IX TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE, X 
rae institutum non potest non respondere sensui hu- 
mano, quippe qui ita sit comparatus, ut adspectu vitae 
per omne diffusae gaudio impleatur et majestate mundi 
graviter commotus laetetur, quum interitu partium sin- 
gularum moerore afficiatur et vehementi tristitia. 
Si sepulchretum ingressus sine ordine videbis tu- 
mulos effusos, non floribus diligenter obsitos aut cae- 
spite pio amictos, sed glebae, saxa, putrida ac male 
occulta mortuorum ossa mixtim offeruntur oculo, horror 
te perfundet atque fastidium. Longe vero alia eris ani- 
mi conditione, ubi mortis imagines lenitae sunt imagi- 
nibus vitae, quae decore ac pietate viventium illis sunt 
inspersae. Idem obtinet in silva. Nonne est eadem 
sepulchretum و‎ ubi vita singularis, quae aliquantum vi- 
guit, recipitur communi mortis amplexu? Praeterea 
non iguoramus, prioris generationis interitum et ejus 
transitum in humum praecipue parare locum recentiori 
rerum ordini; qui quo celerius profertur quoque prius 
alteri valido incremento adnectitur et fit assimilis, eo 
magis extinguetur e tota pictura imago mortis interitus- 
que singulorum , quae hominis sensum coarctat quodam 
modo atque contristat. Hie probata invenimus SENECAE 
(de benefic. V, 8.) verba: Rerum natura nihil dicitur 
perdere, quia quidquid illi avellitur, ad illam redit: 
nec perire quidquam potest, quod quo excidat non ha- 
bet, sed eodem revolvitur, unde discedit. Similiter 
eximius vates, LUCRETIUS, ait: 
Huc accedit, utei quidque in sua corpora rursum 
Dissolvat natura neque ad nihilum interimat res. — 
Haud igitur penitus pereunt quaequomque videntur: 
Quando alid ex alio reficit natura, nec ullam 
hem gigni patitur, nisi morte adjuta aliena. 
De rerum nat. I. 216. sq. et porro 263. sqq. 
Sie igitur accuratius me dixisse putaverim, quid 
sit, quod adeo commoveamur venustate illa et harmo- 
nia, qua silvae primitivae in provincia Rio de Janei- 
ro suut insignes. Est illud aequa vitae distributio, et 
rhythmus quidam, quo durant singula, quum ea sic sint 
disposita, ut et quae interitu evadunt , mox resarciant 
lacunas, et ipsa non eam assequantur faciem vetusta- 
tis, quae nobis praeberet modum ac rationem, unde multas 
appareret periisse generationes, quarum essent superstites. 
Rarissime tantum cernuntur in hisce silvis arbores, 
quae crassitudine ingenti ant altitudine solito majore prae 
se ferant, se vicinis multo esse natu majores. Quas in 
aliis Drasiliae partibus haud raro vidi arbores mille an- 
norum, eae hic perpaucae inveniuntur. Pro universo 
plurimarum arborum adspectu his silvis aetas videtur 
adtribuenda annorum quadringentorum vel quingento- 
rum aut potius hie tibi non vetustas silvae, sed ejus 
juventus obversatur. Hic vides plantas dense congestas 
forma diversissima atque aetate; arbores sunt obtectae 
multis parasitis ex ordinibus Aroidearum, Orchidea- 
rum, Bromeliacearum. Ipsae diversissimis adscriben- 
dae sunt ordinibus; saepissime vero eonspicies inter 
vetustos caudices, Leguminosas, Lecythideas, Myrta- 
ceas, Melastomaceas, Luurineas, Sapoteas و‎ Myrsi- 
neas, Rutaceas, Rubiaceas. Humi ubicunque germinant 
2 
VI. SILVA PRIMITIVA IN SERRA DOS ORGAÔS, PROV. RIO 
DE JANEIRO. 
Qui primus Europaeorum animos advertit ad florae 
Brasilianae pulchritudinem et largam ubertatem, erat 
GEORGIUS DE Lancsporrr. Ejus praeclaras descrip- 
tiones de vegetatione Insulae St. Catharinae, quam 
cognoverat cum KnusENsTERNIO viro nobilissimo or- 
bem nostrum circumnavigante, quum ineunte perle- 
gerem aetate juvenili, mirifice sum captus descriptione 
copiae ac varietatis pulchrae illius florae, quam summa 
allevat coeli serenitas et elementorum harmonia fere 
nunquam dissoluta. "Vehementer pectus commovebatur 
magnificentia et venustate vegetationis illius Brasilia- 
nae, nec vero divinabam, fore ut decem annis post ipse 
migrarem per felices istas regiones et duce eodem viro 
introspicerem illius terrae praestantem naturam. Atqui 
ita mihi favit fortuna, ut mensium Julii et Augusti 
anni 1817 maximam partem commorarer cum illo amico 
et ab praedio ejus, Mandiocca, quod sub monte dos 
Orgãos situm quietem praebet peregrinantibus, qui illum 
in ea parte, quae vocatur Serra d'Estrella, in via 
inter terram Minarum et provinciam Sebastianopolita- 
nam transgrediuntur, silvas mirificae illius regionis pos- 
sem perlustrare. Lanesporrrius ipse fuit testis, quo 
stupore affecti sunt advenae peregrini, praeter me 
Sprxius, Mikanius et Thomas Ewpknus pictor, Con- 
spicientes superbiam illius naturae, uti ipse scribit in 
epistola quadam, quam tum in lucem edidit cl. pr Escu- 
WEGE, vir mihi conjunctissimus (Journal vou Brasilien, 
Weimar 1818. fasc. IL p. 165. sqq.). 
In Brasilia quamvis multas et varias viderim sil- 
vas primitivas, tamen non eo infitias, hasce silvas mihi 
non alibi pulchriores apparuisse et amoeniores, quam 
circa urbem Rio de Janeiro et in locis declivibus 
montium, qui nomine Serra do Mar percurrunt magnam 
partem provinciae Sebastianopolitanae. Hae mihi non 
solum propterea prae aliis placuere et sempiternam in 
animo reliquere memoriam, quod primae essent, quae 
oculis meis oblatae sunt stupefactis, sed vere eo, quod 
praestant pulchritudine et suavitate. Etenim licet dici 
ingentem terrae vim procreandi subjectam hic esse im- 
perio pulchritudinis, omnia et singula perfusa esse har- 
moniae dulci flamine et vegetationem non solum uber- 
tate extructam et majestate, verum etiam grate com- 
positam et ordinatam. Unde fit, ut adspectus silvae 
primitivae in montium illorum flexibus, qui propter pe- 
ctines pyropoecili granitis columnarum modo discretos 
et in arduum emicantes solent nominari Serra dos Or- 
gãos, non offerat rudem perturbatamque ubertatem ac 
fertilitatem terrae non cessantis parere, uti ait PLINIUS, 
ubi unumquodque tamquam tempestate et certamine quo- 
dam progenitum floreat et ferat fructus, ut modo ab 
altero validiore opprimatur; — potius hic non possumus 
non sentire, singulorum vitae et mortis modum 
distributum esse lege quadam, quae spectantis 
animum benigno quodam modo afficiat, sedet, exhilaret. 
Vita tam sapienter veluti manu artificis tenera videtur 
distributa, ut mortem occultet. Quod quidem natu- 
Tab. physiogn. 
