LXXVIII 
XXII. CATARACTA RIVI, QUI DICITUR RIBEIRAÓ DO PALMI- 
TAL, PROPE SABARA IN PROV. MINARUM, 。 
Quae hic offertur benevolo lectori imago, debetur 
viro mihi amicissimo SrEPHANO, Med. doctori, Amaliae 
Brasiliae Imperatricis viduae electo medico, qui aliquod 
tempus in illa regione provinciae Minarum consumsit. 
Est illa cataracta, — ob insignem splendidamque pul- 
chritudinem praedicatum ab incolis spectaculum, — in 
summo fluvii Rio das Velhas imperio, inter oppida 
Ouro Preto (priori tempore Villa Rica vocatum) et Sa- 
bará, prope a pagis Rio das Pedras et Morro de S. Vi- 
cente. Vallis formatur duobus montium jugis a meri- 
die septentrionem versus pertinentibus: quorum montium 
qui est ad orientem dirimit aquarum fontes largissimos 
fluviorum Rio Doce et Rio das Velhas, qui ad occa- 
sum, hujus fluminis supplementa et Rio Paraopeba. Prius 
illud jugum est summus et amplissimus montium tractus 
per omnem Minarum provinciam, et quia quasi spinam 
hujus terrae efficit, ab amico Guinienmo DE ESCHWEGE 
universo nomine Serra do Espinhaço insignitum est, 
cujus singulae partes a jugo primo meridionali (in prov. 
S. Pauli) Serra Mantiqueira oriundae variis cognomi- 
nibus pronuntiantur, quae in chartis geographicis inve- 
nies, Minoris ambitus est jugum occidentale nec illud 
communi aliquo nomine ornatum (Serra da Moeda, do 
Salto, do Espiritu Santo etc.). 
In ripa australi Rio das Velhas i. e. fluvius vetu- 
larum praeter alios multos excipit etiam torrentem Ri- 
beiraô do Palmital, qui originem habet in media Serra 
do Palmital, quae est ab Ouro Preto septentrionem 
versus, haud procul à pago Capanema, atque descen- 
dens in occasum puras suas undas commiscet cum 
flavo Rio das Velhas, non ita longe a vico S. Anto- 
nii, fere 2500. pedes super, oceanum elatus. Serra do 
Palmital, quam spectas in postrema imagine, circiter 
5000 pedes alta esse dicitur. Si dominium Rio das 
Velhas, hic in latitudine Ribeirad do Palmital, quasi 
ex aëre desuper (uti de Serra de Catta Branca), con- 
templamur, cernitur ilind tamquam scala ingens, cujus 
gradus a montis do Palmital cacumine, quod constat fer- 
ro micaceo schistoso (Eisenglimmerschiefer), demittun- 
tur. Hi gradus efficiuntur schisto argillaceo et saxo si- 
liceo (Quarzfels) per illud quasi ab inferiore parte esur- 
gente, quam speciem Itacolumiten schistosam vocare 
consueverunt. Illae scalae usque ad confinium Rio das 
Velhas ipsum declinant, ubi granites foliaceus (Gneuss) 
raro modo plus 30—40 pedes supra fluvii planitiem emer- 
git, quae formatio ad Sabará usque continua protendit. 
In occidentali latere Rio das Velhas solum non tam 
scalarum modo quam leni et perpetua elevatione ad 
Pico d’Itaubira ascendit, cujus vertex, vere audax 
in altitudine 4591 ped. Par. pyramidis instar promi- 
nens, singularem illam offert formationem, quae com- 
posita e saxo ferreo magnetico, micaceo et metalloi- 
de (Magneteisenstein, Eisenglimmer, Eisenglanz) ab 
12 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
LXXVII 
Gramen variaeque herbae et humiliores vepres, quae 
ibi mixtae proferuntur, ardore solis tropiei comburun- 
tur, folia aut decidunt atque ventorum flatu disjiciun- 
tur aut remanent uti stramentum asperum, haud gra- 
tum illud pascentibus gregibus. Quin sunt quaedam 
graminum species, quae, sicuti multae Stipeae, ita in- 
durata et arescentia ob longas scabrasque aristas pe- 
coribus etiam perniciei esse possunt. "Talium grami- 
num quaedam ab incolis ob similitudinem cum barba 
caprarum Barba de Bode dicta reformidantur, ita tt 
Campos de Barba de Bode tamquam vilioris indolis 
minore pretio diveudantur. Itaque agricola Brasilia- 
nus, à cujus cetera doctrina et ratione culturae justa 
pratorum disciplina cum regulari messe et foenici- 
dio abhorreat, ex usu suo esse arbitratur, in cam- 
pis süpulas istas et stramenta jubere exulari, quod 
ipsum fit vi flammarum in locis aridissimis facile gras- 
santium. Ea re solum censetur stimulum accipere 
fertilitatis, nec minimum videtur ad id conferre ci- 
nis incendio effectus. Per illud tempus pecora conti- 
nentur aulis (Curraes), quae citra flammarum dominium 
extructae sunt atque aut sola Zea Mayde aluntur aut 
in pascua ob largiorem humorem sufficiente gramine ob- 
tecta emittuntur. Exeunte aetate anni sicca, ubi plantae 
plane sunt emortuae, ignes illi struuntur, ratione habita 
venti dominantis. Quibus ignibus plantae unum modo 
quae: vivunt annum fere prorsus extinguuntur atque, nisi 
jam antea semina excussa et ita flammarum excidio 
exempía essent, accideret ut omnino illae e campis 
evanescerent. Sed et annuarum plantarum multitudo pro 
portione non est ita magna; quum lierbae et vepres 
quae sunt complurium annorum, et arbores, flammis cito 
praeterlabentibus resistant ac sequente anno e rhizo- 
matis et vetustioribus ramis redintegrentur. Multae 
herbae et Cyperaceae, quae in his campis reperiun- 
tur, largis vaginis calamos munientibus ita tectae ac 
defensae sunt, ut germina juvenilia a contactu ignis 
haud afficiantur. Pariter summae modo gemmae et 
fruticum et arborum perditum eunt, ut inferiores no- 
vos ramos ac recentes frondes emittere valeant. Sed 
repetito saepius incendio fieri non potest, quin eae ar- 
bores mutilatae et quodam modo membris afflictae appa- 
reant, uti et magna pars exterioris trunci in carbonem 
pessum datur. Earum vero plantarum, quae hos campos 
vestiunt, singula genera singulasve species hoc loco 
enumerare, quum late illi extensi fere majorem partem 
interioris provinciae Minarum occupent, a nostro con- 
silio longe abhorret, qui nihil aliud studeamus assequi, 
nisi ut regionis cujusdam singularem rationem, quate- 
nus e plantis vitam et colorem accipiat, perspicuam 
manifestamque reddamus. Id unum addimus, peregri- 
nantes per haec conflagrantia deserta saepe conspi- 
cere nubes, interdiu atras, noctu e vertice scintillan- 
tes, quas e cinere et fuligine venti colligunt atque 
per campos agitant, visu terribiles; idem spectaculum, 
quod nubium columnae praebuerunt Israelitis per de- 
sertum iter facientibus (Exod. c. XIII. v. 21.). 
Tab, pbysiogn, 
