ratio, quae in Allii bulbo, cujus discus pari modo novas 

 radices in pcriphcria accipit, quo in lalilmlincni disccdit. Qui 

 discus (in Bulbifcris qui vocalur Lccus), si ut in longiludinom, 

 ila in latitudincm cresccrct, radices periphcricae paritcr c solo 

 cmincrcnl ct, demorluis ccnlralibus, plantam in acre suslcnlarcnt. 



Ptadtaum ergo ascensio supra Immum fere non seipiilur 

 c hujus natura, quam potius e propriclatc plantae, undo ctiam 

 magna est variolas in magniliulinc ac forma coni, qui paulatim 

 c radicibus continuo in pcriphcria subcrescenlibus cflingilur. 



&. 6. Descensus forhas bt ex hadicibus auvkntitiis com* 



rosuio. In juvcnilibtis caudicibus aut in specicbus, quarum cau- 

 dcx pcrparvani modo crassiltidincm asscquitur, cunctus descensus 

 saepe noimisi uno ordine radicum constat (Tab. R. fig. !. II. 

 Chamacdorea etatior % fig. III. Chamacdorea ctcgans), in vali- 

 dioribus paulo ccrnuntur duo tresvc radicum ordincs conccn- 

 drici (Tab. B. fig. V. Chamacdorea Schicdcana. Hie disccr- 

 nilur, juniorcs radices, quae supra seniorcs e basi caudicis 

 crumpunt, ejus corticcm irregularibus laciniis discinderc)* 



Excmpla majoris multo descensus cjusquc cxornali per- 

 mullis radicibus sunt Tab. T. in ytttatca funifera (fig. I. II.), 

 in Coco coronata (fig. HI.), Coco schizophyUa (fig. IV-), in 

 Sabal umbraculifcra (fig. V,) Ct in Chamacropc Tab. Z. II. 

 (6ff. I.) praeposlta. Stmt illius moles univcrsae modo disciformes, 

 modo leretes ct coniformes. [fisigra magnitudinc ct admirahili 

 prorsus allitudinc bic radicum complcxus esse tradilur in Oreo* 

 doxa regia (Tab. »5G. fig. 111.). Idem satis amplus est in Borasso 



flabeUiformi el li* ylelhiopum^ ita tit ejus diamctrus saepe dift- 

 mclrum caudicis plus dnplo antcccllat. 



Bory dc S. Vincent suis verbis mihi apcruil, omncs 

 palmas insularum Mascarenicarum pracditas esse insigni lali ra- 

 dicum pulvinari, quod idem deprchenditur in palmis ibi silve- 

 stribus , Ilyophovbc Commcraoniana , Latania CommvrxoniL 

 Arcca alba ct crinita^ quas c primitive Commersonii cfligic in 

 tabula nostra i5/» cxprcssimus. Ibi ncscio an insularum illarum 

 venlis obnoxia rcgio afierat multuin, ut basis caudicis palmarum 

 copiosior cxplicctur oporteat. 



At valdc singulari modo radices iliac sccundariae for- 

 mantur in Jriarlwt cxorrluza (Tab. 33.), h\ Qrhigniana ct 

 Jr. phaeocarpa (Palmct. Orbign. t. 5. f. 1. 3.). Cfr. Poilcau 

 Annal. de la Socielc dhoiiicullure de Paris IV- (1829) p. 3i2, 

 L /|* f. iG. Ejus caudcx sustinctnr a cono epigaeicarum radi- 

 cum, per obliquum fcrc recta linca descendentium, quae, dia- 

 mctro plurium digitorum el allitudinc 4, 5 vcl ctiam 6 pedum, 

 in pcriphcria 5 — G pedum diametro Sin etc in humum inva- 

 duDt Modo caudcx paucis (5 — G) tantum innititur talibus ra- 

 dicibus, modo earom numcrus est satis largus, quo paclo ita 

 sesc compingunt, ut sub caudicc forment obscuram coniformem 

 cavcrnam, quae mullis bestiis occullationi, Indianis contra im- 

 brium ternpestatem est confugio. Intra has radices in ipsain 

 liuminn ingressas baud raro aliac quoque rcpcriunlui% quae 

 miasi illuc mcantes libcre dependant uti radices aercae (Tab. U. 

 fig. IV.). 



^.7. SlNCtLARUM JUDICUURUM ADVBNTIT1AIIUM FORMA. E*, 



quae adhuc atlulimus, spectant ad toltun descensum. Jam vero 



paaca auaedam depromam dc forma singQiaram radicularum ? 



ituatcnus ilia non solo opei k iatur. 



Ubicunquc hae radictilac advcntiliac c caudicc pcrrum- 

 punt, mux formam induunt coniformis mctulac: prolongantur 

 dciiidc simulquc evadunt crassiorcs: a prima actale colorifl albci. 

 Extrcmus apex est moximi vigoris prominclquc instar parvac 

 mamillae. Hie tela ccllulosa csl Icucrrima alquc ccllulac, in 

 flUperficio effictao, planae, tenuis membranae, plcrnmquc gramuu 

 ex amvlo el globiculis pituitosis composilum contincntes parum 

 modo sunt contcxtac, ul vcluti in lymplia gcnilrice natarc vi- 

 dcantur. In supcriorc parte radicis paulatim cxistil epidermis^ 

 quae colore russco, cano aut in nigrum eancsccntc imbuilur 

 ncc raro pro aclatc ct crassiludine obliquis plagis clarioris aut 

 obscurioris coloris inlcrstinguitur. In ima vero parte epider- 

 mis ob ipsam vilalcm vigorcm continuo abjicilur , ut dumla- 

 xat albac aut subrusscac ccrnantur laciniac cpidcrmidos tc- 

 nuissimac. quae in supcriorc radice prius cxsiccalac absolv untu i% 

 in inferiorc autcm retinentur, ut deglulinalio semper a supc- 

 riorc ad iufcriorem radiceni proccdal. Scd quum iliac radices 

 acreac ccrtis modo pcriodis incremeulum capiauU fil iionnun- 

 quam. ut, radice 11011 crcsccnlc, sopor ipsam mamillam vegetam 

 similis quacdam epidermis orialur, eaque crassior, conqduribus 



slralis composUa ct instar corttcis rimosa, quae tanlu lodo validu 



incrementi impctu rursus dctruditur. Praccipua est forma baruin 

 radicum acrcarum in Iriarlca exorrhiza (Tab. morph. U, fig. IV.); 

 sunt enim iliac fcrc polliccm crassac, lacvi supcrficie, el, quod cflin- 

 gunt in apicc (fig. citala a) vivido epithelium, id solvilur circumcir- 

 cain lamcllas, vcluti manica (ibid. b. 6), scd juxla punclum saltans 

 integrum hacrct, ita ul apex radicis acreac paulatim nitidis, con- 

 ccntricis. alia super aliam positis, crispis, siccis mcinhranis ornalus 

 adspiciatur. Vcrum ubi Iiae radices advcntiliac in Iritutea exor- 

 rhiza longius accrcsceutcs solum assequuntnr ct in co figunlur, 

 qua ralionc diainctruin 1 aul maximo 3 digitorum cxplcnt, turn 

 in iis numcrosac, conicae, comprcssac cl duriusculac spinae 



37 



