XIV 
apparent silvae altioris et praecipuae formae, quando- 
quidem est vero simile earum semina, quae antea ex 
affinitate vento vel avibus allata erant, humum invenisse 
parum tutam itaque non provenisse, aut tunc demum 
enasci solere paulatim, quum jam umbra obteguntur 
et ea adest soli conditio, quae ut prospere procedant 
est necessaria. Nescio an quis incidat in suspicionem, 
humum quasi quiescere per illam temporis intercapedi- 
nem et assequi maturitatem ad proferendam recentem 
silvam altiorem idoneam. Quarum arborum fruticumque 
quum multas inveniamus prope ad domicilia hominum, 
ubi solum stercore humano bestiarumque et quisquiliis 
plus salium ammoniacalium recepit, vero est simile, 
hasce plantas magis indigere nutrimentis azoto refertis, 
quam arbores silvarum primariarum. Haec silva caedua, 
quae excisa et usta silva altiore (Caa - eté), vel, uti 
solet nominari, silva virginali (Mato Virgem) oritur, 
vocatur in Rio de Janeiro et plurimis Brasiliae provin- 
ciis Capoeira, quae vox mihi videtur corrupta e vo- 
cabulis ''upinambarum linguae Caa-apoera, i. e. silva 
caesa. Haec silva caedua, quae haud raro ad consi- 
tionem Manihot utilissimae et Aypi, Zeae Maidis, Cof- 
feae arabicae, Gossypü vitifolü etc. adhibetur, singu- 
lari sua ratione vix centum aunos videtur permanere. 
Nam frutices illi atque arbores, e quibus primo fere 
solis consistebat , paulatim emoriuntur, non umquam re- 
deuntes et singula verae silvae altioris membra sensim 
eorum loca obsident; ex qua ratione, quae plus minus- 
ve in omnibus obtinet Brasiliae silvis primitivis, sponte 
elucebit, quid sit, quod silva primitiva eo pauciores 
species arborum et praecipue eo minus virgul- 
torum contineat, quo magis est aetate provecta et de- 
nique, qui arbores quaedam, quas, ut aliae diutius per- 
mansurae apparerent et procederent, antea adfuisse opor- 
tet, nusquam reperiantur. Deinde id potest ex ista ra- 
tione colligi, a vera silva primitiva omni memoria ve- 
teriore usque ad progeniem ejus, quae Capoeira vocatur, 
plures intercedere ordines, qui modo huic, modo illi 
formae sese appropinquant. 
Quodsi legitimum harum successionum ordinem 
contemplamur, mea quidem seuteutia laeti aliquid in 
eo inest et quod animum efferat atque exhilaret. Et- 
enim docemur, hic magnam plantarum diversarum Co- 
piam pro suo quamque naturali modo et incipere vitam 
et finire, verum eunctas has legitimas explica- 
tiones esse conexas et regi a majori quadam 
lege, quae lex scit, quid sit praesens, praeteritum, fu- 
turum nec coecam sequitur naturae necessitatem, sed 
respicit singulares, quae vegelationem omnino attingunt, 
conditiones, aetatum siccitatem et humorem, citiusne an 
tardius plantae radices capiant et in lignum abeant, 
num prius an sero fiant maturae et ipsae et fructus al- 
que alias hujusmodi rationes. Quid est hoc aliud, atque 
proprius vegetationis ipsius genius — animus, qui a con- 
ditore mundorum provocatus est, ut terrestris vitae mo- 
tus adhibeat ad plantarum prosperitatem etutrumque vege- 
tationem ac vitam planetae sibi invicem accommodet. Ju- 
re hic afferre liceat Senecar verba (Nat. Quaest. ۰ 16): 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
XIII 
in locis humidis Siphocampyli varii, quorum corollae 
psittacorum diversissimos colores resplendent. Locis 
saxosis et umbrosis apparent variae Begoniae quam 
plurimae, acido oxalico pollentes, propeque adsunt 
Dorsteniae , inter quas subgenus Sychynium recepta- 
culis mirum in modum pinnatifidis excellit. Quodsi 
vultum ab humo adtollis ad virgulta silvae inferioris, 
tum ad arbores humiliores ac denique ad celsissimas 
vestustissimasque, quae silvae dominantur veluti reges, 
intelliges in hoc horto maguifice extructo plantarum 
diversissimos gradus, alium alio altiorem et ejus super- 
sitem, esse collocatos nec unquam relictam lacunam, 
ex qua liceat affirmare, vitae actionem nulla 
mora progredientem hic vel aliquantulum 
interrumpi. | 
Qua in re ratio est habenda uti singularis soli con- 
ditionis et coeli, ita ipsius vegetationis. Etenim illud 
animadvertendum est constare per omnem cursum Serrae 
do Mar, qui montium tractus maxime continet Pyro- 
poecilos Granitem, schistosum, Psaronium Syenitem, 
saepissime argilla subrubra, gravi, densa, cui est vis 
propria multum sugendi fluidi et, ubi magno calori sine 
umbra est exposita, obdurescendi. Ex qua causa eas 
regiones, quae diutius soli ipsi sunt expositae, plerum- 
que videmus amittere vim alendi et multos per annos 
nihil nisi filices, inprimis Mertensias ut glaucescentem, 
pubescentem, flexuosam rel. et Pteridem caudatam, 
quae ibi est pro nostra Pteride aquilina, porro Chei- 
lanthem repentem, rigescentem et spectabilem aut gra- 
mina quaedam, uti praecipue Tristegiden glutinosam, 
Capim mellado, qui dicitur, posse progignere. Ubi vero 
solum argillaceum densa obumbratur silva, ibi non po- 
test exsiccari eoque magis liquido impletur et manet 
foecundum, quo tutior silvae remanet fons nuírimenti 
cum propter oceani propinquitatem, tum quia alta ar- 
duave montium fastigia ex aére detrahunt perennem 
liquorem. 
Una restat hujus silvae proprietas, ad quam ne- 
cesse est animadvertamus: ad id dico, quod illa, ubi 
hominum manu caesa est et solum sibi ipsi commissum, 
non illico eadem regeneratur silva altior, sed vegeta- 
tio singulari formarum successione restitui- 
tur. Celsae illae et grandaevae arbores, quas nomina- 
veris quodam modo mediam aciem vel principes in dis- 
ponenda silva tropica, nequaquam continuo cernuntur, 
ubi solum silvae primitivae securi igneque extirpatae 
semina recipit ac denuo virescit. Potius aliae multae, 
humiles et cito crescentes antecedunt arbores frutices- 
que, uti species quaedam Aegiphilae, Lantanae, Cel- 
tis, Cordiae, Gerascanthi, Crotonis, Sebastianae, 
Urticae, Aliertiniae, Conyzae, Vernoniae , Stigma- 
tophylli, Banisteriae, Oreodaphnes, Nectandrae, 
Crytocarya laevis, Acnistus cauliflorus, Solana et 
Physalides complures, Schinus terebinthifolia et rhoi- 
folia, Gouania cordifolia, Xanthoxylum Langs- 
dorffü, Sloanea ulmifolia, Schmidelia edulis rel. 
Demum postquam hae plantae fere viginti annos vel 
triginta tamquam praesidia locum occuparunt, propriae 
