LAXIV 
vocatur Serra do Mar. Inter promontorium Cabo Frio 
et Pico de Parati, qui in limite provinciae australi 
est positus, hic montium tractus maritimus perpetuo jugo 
extenditur, solum sinu profundo Rio de Janeiro, quem 
Nitherohy autochthones vocaverant, et inde meridiem 
versus in littore planis illis et depressis campis, quos 
secat Rio Guandu (inter oppidum S. Cruz et Sepativa 
in ora situm) interruptus. Hujus jugi primus lapis et 
quasi angulus in sinus parte meridionali habendus est 
Pao d'assucar, nudus granitis conus, qui in extrema 
terrae ora, quae sinum ambit, ubique separatus, ad 
982 pedes assurgit. Vicinus alter et validior angulus 
est Corcovado, quem ill. Freycinetivs 2298 pedes 
altum esse mensura invenit. Ab hoc igitur loco con- 
spiciuntur diversi rami laterales et quodam modo mu- 
nimenta contraposita, in quae mons extenditur, ora 
maritima et frequentes e ponto enatae insulae saxosae. 
caput magni sinus Sebastianopolitani et lacus mediter- 
raneus, Lagoa de Roderigo de Freitas dictus, qui an- 
gusto canali per syrtim (Restinga) cum oceano ipso 
cohaeret, atque Caurum versus horizon longo montium 
tractu limitatur, cujus lineamenta fere corpus jacentis 
gigantis imitantur. Hoc elatius jugum item est pars 
montis Serra do Mar. Tendit illud a regione Goya- 
tacazes, nomine Serra dos Orgaós et Serra de Manga 
Larga versus meridiem, unde longius procedens diri- 
mit aquas fluvii Rio Pirahy et oceani, quippe inter 
S. Joao Marcos et Angra dos Reis copulatum cum 
monte maritimo, qui ibi Serra do Matto Grosso appel- 
latur. His montibus tota provincia in duas partes di- 
rempta est, quarum altera, propior a mari, humilis et 
plana Beiramar vocatur, altera, valles, alta et plana 
loca, montiumque cacumina complectens, pone juga posita 
est et coeli mitiori temperamento praestat, Serra acima 
dicta. Hoc late extensum jugum constat e gneisso aut 
granite et insigne est cacuminum forma ardua et py- 
ramidali, quam constat montibus organi nomen indi- 
disse. Discedit ab hae communi facie mons Gabia, qui 
vivo solidoque saxo constructus fere forma cubica ascen- 
dit Africum versus a Corcovado et haud procul a mari. 
quem nulla mora in tabula XX. ad dextram animadvertes. 
Ante eum emergunt ex oceano parvae insulae nomine 
Tijucas. Hic mons (Gabia) novissima aetate archaeo- 
logorum ad se advertit animos, quod in aliqua saxo- 
rum planitie ex adverso maris literarum prisci chara- 
cteres 7—8 palmas longi detecti esse dicebantur. ( Cfr. 
Revista trimensal de historia e geographia, ou Journal 
do Instituto historico geographico Brasileiro I. 1539. 
p. 86. c. ic.), sed isti literarum ductus dubium adhuc 
est an sint non mera vestigia vastantis saxa tempesta- 
tis. Quotquot montes e cacumine Corcovado spectan- 
tur, sunt densis et laetis sylvis obtecti: nam omnino 
tantummodo loca plana et ea maxime demissa viden- 
tur istic fuisse libera sylvis ۲ vegetatione 
amicta. Enm habitum prae se fert illa planities, quam 
vides in tab. XX. sinistra a Gabia et dextra a lacu me- 
diterraneo de Roderigo de Freitas positam, quam hodie 
11 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
LXXIII 
PROSPECTUS E CACUMINE MONTIS CORCOVADO, 
PROPE SEBASTIANOPOLIN. 
XIX. XX. 
Utraque harum tabularum, quas tibi, lector bene- 
vole, hoc titulo offero, est minuta imitatio magnifi- 
cae picturae, quam vir amicissimus Thomas ENDER, in 
itinere comes, ex cacumine montis Corcovado egre- 
gja arte designavit et cum ceteris tabulis Brasiliae 
tractus exprimentibus academiae artium Vindobonensi 
commisit conservandam.  Exlübent illae praestantem 
prospectum in configurationem partis amoenissimi illius 
sinus Rio de Janeiro, cujus varia et grandis revera 
natura ac formatio tantum non versatur in communibus 
proverbiis. Denuo autem est quod conquerar, has 
meas tabulas utpote coloris expertes destitutas esse 
mira ۲ illius coeli gratia et vivido nitoris calore. 
Superior pars montis Corcovado mare spectans 
praeceps est et ita declivis, ut ab oceano appropin- 
quanti tamquam ingentis ruinae fragmentum appareat; 
videtur daemonica vis, quae olim terrae praesentem 
formam impressit, directo eum dissecuisse, alteram par- 
tem in mare profundum demersura. Nulla in his ar- 
duis parietibus planta potest sedem occupare, nihil offe- 
rentibus nisi saxa coloris cano - violascentis, granitem 
et gneissum (in quibus hic illic apatites et granates 
increvit), quae lucis vicissitudine variis coloribus co- 
ruscant aut obvelantur nubibus ibi praetervectis. In 
adversa autem ab oceano parte, Occidentem versus et 
in Africum, demittitur mons per complures gradus et 
quasi pulvinos in sinum et ad urbem ipsam, unde adscen- 
sus haud est difficilis. Via in summum montem ab urbe 
fert per colles cultos, silva liberatos, sepibus distin- 
ctos primum ad pulvinum, in quo aquarum ductui, quem 
Caryoca nominant, operi magnifico, occurrimus. Modo 
meabis per loca nuda, ubi solis fulgor lucidus a vivi- 
dissimis arborum frondibus et caespite floribus ornato 
resplendet, modo intrabis in Juci obscuri gratum frigus. 
Hoc opus postquam aliquantum persecutus es, eum in 
locum pervenies, quo fons ipse nondum fornicibus late- 
rum inclusus, liber per saxa granitica e silva defer- 
tur, ex quo loco ascendens ubique cinctus es ingenua 
et casta natura. Passim aperiuntur abruptae fauces 
stillicidio madentes, in quibus humiliores herbae, filices 
arborescentes, Scitamineae complures aliique flores in- 
ter grandaevas arbores laetissime vigent. Paullatim 
vero venies in dominium humilioram et minus succo- 
sarum arborum; dumetum condensatur, quo superato 
consistes in angusto saxi cacumine. Hic erat locus, in 
quo prospectus noster delineatus est, quem confido ve- 
ram propositurum esse imaginem, quomodo venusta illa 
regni pars sit constructa. | 
Mons Corcovado, i. e. gibber, pars est immensi 
illius jugi, quod prope a mari et saepe parallelo cum 
hoc tracta per totam provinciam Sebastianopolitanam 
et affines provincias maritimas percurrit, de qua causa 
Tab. physiogn. 
