XXX 
vum videri et, quod vetustum, pro vetustiore haberi recens 
natum, atque in natura rerum Omnia omnino ita esse 
comparata, ut quae de iis praedicemus non sint nisi in 
relatione, ideoque corpus quocunque sit nihil et inane 
ducendum. Itaque est utique animus, qui omnia regit, 
cui omuia sunt obnoxia, qui quamvis tenui velatus 
atque infirmo corpore, omnium rerum mutua conditione 
superior cuncía, quae in spatio apparent, vincit mutat- 
que et in suum commodum transfert. 
Quotquot terra alit nutritque animalia, nullum est, 
quod illi antiquitatis giganti vim possit inferre, nisi 
homo; hic vel validissimum et antiquissimum caudicem 
ferro potest prosternere, hic valet omnia, quibus cir- 
cumdatur, immutare; verissime enim simul et gravissime 
SOPHOCLES (Antigon. v. 332): 
110224 re deva novóiv avSpdzov dervótepor ۰ 
At ubi, quamvis illustris omnium rerum victor, de 
se ipso cogitat inque se inquirit, quis sit et quid iste 
Prometheus, nihil ei relictum est, nisi, de qua jam 
diximus, admiratio atque , si quidem contigerit, de hac 
sui admiratione ad illud procedet, ut se Deorum esse 
progeniem sibi persuadeat. 
X. SILVA AESTU APHYLLA, QUAM DICUNT CAA-TINGA, 
IN PROVINCIAE BAHIENSIS DESERTO AUSTRALI. 
Haud immerito quidem magnam coeli tropici eam 
contendunt esse praestantiam, quod quae sub illo floret 
vegetatio ea nunquam hiberno isto somno consopiatur 
atque hebescat, uti fere per maximam Europae partem 
solet fieri, sed quod ibi nulla mora aut intercapedine 
succos promoveat perennes, unde non terra solum grato 
obtecta sit eoque continuo frondium viridium tegumento, 
verum etiam et flores et fructus perpetuo sibi succe- 
dant, quin uno eodemque tempore soleant provenire. 
Quod etsi omnino intra fines tropicos in pluribus fere 
locis potest deprehendi, tamen non nisi istic conspicitur, 
ubi frequens est pluvia atque haee lege quadam per vices 
miscetur cum aéris siccitate, aut ubi magna pruinae copia 
decidit, aut ubi terra frequenti lacuum fluviorumque 
ubertate irrigata non nimis sicco aére circumdatur. Vere 
enim jam Turoparasrus hist. plant. VIL: ,0م11‎ avEy- 
ow ÔÈ nai tTpogyy UÉyIOTA utv 1) TOU depos 100:61 Ovu- 
06226۵ nai Olos $ TOD 0 60467661“ t)Ukatpov 
yap vdatov nai evdi@y xal Xeıudvov yırousvav, àxav- 
ta popa nai noAöixapra, Kav iv dudes nai Àe- 
sroyetors y. Unde aquam, de qua dixit jam Pinpanus: 
apıorov piv vdop, necesse est censeamus auctorem, 
qui maxime adjuvet foveatque plantarum incrementum. 
Etenim aquam, quae uti calor mirum in se compre- 
hendit vitae incitamentum, constat esse pariter atque 
acidum carbonicum et ammoniacum in iis rebus, quae 
praecipue alunt plantas earumque prosperitatem adau- 
gent. In plerisque Brasiliae tropicae regionibus larga 
fere adest aquae copia, unde non est admirandum, quod 
terram illam tam opulenta tamque aequa et Continua 
ornatam videmus vegetatione. Ubi vero necessaria de- 
est fluidi quantitas, ista quoque marcescit plantarum ve- 
getatio, quae troparum soli omnia excitanti est subjecta. 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
XXIX. 
jacentia, uti non magis flores fructusve et, quum caudex 
muri instar assurgeret atque omnibus vacuus esset funi- 
bus, prorsus fieri nequivit, ut in eo ascenderemus. In- 
diani enim, ubi in caudice quodam crassissimo debent 
ascendere, hoc funium ope, qui illi adhaerent, saepius 
solent perficere. Sed in hac arbore prorsus non con- 
spiciebatur funis; in vicina modo apparebat funis vel 
potius arbor funium, quae in immensam altitudinem cau- 
dicis lateribus adstricta maguis brachiis illam comple- 
ctebatur, uti fere capreoli plantae herbaceae circum- 
dant tenuem scipionem. Verum hoc quoque sarmentum, 
arbor viri corpus superans crassitate, jam emortuum de- 
pendebat de caudice vetusto, foliis orbatum ac semi- 
putridum. Quod quum accuratius inspiceremus, cum 
magna nostra admiratione non unum esse vegetabile 
intelleximus, sed duo, funem, cujus ipsius brachia cin- 
gebant arborem, et parasitum in fune insidentem, ۵ 
albam, cujus arboris notum est esse singularem proprie- 
tatem, ut caudicis superficies ita sese insinuet aliis ar- 
boribus et per illas sese distendat, uti Boletus destructor 
per trabes putrescentes. Haec vero Clusia per om- 
nem funis superficiem circumcirca paulatim effusa in- 
gentem effecerat fistulam atque illo quasi jugulato se 
ipsa fundamento abrepto sensim interemit. 
Quod autem praeter emortuum hunc funem et par- 
vas aliquot Ficos, quae foliorum elegantium dimorphia 
sunt insignes, prorsus nullos in his vetustissimis arbo- 
ribus invenire potuimus parasitos et hae quasi omni 
illuvie cernebantur vacuae, ita videtur esse declaran- 
dum. Qui funes alias in silvis primitivis ex arboribus 
dependent easque variis flexibus obtegunt, admodum 
raro a solo sursum crescunt, sed tantum non omnes 
deorsum tendunt, quum aves aliaeque bestiae eorum 
semina in ramis superioribus cum stercore emiserint, 
unde solum versus se explicaverunt. Jam quum harum 
arborum corona et altissima sit et densissima, bestiae 
extrema modo tangunt, ubi, si semen exciderit, rarissi- 
me tantum constantem ligni partem, plerumque folia oc- 
cupat; quae quum brevi post decidant, simul recens 
perit plantae germen, quod fortasse e semine exierit. 
Haec videtur esse causa praecipua, quod non ii funes et 
Lianae hicce apparebant, qui alibi de alto solent descen- 
dere. llli vero, qui a humo adcrescunt, ideo hie non po- 
terant succedere, quia comarum velamen nimis spissum 
est atque omnino quodque genus ligni inferioris in ae- 
terna hae lucorum. nocte parum potest vigere. Unde 
perpaucas conspiciet lector ligni inferioris plantas in 
hac regione, nisi quod sepes Marantae arundinaceae 
cernitur in parte sinistra et aliquot Aroideae in humida 
quadam soli caverna. Eugeniam muricatain, quae juxta 
celsissimam arborem assurgit , probabile est per animal 
aliquod lactarium, fortasse simiam, ibi esse consitam. 
Est illa circa ducentos annos nata et alibi magna vi- 
deretur arbor, quum hic prope gigantem milium anno- 
rum frutici sit similior. Hoc quoque discrimen inter 
majores natu plantas ac minores, quod hic deprehen- 
dimus, nobis singulare edit praeceptum, in hac nostra 
rerum natura etiam, quod magnum est, pro majore par- 
