33 
guam verfa, primo exponam. Tourloury folia habet quindecim vel fedecim pedes longa, di- 
fiincta per coftam mediam longitudinalem. In ufum trahuntur cum longitudinaliter tum trans» 
verfe ad tegendas cafas, apprimendo coftas proxime ad invicem. Hec tecta ferme tamdiu du- 
rant atque illa ex fcandulis, nec incendio facile uruntur. Poft folia Ouaye magis expetuntur, 
& funt magis obvia. An Urucury Pifonis? Hactenus ille. Lego etiam apud reverendum Labat 
in itinere equitis Des Marchais in Guineam & Cayennam anno 1727. facto, & Parifiis 1730. 
edito: Cayenne caf teguntur ope Tourlouri vel fummitatum arundinum, tam prelle polita- 
rum, ut aqua penetrare nequeat. Forte de nofira planta loquitur. Nunc ad amplam celeber- 
rimi De Bomare defcriptionem , que fic fonat. Tourloury. Planta ex regione Guianenli , 
qua crescit ab Oyapoc ad usque fluvii Amazonum oftia (five a quinto latitudinis feptentrionalis 
gradu ad lineam usque eguinoctialem in tractu. octoginta milliarium ). Subftantia ejus ad arundina- 
ceam tantisper accedit, fed folia funt multo craffiora. Sunt haec decem vel duodecim pedes 
longa, imo dari quindecim vel fedecim longitudine pedum, afferit De Préfontaine. Mediam 
longitudinem permeat cofia valida, cujus petiolus videtur ex ipfa prodire terra. Lata funt tres 
quatuorve pedes , ut tres homines uno folio tecti [ele a pluvia defendant. Indi ejus loci, poft 
ablatam coftam, cum Lianes (fc vocantur in Indiis a Gallis frutices. omnes farmentofi aut volubiles ; 
qui ad ligandum funium loco adhiberi poffunt , uti in Aufiria Clematis vitalba , forte a Gallico lien vel 
lier ; et hi ingenti inter tropicos occurrunt numero) concinne confuunt. Dein illa fecant in feg- 
menta dimidium pedem lata, quae omnia colligunt, fibique mutuo imponunt, ut facilius con- 
volvere illa, tele adinfiar ceratee, atque fic in itineribus fuis, dum aliorfum pergunt, ad tegen- 
das fuas ajoupas (ajoupa apud Caraibas efi cafula temporaria , in filvis fine omni apparatu et feftinan- 
ter ex vegetabilibus exfiructa) adhibere queant. In hunc finem fupremo tecto alligant, finuntque 
cadere hoc convoluti tegminis genus, quod fe evolvit, extenditque ultro dein bafi firmandum, 
quando a precipitibus denfisque imbribus, qui in hisque regionibus decidere paffim folent, nec 
penetrantur, nec damnum capiunt. Folia etiam tefte prememorato De Préfontaine &c. (Aic ver- 
botenus allegantur omnia, que ex hoc autore pauca dicta funt ; quare hic omitto : dein ita pergit). Ex 
centro plante caulis (az /čapus?) attollitur, duos tresve altus pedes; qui amplum fultinet fasci- 
culum fructuum durorum, fingulorum magnitudine ovi gallinacei. Fasciculus ille veliitur cortice 
(an fpatha?) quatuor fere lineas cralfo, qui fructus tegit atque includit, formamque tenet pilei 
in acumen definentis; qui delabitur, quando fructus ad certum volumen increvit. Scilicet pars 
pflei carnofa putrefcit, dum (ole remanent fibre. Has Indi diligenter colligunt, iisdemque ca- 
put fuum tegunt. Vendunt etiam illas fimilium rerum ftudiofis. Fructus nullius funt ufus; Ca- 
viis Agouti in efcam cedunt. Hactenus De Bomare. Nunc ego fructus defcribam, quales ali- 
quot in America videre & obtinere mihi contigit, omnes fibi fimillimos, & aqua marina pene- 
tratos, unde falfo gaudent fapore. Figuram habent duorum globorum diametri fescuncialis , 
qui ubi fefe contingunt, in unum corpus continuum confluunt et adunantur, circa medium in 
collum coarctati, in quo unicum foramen efi, fortalle locus, ubi cum planta fructus cohaefit. 
Hanc figuram folus fingit cortex exterior ceu integumentum commune; qui fubftantia fua & co- 
lore cruftam terream marge induratz exacte emulatur, fed que indolem vegetabilem fuam ilico 
prodit, quando candela accenfa admota in flammam exardefcit cum fumo odorem corticis ar- 
borei ulti fpargente, fic tota dein deflagrat, paucosque cineres albos relinquit. Forte mollior & 
aliter colorata in planta fuit, nunc fragilis atque fuscefcens. Foris tota quanta in tubercula 
pyramidata denfe attollitur. Intus fubaguabilis eft, & venulis fuperficialibus percurritur. In- 
cludit haec crufta duas nuces orbiculares, magnas, ab invicem diftinctiffimas, nec vel minimum 
connatas , aut inter fe aut cum ipfa crulia, tamen in medio fibi contiguas fine ullo diflepimento , 
graciles, fragiles, glabras, ab incumbentibus filis leniffime fulcatas, cinereas, intus vellitas 
crulia ochracea tenui varieque filla, quam aqua nec emollit, nec abluit. Caterum has omnes 
ego vacuas inveni, omni nucleo carentes, imo nec hujus aut putrefacti aut alias deperditi reli- 
quias vel veftigium ullum. Nec capio, quo potuerit pacto nucleus, de quo tamen autopta De 
Laet ceu vere inclufo loquitur, ex nuce tali exire & evadere. Anne forte in meis fpeciminibus, 
H 2 
