IC TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. C 
do Mar parum afficiantur nec in ampliori tractu, tum 
propter arduos montium descensus , tum quod saxa 
humorem apprime hauriunt. Ab oriente vero ipsius 
jugi in campis demissis prope oceanum, sicuti in edi- 
tis planis super strata horizontalia formationis itaco- 
lumiticae illae uligines haud raro per longa spatia 
discurrunt (sic in montibus ad Arrayal d'ltambė do 
Mato dentro in prov. Minarum). 
His in universum expositis, restat ut quasdam 
plantas significem, quas pietor in tabula profert, quae 
non ita expressae sunt accurate, ut de earum nomine 
queat certum constitui, ipse vero pictor haud paucas do- 
mestica voce designare potuit. A sinistra spectatoris 
in fronte adest Canna, vernacule Mbeery, et prope 
arbuscula aculeata, ab incolis dicta Tuinamtüva 
(forsitau Erythrina secundiflora Brot.), deinde An- 
thurium quoddam. Par arborum, in media imagine 
sese decussantium, et incremento et parasitarum largo 
vestimento indicant jam senescentem aetatem mortis- 
que propinquitatem. Desunt rami inferiores et corona 
cernitur manca. Prior earum a dextra speotantis fer-' 
tur pro specie Lecythis (L. lanceolata Poir.?), apud 
indigenas Sapucaja branca; crassior dextrorsum 
inclinata nuncupatur Caixeta, et erit Bignoniacea, 
Tabebuja leucoxylon DC. — Funes sparsissimos per 
illas arbores emittit Passiflora quaedam. 
XXXVIII. SILVA RORIDA IN JUGO SERRA D'ESTRELLA, PROV. 
SEBASTIANOPOLITANAE. 
Ex dorso granitae vel granito-gneussi, Serram 
d’Estrella formantis, frequentes descendunt rivi inter 
voraginum angustias. Saxis ex vetustissima memoria 
aquarum vi abstersis et adeo levatis interjacet solum, 
modo rubicundi luti, quod in tab. XXXVII. novissime 
memoravimus , modo humi tenuis nigraeque. Ejus soli 
foecunditas, mite coeli temperamentum una et aéris 
tepor, in quem tam maris ascendunt vapores quam 
fontium rapidorum exhalationes — cuncta haec effi- 
ciunt, ut omnis plantarum multitudo perenni splendeat 
foliorum luxuria, peregrino offerens supra torrentium 
strepitum gratissima frigora. "Talem sedem felicissime 
repraesentat pictoris nostri verifica ars. Hicce desi- 
deras altas illas arbores, quae montiam latera obum- 
brant: conspicis dumtaxat humiliora virgulta ac fru- 
ticeta inter rupes ac supra emiuentia, aut quae ex 
affinium arborum fastigiis per impenetrabiles pergulas 
et densissima serta dependent, ramorum compagem 
saepe ita contexentia, ut reliquas frondium species 
prorsus eircumvelent. Vix simile quid in Europa cer- 
nitur vel in occultissimis nemorum latebris, nisi forte 
recordaris vetustissimarum alicujus pinorum consortii, 
quae illaesae ab securi denso Lichenum contextu 
( Usneae barbatae, Everniae jubatae) aut Clematis 
desuper involutae sunt. 
Haec igitur saxa, ita composita et vitali vigori 
adcommodata, si largis ex aére humoribus continuo 
transformantur et facili negotio dissolvuntur, egregie 
alere luxuriam illam silvarum, quas in montibus illis 
admiramur, sponte intelligitur; quo accedit naturae 
providentia, quae ipsam silvam sibimet nutricem consti- 
tui, pluvias adtrahendo inque umbras suas deducendo. 
Non quidem requiritur humi altius stratum , uti jam 
supra monuimus (cfr. p. XX), donec silva integra per- 
duret, quippe ipsa ad humum dissolvendam maxime 
operatur eoque sibi alimenta parit; sed ubi solum per 
longa spatia denudatur, praesertim ubi a summis mon- 
tibus ad radices usque insaua saevitia ferro iguique 
grassatur, ibi progenies plantarum vehementer laborat. 
Eteuim quibus in locis minus humoris ex aére alli- 
citur aut retinetur et ubi nisi breviter non valet mo- 
rari in solo uec desidere potest, istic silva primaeva 
non regeneratur: tum id modo silvarum. genus prodit, 
quod apud indigenas vocatur Capoeira (Caa-poera, 
silva caedua), de quo egimus supra p. XIV. 
Iterata ejusmodi caede per latera montium ipsum 
solum prorsus foret emarcidum et postremo sterilis 
succederet siccitas, quam deplorant Palaestina, Grae- 
cia aliaeque terrae, antiquitus laeto cultu fulgentes. 
Inde haud absonum erit, cultorem. acriter commo- 
nefacere, ut in lignis caedendis ita progrediatur, ut et 
posthac aéris humor sat largus adducatur eoque vivi 
saxi bene madentis dissolutio non desinat humum effi- 
cere, quae iterum humores quam maxime recipit. 
Quapropter bene egerit, qui cultura non attinget 
montium apices et dorsa altiora, sed potius. nemora in 
istis diligenter fovebit tamquam fertilitatis largissimos 
fontes; ille etiam iuferiores Pani regiones non per ex- 
tensa et continua. spatia culturae gratia silvarum or- 
namentis spoliabit, sed intermittet agris nemora; ille 
denique silvas excidet locorum habita ratione, ut im- 
bres ac fontes aperti tutissime reserventur atque simul 
saxa viventia et creberrime perluant et optime dissol- 
vant. Aitamen providendum erit, ne plus aquarum in 
silva compescatur, quam quod. pro lege naturae ad 
alendas augendasque arbores desideratur. Collectis 
nimirum majoribus aquae copiis, nusquam evanidis, in- 
finus fundus paullatim transmutatur in formationem tur- 
fae, quae infesta est arboribus silvae: licet hoc malo, 
in quod removendum apud Germanos jam diutius in- 
tendunt lucorum amici *), declivia et convalles Serrae 
Sociedade Vellosiana p. 12) docuit, in hac rubra argila non 
auimalcula inesse foraminifera uec fossiles thoraces infusoriorum 
atque eo differre ab humo recentiorum alluvionum.  Aéris etiam 
et bumoris vi longius procedente et, ubi per aquas in plana de- 
ducta sit, magis eam commutari multosque colles, inter jugum 
ac mare positos و‎ qui intus gneussum contineant, obtectos esse 
strato argillae atrae, caeruleae, flavae aut albae. quam forma- 
tam esse alluvione ipsa statuere liceat, quo tempore primo pri- 
maevum saxum dissolvi coeptum sit. 
*) Cfr. oum alios tum BUEHLER die Versumpfung der Walder mit 
und ohne Torfmoorbildung. Tübingen 1831. 8. 
