LXII 
qui aliquando troparum terras permigravit. Ipsae be- 
stiae hac sancta locorum tranquillitate videantur esse 
demulsae; omnia laeta quasi securitate quiescunt, ut 
homo Europaeus, qui nec securium audiat ictus aut 
venatorum strepitus nec usquam conspiciat tellurem 
aratro discissam, non possit quin sublimem hujus na- 
turae tranquillitatem componat cum duro servitio, cui 
subjectum est a sollerti turba hominum solum Euro- 
paeum. At multo magis vehementiusque commovebitur 
alacer naturae indagator, quippe qui non solum grata 
harum regionum tranquillitate tenetur, verum etiam 
varia rerum singularitate excitatus sexcentisque mira- 
culis obstupefactus multa invenit, quae ejus animum 
ad indagandam invitent perscrutandamque veritatem. Sed 
quae me illam regionem intuentem praecipue commo- 
vebant, erant duo, frequentia scilicet Dendropteridum 
s. Filicum arborescentium et virgultorum, quae arbora- 
ceis graminibus effingebantur; quae tropicae vegeta- 
tionis singularia ornamenta benevolo lectori in utraque 
tabula maximopere sunt proposita. Tab. XIV., quae 
sinistram partem imaginis comprehendit, aliquot caudi- 
ces repraesentantur pulcherrimae filicis arborescentis, 
Alsophilae paleolatae, et Tab. XV. dextram partem 
exhibentis pars antica offert densa dumeta Guaduae 
T'acoarae. 
De his plantis plura disserere videtur superva- 
caneum, quum ad ea possim relegare lectorem, quae 
alibi jam exposui. De physiognomia enim et geogra- 
phia filicum arborescentium explicui in Iconibus plan- 
tarum cryptogamicarum pag. 79 — 82, ubi de situ illa- 
rum plantarum, quoad mihi innotuerunt, de longitudine 
latitudineque et quantum earum loca natalia super so- 
lum emineant largiora allata sunt. De graminibus ar- 
borescentibus revoco ad ea, quae indicavi in Excursu 
de graminum distributione geographica in , Agrosto- 
graphiae brasiliensis“ a. 1829 ed. p. 542 et ad dis- 
sertationem laudabilem F. J. Rurrecuri de ۵ 
(in Actis Academiae Petrop. Ser. VI. 'Tom. V. Pars. 
M. Scient. natur.) Id dumtaxat de diversis graminum 
arborescentium generibus videtur esse commemoran- 
dum, consuevisse incolas singularibus quibusdam no- 
minibus: Tacoara-i vel Tacuari, Tacoarapoca, Ta- 
coaraquizé complures species, quantum externis di- 
stant signis, dignoscere. Nihil igitur restat, nisi ut 
paucis agam de reliquis plantis, quae in duabus tabu- 
lis una cum praecipuis illis figuris sunt depictae. In 
tabula XIV. praeter Alsophilae paleolatae caudices 
habes distincte expressam Ingam semialatam, cujus 
trunco Anthurium adhaeret و‎ porro Piperis adunci 
arbusculam, Rubiaceam quandam foliis sat magnis prae- 
ditam et amplum caespitem Dichorisandrae thyrsiflo- 
rae. In tabula XV. digna sunt, quae commemoren - 
tur, arbor Guaparabú Brasiliensibus dicta, quae Cas- 
siae species altissimo trunco arboreo albidi corticis 
et foliorum elegantia in umbellae modum disposito- 
rum quam maxime est insignis. Huic vero ad dex- 
tram adstat Franciscaeae hydrangeaeformis frutex am- 
plissimo florum ornatu inter congeneres excellens. 
9 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
! 
LXI 
admirandae et magnitudinis et venustatis. Quum arbor 
caederetur, operarii nigritae perforato albo et molli Clu- 
siae ligno cum magna admiratione offendebant in corpus 
satis densum ac durum. Denique in media illa arbore 
magnus et bene servatus aperiebatur truncus Acaju 
variegatae (Swieteniae Mahagoni), quam nemo ibi oc- 
cultam esse existimaret cujusque lignum etiamtum utile 
poterat venire (cf. Turpin Iconographie Tab. IV.). Haec 
singularis parasitismi conditio in primis mihi innotuit in 
plantis ordinis Guttiferarum, uti in Clusia, Arrudaea, 
Ouapoga et insigni modo in Schweiggera comante 
(Renggeria Meisn.). Moronobea coccinea haud scio 
an eadem vivendi utatur ratione, quamquam non satis 
adhue memini me in ea illud observasse. Nec vero 
complures Fici species non possunt huc referri, uti 
praecipue Ficus dendroctona, de qua Humsorvros (No- 
va Gen. et Spec. II. p. 46) his verbis rettulit: Mata 
‘palo incolis: junior in arbores excelsas adscendit, quas 
totas obtegens suffocat et enecat, adulta proceritate 
trunci insigni. 
Quae hic de plantis parasitis exposui, jam alio loco 
(in „gelehrten Anzeigen“, Monach. 1842 Nr. 44—49) ex 
parte sunt tradita, additis nonnullis aliis ad hujus doc- 
trinae historiam facientibus. 
XIV. XV. MONS QUI DICITUR MORRO FERMOZO IN CONFINIO 
PROV. RIO DE JANEIRO ET S. PAULI. 
Unam hic in duabus tabulis exhibuimus imaginem, 
quam propter magnitudinem coacti eramus in pares 
partes dividere. Adumbravit eam ipso loco "Tuomas 
Enver mihi amicissimus, quum me Sebastianopoli pro- 
ficiscentem in urbem S. Pauli comitaretur. Hane ima- 
ginem ob plures rationes esse dignam, quae legentibus 
proponatur spectanda, existimavimus. Etenim vera ex 
ea apparet montis natura, qui uti altitudine ita forma- 
rum audacia ac venustate praecellit, unde a Brasilia- 
nis cognomine ,,pulchri montis“ est ornatus. Via in- 
ter duas illas quas nominavimus urbes per depres- 
sum pulchri montis strata est jugum, qui in illa regione 
provineias Sebastianopolitanam et S. Pauli disjungit. 
Proficiscentes e Rio de Janeiro eo potissimum regio- 
nis amoenitate retinentur, quod per complures antea 
dies‘ migrarunt via celsis silvis obumbrata, quae mul- 
toties flexa per angustas fert vallium ambages et mon- 
tes humiles, ut pareus modo in longinquum praebeatur 
prospectus. Sed Morro Fermozo multum superat fasti- 
gia finitima (ascendit ni fallor ad 3000 pedes) atque 
latiore intervallo a vicinis montibus discretus integrum 
aperit prospectum, si quis viam per montem proximum 
secutus ad ejus jugum penetrat, ex quo admirantis 
oculi per vallem et fastigia maximam partem silvis ob- 
tecta vagantur. Tali adspectu, qui patet in montium 
libertate, miro modo afficimur, praesertim quum aliquot 
dies perlustravimus obscurorum saltuum tenebras. Coeli 
pellucidate efficitur, ut vel e longinquo tenues montis 
formae singulaeque arbores discernantur atque per 
totam regionem dulcedo quaedam ac sublimis diffusa 
videatur majestas, quam is dumtaxat potest percipere, 
Tab. physiogn. 
