LXXX 
semitae per hoc dumetum spississimum flexuosae ferun- 
tur, eae saepe tam arctae tamque tenues sunt, ut bene 
caveas necesse sit, ne inde aberres. Ita plus semel 
quum accideret, ut colligendis plantis occupatus ab 
agmine jumentorum derelinquerer, solo campanarum 
sonitu admonitus reditum ad illa potui invenire, per- 
nici pede subsequens. Vae ill lasso viatori, qui pe- 
dibus ac solus in hoc virgultorum ponto errore defer- 
tur, ubi nullum humanae culturae vestigium, omnia pri- 
maevae naturae indicia. In hanc singularem et fere 
horridam naturae speciem quadrat, quod dixit summus 
noster poeta, Górmr, cujus olim familiaritas inter ma- 
xima mihi semper erit fortunae munera: 
Aber abseits, wer ists? | 
In's Gebüsch verliert sich sein Pfad, 
Hinter ihm schlagen 
Die Sträuche zusammen, 
Das Gras steht wieder auf, 
Die Oede verschlingt ihn. 
Pauci modo montes, in ultimo coelo tamquam nubes 
caeruleae natantes, finiunt passim prospectum in immen- 
sum spatium. Qui hic tibi apparent pertinent ad mon- 
tium jugum, adamantibus opulentum, quod Serra de 
S. Antonio, do Gram Mogol vel do Gram Magor di- 
citur. Hic mons pariter atque ipse districtus adamanti- 
nus est formationis saxi silicei, quod vocant, duce Gui. 
DE EscawecE, ltacolumiten. In ipsorum horum campo- 
rum parte orientali sese offert granites foliaceus, quo- 
dammodo. schisto micaceo accedens, qui passim alium 
ejusdem speciei, duriorem tamen atque subtilioris stru- 
cturae complectitur nunc in monticulos erectum nunc 
separatarum molium specie illo circumclusum; in parte 
occidentali formatio dominatur schisti micacei, quod in 
schistum argillaceum et talcosum transit et nidulantia 
continet strata Itacolumitis. 
Rari pro portione fontes refrigerant hujus regionis 
vegetationem, quae regio tantum abest, ut fruatur coelo 
frigidiore ac ventoso quod est plagae Serro Frio, ut 
multo calidior sicciorque perpetua aeris serenitate uta- 
tur. Continua autem siccitate, quae mensibus aesíati 
nostrae comparibus hie obtinet, fieri solet ut multa 
virgulta comas suas decutiant; qua re eo magis per- 
spiciuntur siuuosa parasitorum sería et varia arma, acu- 
leos, spinas, setas dico, quibus frutices creberrima 
divisae ramificatione rigent. Ex plantis hac in regione 
crescentibus aliquam modo partem afferre licitum est. 
Notantur Bignoniaceae plures e generibus Anemopae- 
gmatis, Jacarandae et Pithecoctenii, Acaciae, Mi- 
mosae et Cassiae complures, Qualeae, Callisthenae, 
Kielmeyerae, Ochnae, Malpighiacearum varia genera, 
Myrsinae, Lucumae, Aspidospermae , Sparattanthe- 
lium Tupinambazum, Anonae, Delimae, Crotones, 
Lychnophorae, Vernoniae, Albertiniae, Barnadeziae, 
Lippiae, Hyptides, Bombacis species, Laurineae va- 
riae et e palmarum ordine Cocos fleruosa, capitata, 
Diplothemium campestre, Astrocaryum campestre, 
Acrocomia sclerocarpa. 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
۱ 
LXXIX 
Escuwece nostro vocatur Itaubirit. In ista regione ad 
dextram ripam fluvii Rio das Velhas usque ad orien- 
tale aquarum divortium existit vegetatio arvalis (Cam- 
pos), quae in locis editis paucis dumtaxat virgultis 
rarisque arbusculis intermittitur, at saepe paludibus 
uliginosa est, ut cum pratis uliginosis promontoriorum 
alpinorum queant conferri. Frequentes ex his campis 
altioribus demittuntur rivi, modo sparsis arbustis modo 
densa illa amicti vegetatione, quam supra (Tab. IL.) 
nomine silvularum Caa-apoam decripsimus, quamquam 
quae hiece praevalent arbores ab illis quae sunt in locis 
depressioribus aliquantum differant. Coloniae in hac alpi- 
na parte regni fluvialis nondum erebrae occurrunt, sed 
potius haec arva gregibus pro pascuis inservire solent. 
Ribeiraó do Palmital, ubi cataractam effingit, pariter 
trans saxa illa Itacolumitis prorumpit. Est cataracta 
in directum 50 ad 60 pedes alta, sed tota rupes, quam 
citatiore celeritate gradatim delapsa superat, multo est 
excelsior. Ad ripam hujus torrentis, qui montium so- 
litudines longe lateque implet rauco obtusoque strepitu, 
multa eminent eaque pulchra ac rara virgulta, Brasi- 
liae editioris ornamenta, potissimum e familia Rubia- 
cearum, Laurinearum, Vochysiacearum, Anonacearum, 
Malpighiacearum, Scrofularinearum, Graminearum et 
Filicum. Maxime placebant amico Dr. SrePHANO in- 
signes quaedam species Fuchsiae, Sauvagesiae, La- 
vradiae, Myrciae, Cupheae et Utriculariae; hae po- 
stremae proveniunt ex arena, quam gelidi et puri ca- 
taractae fluctus proluunt. 
XXIII. CAMPI EXTENSI, DENSO VIRGULTO CONTECTI PROPE 
SERRA DE S. ANTONIO IN DESERTO PROV. MINARUM. 
Haec tabula in itinere a Tejuco, primario oppido 
districtus qui habet nomen ab adamante, versus Villam 
de Fanado, caput regionis, quae audit Termo de Mi- 
nas Novas, inter vicos Buriti et Calumbi d. 13. m. 
Juni a me adumbrata fuit. Exprimit illa propriam 
quandam vegetationem, qua planities alta (Chapada) 
inter fluvios Arassuahy ab oriente et Jequetinhonha ab 
occidente eminens, contecta est (cfr. Itiner. H. p. 476). 
Paullatim deprimitur illa planities, quo magis rupium 
abrupta atque profundae valles faucesque districtus 
adamantini meridiem versus a tergo recedunt. Ejus 
longitudinem tenues modo valles intersecant atque quum 
cuncta quae oculus perlustrat deusissimis virgultis ve- 
lata sint, peregrinus ista specie miro modo afficitur. 
Immenso enim frondium mari cinctus ac tamquam aestu 
obrutus haud potest vultu superare et perspicere hanc 
ingentem planitiem, nisi equo vectus aut quum arbo- 
rem aliquam raro istic eminentem conscenderit. Fru- 
ticetum ejus est generis, quod Mineiros consuerunt di- 
cere Serrado vel Carrasco: , virgultorum fronde pa- 
rum succosa magna varietas, quae bene inter se sti- 
pata, saepeque ambientibus fruticum volubilium ramis 
et sertis florum connexa sunt, nec nisi raro elatiore 
arbore ample comata aut palma interrumpuntur. Quae 
