CVI 



In Calamo ct Dacmonoropc usu venit, ul alia species ilium 

 oflerat alia co sit destitute- Quae frondes eo modo rhachim 

 prolongant, plerumquc fcrc pinnarum amplitudincm sursum de- 

 crcscentcm oftcrunt atquc supra cxlrcmas decurtatas atlcnuatas- 

 que pinnas rhachis plane expers pinnarum conlinualur. Nihilomi- 

 nus in quibusdam condilionibus observavi, in hac rhachidis cxlre- 

 mitatc , jam cirri facicm prac se fcrcntc, minutissimas assidcrc 

 pinnas. quae cum ceteris eadem utuntur dircclione aut adco 

 rctrorsum vcrgunL (Tab. morph. Z.V III. fig. XI. X. Dacmonoro- 

 pis hygropluli Gi\ Idem in D, Lcivisiano observavi.) Hujus cirri 

 pinnarum expertis longiludo superat nonnunquam longitudincm 

 rhachcos foliatac; vidi ilium 6 — 8 pedes longum. Forma cirri 

 alioqum cum forma rhachcos inferioris congruil, ul in lalera in- 

 ferlorc convexus, in supcriore plerumquc sit bifacialis. Apiccm 

 aulem versus cvancscunt ambac convcrgcnlcs planilics lalcris 

 supcrioris, quod hide fit convexum; ita ut scclio fcrc teres ap- 

 parcat. Donee vcro cirrus juvenilis adhuc inter vaginas prio- 

 rum frondium latct, in quibus baud cxigua sold afllci prcssione, 

 magis minusvc est comprcsso-anceps, Hiccc cirrus bifariam 

 armatus occurrU. In Lepidocaryinis instruclus est aculeis, in 

 Desmonco spinescit, quod cvenit frondibus mutilatis inquc for- 

 mam uncorum contracts- 



Aculci in rhachi Calami ct generum allinium id singu- 

 larc habent, quod raro singulatim slant; scd plurcs (2 — 3 ct 

 plurcs) in vcrlicillo, qui est dimidialus aul % periphcriac rha- 

 chcos complcl, horizontals juxla conscrli corumquc inaximi in 

 medio collocati sunt Quoad cirrus valdc juvencscit, hi aculcorum 

 apices antrorsum lend unt corumquc piano- convexum rhachiquc 

 adversum latus jacct in parva scrobc illius, ita ut inferius so- 

 lum planumquc aculcorum latus sit conspicuum, alque ob situm 

 dense comprcssum oflcrl lanlum non faciem vaginarum ista- 

 rum dentatarum, quae e. gi\ in Equfceto invcniuulur, Aelalis 

 progrcssu crigunUir aculci, jam rctrorsum vergentes, ul nunc 

 latus convexum prim latens conspicialur. Simul corum augclur 

 ct crassities ct firmilos alque bases ita coalcscunl, ut illc semi- 

 vcrticillus unum aculcum mullilobum cllicial. Jam aculcorum 

 apices solent colore magis fusco imbui alque, rhachi in aculeis 

 illis rcduncis plus plusque parcnchymalis clTormanlc, e callo 

 quasi rhachcos prodirc vidcnlur. (Cf- Tab. Z. VIII. fig. VII— XII.) 



His usi armis grandaevi longequc tcndcnlcs Calami scse 

 suspendunt in coma vicinarum arborum alque fit, ul multa loca 

 illorum singularium spinetorum Indiac, quae Jungle appcllanlur, 

 his ipsis atquc validis aculcis vaginarum aliarumquc foliacca- 

 rum partium fere omnem mcatum prohibeant Natura his plan- 

 lis videlur voluissc proponcrc, qualcin armorum copiam queal 

 iribuere plantts; nam hie ctiam cvenit, ut summi in margine 

 vaginae aculei miram prorsus longitudincm (in Calamo flyslncc 

 GriflHhii 1 1 / 2 pedis) assequantur. 



\\\ generc Desmonco cirrorum natura ac ratio est cadem 

 quae in Lepidocaryinis, nisi quod practcr aculcos, hie quoquc, 

 quamvis ct rariorcs el lenuiorcs oblatos. repcriunlur spinac, quae 

 pinnis aborlivis eflbrmalac biuac sibi ex opposite collocalae esse 

 solent. Hae formations spinosac non ex dorsal! parte rhaclicos scd 

 c planitic latcrum prodeunt atque ab initio, pro sua natura frondes, 

 anlrorsum spcctanl, tcxtura foliacea. Postmodo in subulam trilalc* 

 ralem acutam aul hebetatam transcunt aut in speciem folioli angusli 

 pungentis vcl obtusati, qua rctinenl primariain pinnarum formam 

 scd contractam, ita quidem, ut spinac in inferiorc parte rhachcos 

 inhacrcntes magis folii habilum miitentur, quo autcm magis a 11- 

 ticac sunt positac, co vehementius mutilcntur- Qua condilione 

 carum basis quasi pulvinus pinnae, mirum in modum lumcscit, 

 coalcscil cum pulvino vicinac spinac atquc ambac versus basin 



frondis deorsum flcctunlur, ut cirrus validissimis rctroversis un- 

 corum paribus armatus cernatur , quos hac ipsa voce uncos 

 indicarc consucvi. (Cf. Tab- 68. 69. i65.) 



Faucis commemorandum duxi, analogam depravationem 

 pinnarum in infima rhachide in multis aliis quoque palmarum 

 usu venire* uti in Phoenice atquc magnas illas ct durissimas 

 spinas in Elaeide^ in quibusdam Coci speciebus et alibi pari 

 inodo pro pinnis abortis censendas esse. 



Morbosa denique anamorphosis in Palmarum fronde ob- 

 scrvala, licet rarissimc, est rhachcos ramificatio. In Coco olera- 

 cea vidi hujus partis apiccm quasi bifidum atque in duo crura 

 excurrentem , quorum quodvis pinnis suis erat exslruclum, ita 

 ut frons quasi in frondis partialitcr bipinnatac formam Iransi- 

 ret Casu quodom cxterno aut hypcrtrophia frondis hacc rami* 

 ficatio vidctur cDici- 



DE FRONDIUM IN CAUDICE SITU ET DISPOSITIONR 



§. 71. Situs frondium, Vix esse videlur, quod moncanu 

 situm frondium in caudicc palmae solcre quasi coaggcratum 

 esse versus illius fincm ncc banc rem ullo verbo commemoras- 

 scm, nisi ctiam usu venirel, ul frondes non solum ad caudicis 

 vcrticcm congestae, sed cliam secundum univcrsum caudiccm 

 aul ejus supcriorcm partem a latere posilac apparerent. Id im- 

 primis in aliquot arundinaccis ct calamosis palmis [Chamaedo- 

 rea y f/yospathc^ Desmonco^ Uactrule^ Calamo) repcrilur. Hie 

 lamcn frondium situs (si quacdam excipias) nonnisi in priore 

 qundam sladio tnveniri solet ct ideo tantummodo in transitu ad 

 formandam inlegram in fine coronam. Palma, simulat<|uc ad 

 altiorcm nctatcm provecta csl r plerumquc ctiam decussil fron- 

 des illas latcralcs. Sed denique addo, illas species, quae per 

 tempus latcraltbus frondibus uluntur, fere semper iuopcm coro^ 

 nam ncc largis foliis ornatam oficrre- 



§. 72. Phtllotaxis. Nostra altcntionc multo est dignior 

 ralio, qua frondes succcssione ct mensura c caudicc cgrediun- 

 tur illicjuc alliguntur: quam phyllotaxin cum formalionc et struc- 

 tura vasorum fasctculorum. cum natura ligni et tolo caudicis 

 incrcmento intima ncccssilttdinc esse conjunclam , supra satis 

 supcr/pic videatur esse explanatum. \ ; erum alioquin phyllota* 

 xis cliam organico nexu utitur cum statu spadicuin ct folio- 

 rum, quae in his ramis, quasi genitali aura afiectis ct rncta* 

 morphosi conversis, cvolvuntur, sicuti florum formalio semper 

 cum dispositionc viridanlium foliorum consociata ct cogitari 

 debet et observari. Qnom vcro hac frondes ad unum omncs 

 caulcm amplcctantur , dispositioni oppositac aut vcrticillatac 

 in palmis nullus est locus, atquc phyllolaxcos modi, quotquot 

 (execptis verticillis squamarum in quarumdam Lepidocaryina- 

 rum fructu loricato) occurrunt, sunt e ^ystematc foliorum alter* 

 norunt) vcl, ut aliis utar verbis, nisus formalivus, qui frondes 

 progignit, circa caudiccm lincam cochleae pcrscquitur. In legi- 

 bus, quibus dispositac sunt frondes, definiendis ea amplector, 

 quae clar. C. Schimperus et Alex. Braunius slatucranl, 

 ct ipsas, quas hcic adducendas habco <lc frondium dispositionc 

 observationcs , ex parte Alex. Braunio, vlro amicissimo, de- 

 bco, qui suas de hac re in palmis adnolationes mccum bcuc^ 

 vole communicavit. Ut vero omnium formationum foliacearum 

 ipsos (lores pracccdcntium disposilionem, co, quo rcgitur, orga- 

 nico nexu consocialam facilius dispiciamus, tabulam synopticam 

 hanc rem pcrlractantcm affcrcmus. Hum de spadtce eril sermo. 



