84 
plane deperditorum. Alia inter illas fparfze , multo pauciores, duploque majores, ex fundo 
fuo pedunculum breviffimum emittunt, cui fructus innascitur, aut cujus veltigium abrupti 
confpicitur, dum fructus defideratur. Fuerunt illae igitur veluti acetabula pro floribus foemi- 
neis, K hac funt aperta & expanfiffima. Pedicellus ipfe in ambitu tegitur tomento denfiffimo 
ex pilis mollibus & incanis, fuperne abit in calycem inaqualiter fexpartitum in foliola fub- 
ovata glabra patentiffima & perfifientia. Fructus ovum anferinum, vel magis fubrotundum 
equat pugnum, fepe gibbolum & inaegualiter trilobum. Cortex extimus tenuillimus eft, ni- 
üdus, glaber & flavus. Spatium hunc inter & nucem impletur pulpa ficca, ex cinereo flaves- 
cente, aliquot lineas crafla, odoris atque etiam faporis fere panis melliti; quam percurrunt 
numerofiffimee fibrillae transverfales ramofe rigidule, tam cum nuce quam cum cortice extimo 
firmiter connate. Nux ratione figure fructus eft ipfe figura valde diverfus, ad triangularem 
magis minusve accedens, duos tresve lineas cralla, ferruginea, duriffima, magis coriacea 
quam fragilis. Nucleus figure nucis, quam fere replet, albus, lapidea duritiei in non recen- 
te, cavus, in apice gerens proprio in alveolo corculum obverfe ovatum albumque, proprio 
tectus cortice fpongiofo & ferruginco, cujus balis firmiffime cohaeret cum nucleo. In fpadi- 
cis figura duo reprafentantur fructus per medium fecti, alter verticaliter, alter transverlim. 
Seorlim nux; nucleus cum avulfa bafi circulari a nucleo, cui hac bafis affixa manet, uti est 
videre in fundo bafis nucis dillecto in figura laterali; dein nuclei pars fumma verticaliter fecti 
cum corculi alveolo; corculum hoc auctum ; pedunculus cum calyce, fed inverfe pictus, ut ba-. 
fis pedunculi cum pilis fuis radiantibus confpici queat; tandem aucta portio pulpe: 
261. CARPESIUM ABROTANOIDES. Wulfen. Tab. 194. 
Crescit in umbrofis locis circa Aquilejam. In horto fub dio planta biennis primo anno 
fola folia profert radicalia plurima, altero caulem Augufto & Septembri florentem, & dein 
femper interit. Caulis fesquipedalis, ramofus, teres, fubangulofus, erectus, firmus, villo- 
fulus. Folia alterna, lato-lanceolata, bafi in petiolum angufiata, acuta, obfolete crenulata, 
ad lentem utrinque fubpubescentia, inferiora femipedalia, fuperiora fucceffive minora. In 
foliis ramorum omnibus flores locantur axillares, plerumque folitarii, etiam gemini, rarius 
terni, breviffime pedunculati, nutantes, parvi, ad bafin calycis veliiti foliolis duobus vel tri- 
‘bus, obtufis, insequalibus, patulis, & vix calyce longioribus. Perianthii communis & ovati 
fguame imbricata, concava, erectee, villofule. Corolla compofita, flavescens, discoidea. 
In limbo corollula foeminex plures, infundibuliformes, limbo quinquefido erectiusculo. Co- 
rollule dili hermaphroditz paulo longiores, cum limbo quinquefido patuloque. Receptacu- 
lum planum, nudum. Semina teretia, firiatula, fuperne tuberculis glutinofis munita. Pap- 
pus nullus. Siftuntur in tabula pars fuperior caulis florentis, & feorlim aucti flos integer & 
uterque flosculus. Eft certe haec planta Wulfeniana aquilejenfis ; utrum vero eadem fit cum 
Osbeckiana chinenfi, valde dubito. Olaus Osbeck folam rami florentis figuram dedit, fine 
ulla vel brevillima defcriptione. Solum titulum etiam dederunt Thunbergius & Burmannus. 
Ex his igitur auctoribus nihil certi elucet. Si figura Osbekii bona & fida efi, flores in eadem 
minime conveniunt cum floribus plantae wulfeniane. Nec capio, quo Linnaeus pacto flores di- 
cat effe magnitudine nucis coryli. Autopta fiirpis chinenlis litem dubiumque diriment. 
262. GLYCINE AMBIGUA. Jacg. Tab. 135. 
Per plures annos hac planta in caldario horti Schónbrunnenfis letillime viguit, quo- 
tannis Aprili floruit , fed nullum unquam perfecit fructum. Nec patria nota erat, nec titulus 
ullus. Tandem line fobole periit. Nomen ambiguum impofui; forte alius generis. Caulis 
