CXLVIII 



DE FRUCTU PALMARUM. 



§. 1 32. Fructus siagnitudo et genera. Dimcnsionum, 

 quas fructu9 palmaccus sub maturationc adipiscilur, ratio in 

 diversis speciebus mullo magis variat, quam florum; minimi 

 enim fiores (e. g. Leopotdiniae, Braheac) lincam dimidiam aut 

 unam longitudinc adacquant, maxim! (qui semper fbeminei sunt), 

 uti Cocorum et Syagrorum quorumdam, Borassi, Lodoiceae, 

 Eugeissonae, duodecim ad vigintisex lineas alti aunt. Contra 

 fructuum minimi (Geonomae, Thrinacis) unam vol duas lineas 

 diamctro mcliuntur, dum maximi omnibus fere simplicibus In 

 regno vegctabili mole praeccllant: Cocum nudferum nomino 

 et Lodoiceam, quae drupam ingentis molis, ultra sesquipeda- 

 lem effingit. Disputationem autem de vera fructus maturatione 

 in serius diffcrcmus; neque de variis palmacci fructus generi- 

 bus post ea, quae opt. Mohlius in I. cap. protulit, verba 

 faciemus, id unum repctentes, fructus pro systematicorum more 

 secundum carpidiorum coalitionem aut discre/os esse, aut 

 lobatos aut specie simplices, secundum compagem baccatos 

 aut drupaceos^ secundum supcrficiem unitos aut loricalos. Jam 

 igitur de aliis quibusdam fabricae conditionibus agamus. 



§. i33. Loculi fructus. Dissbpimenta. Loculi in juvc- 

 nili pislillo solent in uno piano horizonlali consistcre (tab. 149. 

 fig- 10., tab. i52. fig. 10.), cui quidem situi sub fructus aug- 

 mento plus minus immutato , uti cl inaequali cvolutioni debe- 

 tur scptorum quoad crassiticm et extensioncm divcrsitas. 



Sbpta in fructibus baccatis carnosa, in drupaccis lignosa 

 aut ossea, in loricatis sacpe membranacca, caque frequenter 

 duplicata, deprehenduntur, undc e carpophyllis diversis oriri 

 probatur. In his Lcpidocaryinis septa sacpe inveniuntur non in 

 omni fructus centro coalita. sed ima solummodo basi, ubi axis 

 in ovula turgesccbat, hunc prehendunt, ovulis infra ex imo 

 angulo commissurali scptorum emergcnlibus, ut ita existat fru- 

 ctus incomplete trilocularis. Cfr. Tab. Z.XXI. fig. 1. 16. 17., 

 tab. 174. fig. 9. ct Blume, Rumphia II. tab. 127. fig. 9. Quodsi 

 vcro unicum semen rite evolutum hacc septa incomplete ad 

 fructus parictcs deflectit, cum his coalcscunt ct in maturi fru- 

 ctus endocarpio specie crislae membranaceac laevigatac adnata 

 persislunt (Tab. Z.XXI. fig. I. iG.). 1 ") 



fasciam tricrurem 



ADNOTATIO. Syagri drupa in endocarpii mieriore suporficio olTcrt 

 tncrurem nitidara lacvigalam. indc a pom basilaribus usque in vcriicvm 



fructus decurn-ntem (infra p. 2QG) lib. 16O. f. I. 25 — 28., f. II. 4. 5.. f. III. 6\, 



I. IV. 4. 1 f. V. 2.), Cl cum hac a lie ninnies Ires zona* opacas one vasorum ana. 



stomosanlium scminc arete occrctas. Hanc singularem nnamorphosin cl. 31 oh I. 



(cop. I. $. 116. 126.) co modo explicare conatus est, quod semen soliiarium rile 

 excullum non unico solum carpophyllo scd tribus obvolvolur. dorso solummodo 

 induroiccmibus, scpu aulcm membranacca inirorsum flcxa super semen eflun- 

 denlibus, ut inde rhaphcos in scminc iriplicis species onorialm-. Quae mo* de 

 I.cpidocaryioarum seplis incomplclis adduximus, ad hnnc c*plicalioncm quoquc 

 faccrc possum. Accuraiiora docebil evo| U [ioni» historia. 



§. |3uj. PUTAMINIS P0R1. Sb.MBN ENDOCARPIO ADNATU31. 



Pauca, praeter allata, habeo iis addenda, quae cl. Mohl. de 

 fructus fabrica cap. I. §. 1 13 — 122. cgregic disscruit. Cellu- 

 larum in intimo pericarpio illud incrementum, quo crassiores 



•) F.ugeiuona quoijuc haec sepia offeri tiKomplela , caquc fibris robuslis 

 cllorm.ua. iia ut vcrlicaliier per fiucium erccta semen prof u mlc 

 inlrent; el dorsa insupcr carpophyllo rum in scpla spuria promt!- 

 tuntur, undo semen cxistil quasi longiludinaliUr lexlobum (lab. 180- 

 fig. 22—28. 50.). 



et duriores factae endocarpium Cocoinarum effingunt, organico 

 vinculo ncctitur cum seminis evoluUone. Illud enim carpophyl- 

 lum, quod semen suum rite maturat, cellulas crassas duras- 

 que, quibus endocarpium componitur, vix eflormat eo loco, cui 

 juvenile corculum proximum jacet, quo modo fit, at canalis sivc 

 porm exorialur, pulamini quasi insculptus. tfuae hos canales 

 intrant librae sarcocarpii, usque in inlimam endocarpii et se- 

 minis supcrficiem decurrenles, aut inter se libcrae sunt (Bac- 

 trts), aut introrsum ope parenchymals in massam spongioso- 

 stuppcam compaclac (Astroctirywn) canalcm obturont. C-uin 

 ad nutritioncm seminis facianl, vix dubilaverim; certe in Aslro- 

 caryo Murumuru indc circa porum lympham pellucidam sub- 

 acidulam exsudari , visum est. Ubi vero semen non rite ab- 

 solvitor, endocarpii intima strata incrassantur el indurescunt, 

 ita ut canales introrsum obturati et cocci, fibras solum in ex- 

 teriorc parte recipiant. Pororum collocatio in putaminibus va- 

 ria: subbasi/ares sunt (Cocos, Syagras, Diplothcmium , 7u- 

 baea, Maximitiana, Altalea, Orbignia) , aut fere in media 

 pcripheria posila {Acrocomia, Martinezia) , aut subvcrticales 

 {Bacfris, Desmoncus, Guiliclma, Aslrocaryum, Etaeis). In 

 cultis putamen subindc imminuitur (Guitielma) ; raro semen 

 omnino abolescit (Phoenix; cfr. Prosp. Alp. c. 7. Desf. All. II. 

 p. 444. Delil. Egypt, p. 320). puae vero sarcocarpium permeanl 

 fibrae, sursum solent esse crassiores, basi contra tcnuiores, ibi- 

 que facilius de reliquis partibus dissolvuntur. In Euterpe dum 

 solutae elaslicc extrorsum revolvuntur (tab. 3o. fig. HI.— VII.). 

 Zahtccue confertae sarcocarpium e trabeculis factum est pa- 

 rallclo-unitis. 



Carvon. Plurimarum palmarum semen cum endocarpio 

 esse coalitum ope retis subtilium vasorum fasciculorum, et en- 

 docarpio et seminis testae communis, cl. Mohl. cap. I. §. 118. 

 12/1., demonstravit. Cum vcro etiam in graminibus harum par- 

 tium intimam coalitionem deprehendas et fructum illorum vege- 

 tabilium peculiari caryopseos nomine insignire, inter Botani- 

 cos systematicos constilutum sit, genus fructus analogum in pai- 

 mis, quod crasso putaminc carens , idcoquc quasi baccatum, 

 similem testae cum endocarpio nexum cxhibeat, Caryon appel- 

 lare proposui (infra p. i55.). 



§. 1 35. Fructus loricatus (Gaertn. Fruct. et Sem. II. 

 p. 267) cflicilur squamis forma cl taxi regularibus, subcorneis, ex- 

 tus nitidis, densa imbricalione retrorsa in fructus supcrficiem cru- 

 stacean, conspirantibus. Talis squamacea testa, Lepidocaryinis 

 propria, sui omnino generis, nulHque quod sciam, in regno vegc- 

 tabili formae acquiparanda, pro peculiars pubescenliao aut indu- 

 mcnli genere declarala est ab opt. Mohlio (supra cap. I. &. 1 13.) 

 cjus(pic structura anatomica cgregic adumbrate (Tab. N. f. 6.). 

 Jam nunc dc loricae conformation^ cvoUilionc, taxi nonnulla 

 afieramus, lectorem ad inspiciendas tab. 175. 176., Tab. Z.XXI. 

 ct Z. XXII. invitantcs. — In fructu maturo lorica sistit corti- 

 cem unituin, qui univcrsam superficiem, praeter stigmatum 

 persistcnlium basin, dense obducit. Squamae s. scutula, qui- 

 bus componitur, circumscriptionc sunt rhomboidea aut quadrata, 

 engulo, qui ad verticcm fructus special, in levem sinum exciso, 

 imo autem opposito sacpe in apiculum producto, lalcralibus inter 

 se aequalibus et horizontaliter positis. Extus leviter convexae 

 sunt, medio crassiores ct sulco de sinu vcrticis rccle decur- 

 rente impressae, intus nonnihil concavac ope processus cornosi 

 insertione supra medium pcltata cum intcrioris carnis slralo 

 cohacrcnt, ambitu undiquaque libcrae, modo solilariae modo 

 frustatim separabiles. In interiore squamarum superficie, de- 

 colore ct opaca, margo lalcrum duorum inferiorum sulco lineari 



