XLVI 
vel duos pedes alta, solvitur corculum infra plumulam 
a partibus in vicinia adhaesitantibus et planta juvenilis 
sagittae instar se dejicit directo in coenum aut in va- 
dosa orae maritimae. Hic mox ex parte inferiore quo- 
quoversus incipit emittere oblique tendentes radices, 
quae plantam juvenilis vigoris infigunt in litore coe- 
noso. Hae radices cito mutatae in lignum formant 
arcus, qui omnes propter arborum juxta accrescentium 
appropinquitatem inter se sunt complicati. Evolutio au- 
tem harum radicum intimo nexu conjuncta ést cum 
fluctu oceani et luti litoralis profunditate; ibi enim 
potissimum emicant, ubi rostellum continua aquae vici- 
nitate aut luti humore excitatur, ut in lateribus pro- 
mittat ramulos. Unde, si quis extensam hujus litora- 
lis nemoris seriem inspexerit, etiam cognoscet, vali- 
dissimas radices aut omnes in eadem acie juxta esse 
explicatas, aut, uti diversae sunt loco certo aquae 
altitudines, ita diversis gradibus alias super alias emi- 
cuisse. Ceterum longitudo, ad quam juvenilia embrya 
accrescunt, priusquam eruant e matris pericarpiis , non 
ubique est aequalis, atque conspexi compluria, quae 
quatuor pedum longitudinem erant assecuta, quia ne- 
que aéris motu neque oceani ut sejungerentur effectum 
erat. Quin adeo fieri posse conjecerim, ut rostellum 
aliqua re impeditum prorsus non queat removeri e pe- 
ricarpio; quo pacto evenit, ut simulatque nactum est 
lutum maritimum, radicetur et novam provocet arbo- 
rem, quae superne cum matris corpore est copulata. 
Verum enim vero id est ubicunque accidit singulare, 
quippe corculum solet, quo modo exposuimus, de am- 
biente pericarpio liberum, sese evolvere, ut propriam 
formet arbusculam. Haec omnia per anni spatium pro- 
cedere observavit Jacourmivs. Praeter hune propa- 
gandi apparatum etiam inest, id quod jam monuimus, 
in arbore facultas e superioribus ramulis longas eli- 
ciendi radices aéreas, quae coenum maris nactae pariter 
atque embryonum rostella ramos suos implicant et illius 
truncum quodam modo defendunt. 
Hac vero organisationis ratione singula mirum 
quantum augeri copia ac numero est manifestum atque. 
quum soli uliginosa conditio decidentium rostellorum 
vitam vigoremque regat et constituat, porro patebit, hane 
singularem silvam maritimam deficiente coeno litoris haud 
amplius posse evolvi, ideoque temporis decursu, ubi 
sibi ipsa sit libere commissa, in silva terrae continenti 
finitima debere extirpari, ut primum hic humus particulis 
solidis continuo ex altiore terra adversus mare compul- 
sis magis magisque densatur .atque exsiccatur. Contra 
in parte oceanum spectante silva Mangle non potest non 
perpetuo adaugeri, quandoquidem relictum est solo Ju- 
tosum illud tegumentum, in quo arbusculae decidentes 
Radicibus, inter quas maris lutum im- 
pune potest coacervari, continuo multiplicatis non mi- 
nus efficitur, ut regnum silvarum Mangle in hae parte 
longius utique protendatur. Qua re haud raro accidit, 
ut simplices hae silvulae per immensos tractus obte- 
gant oras illas vadosas. Simul illae adeo condensan- 
tur atque connectuntur, ut vix queat penetrare viator 
7 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
„sese infigunt. 
XLV 
Rasum Hist. plant. 1693. L. XXXI. c. 22. p. 1172, Den- 
drol. p. 115; SLoane Hist. Jam. vol. II. 1725. p. 63. 
Parr. Brown. Jam. .م‎ 211. Ex illis, qui retulere de 
Brasilia, primi Piso ed. 1648 p. 113 nomine Tupico 
Guarapa-iba et Marceravius p. 127 de hac arbore 
loquuntur. Sed quae de ejus historia naturali expli- 
catissime sunt edita, ea debentur Jacovmio nostrati, 
qui patrio studio et alacritate inquisivit stirpis hujus 
viviparae singularem naturam. (Amer. p. 141. sq. t. 89). 
Postea bonus Tunrivivs (in Diction. des Scienc. natur.) 
germinantis seminis imaginem dedit, qua ea, quae a no- 
bis ipsis sunt observata, naturae congruenter quidem 
delineavit, sed minus feliciter explicasse visus est. 
Rhizophora Mangle auctorum, quae a Lusitanis 
et Hispanis utriusque orbis, voce originis Malajicae 
Mangi, Mangue vel Mangui atque, ut ab aliis dignosca- 
tur arboribus, quae prope litus maritimum accrescunt, 
nominatur Mangue amarello vel vermelho (flava vel 
rubra), fortasse non est unica species, quae in oris 
per regnum Brasiliense patentibus inveniatur. At ego ne- 
queo de hae re certum aliquid et exploratum afferre, 
ita ut quae necesse esse videbantur commemorari ad 
tabulam nostram exponendam, debeant referri ad spe- 
ciem, quam modo allegavimus. 
In explicanda hac planta id est summum, quod in 
quoque pericarpio, plus minusve coalescente cum ca- 
lycis inferi tubo, unum semen progignitur, quod non, 
uti alias solet fieri, pericarpio aperto solutum excidit 
et deinde e solo propagatur, sed quia ipsum illud, quod 
in fructu reclusum est semen, in evolvenda embryonis 
parte radicali seu rostello ab initio totum est, fructus 
vertice perforato non mox decidit, sed magis ma- 
gisque auctum ex eo non suis jam cinctum tunicis, 
quae in fructu relinquantur, sed plane nudum prodit, 
et denique dum ad solemnem magnitudinem et egre- 
giam molem pervenerit, parte superiore, qua pericar- 
pio adhue inhaeret, soluta, decidit in solum litoris lu- 
tosum, ubi celeriter radicans plumulae folia jam ad ex- 
plicationem parata illico emittit. Quo modo ac ratione illa 
procedant, a Jacournio et Tunpinio, vv. clar., exposi- 
tum est accurate et, licet de appellatione, qua singulae 
nominantur partes in germinando efficaces, unum alte- 
rumve possit significari certius, tamen res ipsa ejusque 
summa ita est concise explanata, ut plura de illis ad- 
jicere ab hoc certe loco videatur esse alienum. Qua- 
propter paucis modo haecce adnotaverim. Ovum ana- 
tropum, quod pendet de latere pericarpii, effingit em- 
bryon intra integumenta sua, testam et tunicam inter- 
nam, mox a rostello perforanda, ac proinde ex fastigio 
pericarpii excitat rostellum, quod fusi instar promissum 
magis et magis adauctum propter validum sui pondus 
directo dependet. Plumula in diverso embryi fine in- 
sita et pericarpio atque tunicis seminis velata serius de- 
mum explicari incipit. Constat illa cotyledonibus quatuor 
(vel sex?) ramentaceis et circa pauca parum explica- 
torum foliorum paria convolutis. Ubi corculi radix ex- 
trema satis matura est et gravis facta, quod fere per anni 
spatium evenit, atque planta puerilis unum ac dimidium 
Tab. physiogn. 
