VI 
IV. VALLIS VELLOZIS ARBORESCENTIBUS CONSITA, IN 
MORRO DO GRAVIER PROV. MINARUM. 
Qui proficiscens ab ora maritima mediam versus 
terram ad illam altiorum montium penetraverit regionem, 
quae propter nobilium metallorum ubertatem Minarum 
provincia est cognominata, inveniet plantarum regnum, 
quod ab illis, quae in orientali regione occurrunt, toto 
habitu differt atque indole. Densae illae atque obscurae 
altissimarum arborum silvae primariae recedunt in val- 
les profundas, in jugis viatorem cingunt arva aprica, 
colles nudi, saxa abrupta, et quum ibi plantas magni- 
tudine sublimes, caudicum ambitum, frondes spissas pul- 
lulantesque , singulares variorum ‘funium complexus, 
quibus tota aliqua silva ad unam eaudemque dense im- 
plicatam pergulam videtur conjuncta, quasi obstupe- 
factus admiraretur, hie contra delectatione animum im- 
plent elegantia vegetabilium pro ratione multo mino- 
rum, florum color vividior ac splendidior, formarum 
singulares quaedam discrepantiae. Quo rarius ibi natura 
dispersit vegetabilia, eo meliorem viatori attento ani- 
mo et laeto contemplandi illa praebuit opportunitatem. 
At hic nullam videre memini plantae cujusquam for- 
mam, quae majori me affecerit laetitia et admiratione, 
quam miros illos furcillatos caudices liliorum arbores- 
centium, e genere Velloziarum, quibus ab incolis no- 
men inditum est Canella d Ema. Multis illa editis fa- 
stigiis vero sunt ornamento, aliis cincta compluribus 
herbis et fruticibus tam suavi colore quam delicata et 
eleganti forma conspicuis. Saxum quarzosum flexibile, 
quod Hacolumitem solent nuncupare, praediligunt. Sic 
cum alibi tum in vallibus cernuntur auriferae Serrae 
de Ouro brauto, quod amoenum jugum peregrinantes 
qui a meridie petunt caput Minarum, Cidade de Ouro 
preto (antea Villa Rica appellatum), iu saltu. Morro 
do Gravier superant. Multae aliae et venustae plan- 
iae cum illis liliis arborescentibus consociatae alliciunt 
ibi viatoris oculos. Cui vero amoenissimas illas regio- 
nes montanes non licet ipsi perlustrare, ei sufficiat haec 
imago nostra, qua haud paucae earum ante oculos 
ponuntur plantarum, quae regionis istius propriae sunt 
existimandae. Hic conspicies altos et singulares gra- 
minum caespites, ut Paspalum polyphyllum et erian- 
(hum, inter quos interpositae dispersim herbae et 
frutices floribus magnificis distincti و‎ Eryngium en- 
chophyllum , Lisianthus amplissimus, in saxi scam- 
nis Gesnerae tuberosa et rupicola, tum Kriocau- 
lon caudice duorum fere pedum et longis pedunculis 
donatum, magni frutices Lavoisierae imbricatae, cu- 
jus ramuli spisse coarctati, et porro © familia Me- 
lastomacearum Chaetogastra repanda et Rhynchan- 
thera ample florentes, certant invicem colorum pulchri- 
tudine. Intercedit frutex quoque Physocalycis majo- 
ris et Cinchonae (Remijiae) Vellozii, cujus cortex 
nomine Quina do Campo notus medicamentum anti- 
pyreticum praebet non contemnendum. Celsae arbores 
plane absunt ab hac regione. Non nisi Zeyheria mon- 
tana adspicitur fronde quinquefolia et flavorum florum 
amplis thyrsis exornata, prope Lychnophora villosa 
V TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
itidem curvatos, qui fere in directum expansi spisso ac 
subereo amicti sunt cortice. Earum vita quum prorsus 
pendeat ab humore illo, qui magnam anni partem de- 
ficiens certis modo apparet temporibus, non omnes densa 
fronde ornati cernuntur rami, sed in extremis dumta- 
xat surculis eminent folia interitura rursus, ubi ramus 
coepit longius propagari. Quae folia cum plerumque 
firma sint compage, has plautas perspicuum est et ex- 
terna forma longe discrepare et ubertate ab illa sil- 
varum primae originis, quae assiduo adjutae liquore 
utique cum vividiores apparent et succidiores tum nun- 
quam foliorum ornamento orbatae conspiciuntur. Cete- 
roquin grata hic botanico offertur arborum flores co- 
gnoscendi opportunitas, qui nusquam altius quam quos 
assequi possis dependeant. Haud raro caespitibus di- 
varicatis plantarum parasiticarum, Loranthorum et Vi- 
scorum dico, sunt onerati aut magnis globis, nigri colo- 
ris, in quibus viator obstupefactus deprehendit innu- 
merabilium formicarum domicilia. Varii suffrutices sar- 
mentosi harum arborum ramos percurrentes propriam 
illis adjiciunt venustatem, quippe quae modo multis ob- 
tectae sint flosculis flavis rubrisve, ut varii suffruti- 
ces e Malpighiacearum ordine, modo ferant ingentes 
flores, ut, quae ibi saepe occurrunt, Aristolochiae va- 
rias species. Haec de regione illa in universum siní 
commemorata. In nostra vero tabula videbis sinistror- 
sum in parte anteriori catervam palmulae maximae, quae 
in arida illa apparet regione, Coci flexuosae. Assurgit 
ista in loco acelivi inter Paspalorum hirsutos caespites, 
quam prope parvus est Gomphiae frutex. Quae paulo 
retrorsum eminet arbor mutilata et nigro gravata for- 
micarum nido, est Erythroxylon suberosum, cujus 
cortex crassa et rimosa ad lanam fusce tinguendam 
adhibetur ab incolis. Dextrorsum magis si te verteris, 
assurgit inter alta formiceta, quorum conditores acuta 
persequuntur lingua Myrmecophagae jubatae, bestiae 
adspectus sane valde singularis, quas Tamandua Ban- 
deira incolae. vocant, Aspidosperma macrocarpum, e 
familia Apocynearum, eujus fructus aperti conchae pos- 
sunt comparari. In ea luxuriatur Aristolochia gigan- 
tea, floribus ingentibus, pedem longis, fuscis notis ad- 
spersis. Inter illa fertur in altum Eupatorium quod- 
dam magnis corymbis, post illa est Kielmeyera, Pe- 
ridiumque et Cnestis. In dextra parte antica diffundit 
Wittelsbachia insignis flores flavos, quam prope adest 
arbuscula torta ac tenera, foliis bipinnatim composi- 
tis glaucis: Stryphnodendron Barbatimao, cujus cor- 
tex cum validissimo scateat principio adstringente a terrae 
illius medicis cerebro adhibetur. Duae anterioris partis ar- 
bores celsissimae sunt Salvertia convallariaeodora, insi- 
gnis in familia Vochysiacearum, quas hae regiones creber- 
rime offerunt adspectui, et Phaeocarpas campestris, una 
ex familia Sapindacearum. Canes campestres, quos inco- 
lae vocant Guará, hujus solitudinis indigenae et magnis 
coacervati turbis, ceteris quae hie dominantur bellum in- 
ferunt animalibus. Ita nonnullos eorum vides per montem 
vagantes et Myrmecophagas persequentes. Plura de hac 
regione invenies in Martu Itinere T. H. p. 455. 490. 
