CX XV 



. 



nil nalu majns. undc milium capiat fotiorum formalio, cl qua 

 via progrcdiatnr od secundum- Scd in palmarum spathis hanc 

 circumvolutioncm mutuam si non plane absent cm , al parum 

 manifestam saltern atque inccrtam deprchendcris. I hi igitur 

 non ad prima rccurrcrc licet incunabula, nihil alitid habemus, 

 quo rem dijudiccmus, quam carinae posilioncm* Quodsi aliqua 

 spatha duabus est instrucla carinis, e phyllotoxihus scqucntibus 

 scdulo sccmn comparatis , ulra nalu major sit habenda , satis 

 apparcbit. sivc carinam (lalcris prioris) ut dorsum folii origi- 

 nitus simplicis . sive nt dorsum folii natu majoris ad par folio- 

 rum referendi fingas. Ilujus vero loci in spadice fixi facile po- 

 test detcrminari distantia a media frondc materna 1 undc pri- 

 mac spathac casdem positiones qualuor inveniunt , de quibus 

 jam supra (§.82. ct ssq.). Igitur 1) spatba a frondc materna ad 

 lacvam aul ad dcxlram posita esl, via brcviorc div. l t i 2) frond) 

 maternac ex adverso div. %: 3) oblique retro special, via brc- 

 viorc div, > % ct < %; /|) obliqua special prorsum* via brc- 

 viorc div. < %. QuonSnm vero antea vidimus, cum parlium 

 toliaccarum convcrsionc, aul rursum aut prorsum eveniat, sem- 

 per ipsius spadicis inaequilatcrum incitement uin esse conjunc- 

 lum, baud absurdum vidcalur, illarum qualuor posilionum duas 

 solummodo pro originariis habere, ubi spathac (via breviore) 

 divcrgcnliam % aul % capessunt. Lalcralem autcm positioncm. 

 quicunquc est spatharum se excipientium numcrus, mullo ere- 

 briorem invenimus, quam poslicam, cujus excmpluin pracbet 

 Ilarina nana* Tab. morph. Z. XI. fig. II. 



Directio. Vis igitur folia prima formans in spadice plo- 

 rumquc lateralis incipil divergenlia (via brcviorc) V* nunc dcx- 

 Ira a frondc materna cl dextrorsum progrcssura (phyllotaxis 

 dextrorse* , D) nunc sinistra ct sinislrorsum vcrgens (phyllota- 

 xis suustrorsa^ S), quarum utromque directionem obscrvamus 

 in palmis. Poslica positio divergentia circuli dimidii obveniens 

 quum in nlraque via divergentiam acqualcm capessat, nil certi 

 de ejus dircctione dicerc possimus. 



Ramorum vero in spadice dcrivatorum cladaparchiae 

 easdem nobis dircctiones ostendunt , ulpote quarum squamae 

 imae modo ad dexlrain modo ad sinistram in axe sccundario 

 sint positac. Quanlum ego quidem obscrvavi, singuli spadicis 

 rami, ut dici sold, inter so sunt poecitodronu. Mirabilis ilia 

 symmctria , quae graminum inflorcsccnliam , ahsnluta antago- 

 nisms regula, gubcrnat, hie non proditur: eclcrmn baud scio, 

 an obscrvationum numcro adaucto lex quacdam possit definiri. 

 In Coct oleraceae spadice Tab. Z. XV. fig* I. descripto dex- 

 trorsi rami: 5, 6, 7, — 11, 12. i3, — 17, 18 . . .: ainis- 

 Irorsi 8, 9, 10, — i/ ( , i5. iG apparuere . ita ut post ler- 

 tium quodquc membrum varict dircctio. — In ISorthalsia po> 

 [ystachya^ Tab. Z. XIII., amenta spatharum 2, 3, 4, 6 />, spa- 

 thae 5 5. In Chamaeropc humili , Tab. Z.XV. fig. IV. rami 

 /1 el ejus ramulus, 10 et 11 S, rami 5, 6, 7, 8. 9 et axis cx- 

 currens floribus 12 — 20 obsessus D. — In Uvislona specta- 

 bili. Tab. Z. XI. fig. II,, nequidquam ordincm delexcris. 



Dc singulorum (lorum cladaparchia aut plurium ex unius 

 bractcae axilla excitatorum postca nobis scrmo eriu 



Id unum jam hie itcrum liceat commemorare, in pal- 

 inis quamvis rarissimc accidcrc , ut frons materna spadicis, et 

 quam hujus rami sexu aflecti cladaparchiam quasi suscitare 

 rccte pracsumscris, non folium sit omni formationc absolutum, 

 sed mere vaginalc $. coelophylluin. Ita in Horlhalsia polysta* 

 chya, Tab. Z.XHI., supra p. CXVIII. 



SPADICIS POltMA. INFLOKKSCENTIAH GENERA. 



ma 



. 95. Spadicis forma. Postquam supra dc natura for* 

 tionum in spadice foliaccamm expositum est, ad ipsum spa- 

 dicom (ransibimus contcmplandum: quae inquisilio ul commo- 

 dius proccdal, bac partes possunt discerni: 1) basis^ qua cum 

 caudice coaluit : 2) pedunculus s. ejus corpus integrum infra 

 ramificationcm: 3) rhachis s. ejus corpus inter ramos latcra- 

 les inlcrpoaitum; 4) rami, qui plus unum fiorcm gcrunl atque 

 ergo duos minime axes prac sc fcrunt, quamquam ctiam tres 

 quatuorvc axes, tamquam lolidcm spadicis gradus, possunt babe- 

 re: 5) rami ii, qui wmm lantummodo ferant fiorcm s. pcdicclli. 



1) Basis spridicis lateralis procedit c caudice forma an- 

 nuli vel potius lunac dimidiatac. Cfr. ut praccipuc excultam 

 illam Tab. 25. fig. I. Oenocarpt Bataad 9 aut Tab. morph. Z.VHI. 

 fig. V. VI. Ilyosptdhac chganlis ct ibid. fig. XV. Arccac Nilnmg* 

 Hie ramus genitali inomento aficctus cum caudice copulatur ma- 

 ximo vasorum numcro in mediana sua, paucioribus vasis ver- 

 sus utrumquc lalus. Itaquc hie denuo repraesentatur imago ra- 

 dicis in frcquentes fibras divisae, ut dtxeris* spadicem in ex- 

 terms stratis ligni caudicis radices agcrc. iitt ctiam Mohlius 

 (supra cap, I. §. 86.) demonslravit: ..conjunctioncm spadicis cum 

 caudice esse plane similcm ci^ quae inter caudicem ct radicem 

 obtinet* cc I He illic allerum baseos amplectcntis laltis superat 

 alteruin. pariter atque id in vaginis graminum conspicitur (Tab. 

 morph. Z. VIII. fig. VI. Ilyospatlme cfegantis)) quo mihi de- 

 monslrari vidctur, disparem ulriusque laleris in spadice esse 

 cvolutioncm y quod idem dc frondc el spatha (§. 67. 83. 84. 

 j)/|.) ediximus. 



2) Pkdunculus. Omnes vasorum fasciculi, qui eo modo 

 in basi spadicis a caudice defiexi sunt, altius in ejus pedunculo 

 conveniunt, qui esl corpus modo lores, modo comprcssum , ct 

 non nunquam anccps. pro longitudine ac crassitie diversissi- 

 mum. In Ccrutolobo glancescenti est crassitiei tantum pennac 

 corvinae ct fili modo quasi lassc dependet. In Ufauritia flexuosa 

 superat fines brachii virilis atque transit in rhaclum enormis 

 infioresccntiae multos pedes longae, quae dependet. In Orania 

 Macroclado (Tab. 177. fig. I., Macroclafto syluicola GrilT.) 

 pedunculus spadicis fructifcri infra 3 digitos crassus est ct supra 

 paullatim cxtenuatus saepius 2 pedes longus. — In hoc pedun- 

 culo spathac univcrsales sedem habere consuerunt: decussae 

 pcrspicuas relinquuiil cicatrices, quarum pars latissima media- 

 nam indicat. Pedunculi parlem infunain ob simililudinem nun- 

 cupavi saepius manubrium* 



3} Kiiachis, in quam transit pedunculus. aut inlcgra pro- 

 cnrril nee cllingit ramos (simp/tcissima , uli in Diplothcmio 

 caudescenfe^ flaclride tomentosa) aul est ramosa^ quo pacto 

 plerumque indivisa inter ramos procedit aut (quod rati us esl, 

 uli in Geonoma* flyphaene^ /*eopofdinia) inter illos mox de- 

 liqucscit. Est haec rhachis s. axis primarius a ramis superata 

 {Oenocarpus) aul pari longitudine aut longior {Cocos). 



4) Spadicis kamiklcatio necesse est maximc afiiciatur 

 modo, quo folia ramipara in axibus primario et dcrivatis sunt 

 posita et quemnam in gradum usque continuantur; hos modos 

 ramificandi potcris slatuere ramos distichos^ circumcirca alter- 

 nos ct verficif/atos. Rami dislichi maximc extant in spadice in- 

 determinato , et singular! deturbatione quasi tctrastichi fieri 

 qucunt {/tap/tin^ supra §. g3.). Alternanlium ramorum rcliqui 

 modi sunt varia phyllolaxi, maxime in */ 4> V^ V (J , ctiam in y T 



63 



