CIV 
per binos ordines, non sicuti in europaicis pini specie- 
bus per unum. (Cortex more nostratium pinorum dis- 
cinditur, sed maxime in obliquum, quo fit, ut cor- 
pus ligneum arboris tectum sit squamis aut Favo- 
fuscis aut nigricantibus, intus pullis. Nonnunquam fit 
crassior; tam in eo ipso quam in ligno natu minore 
rubrum quoddam genus odoriferae resinae secernitur, 
vi ac potestate terebinthino Europae comparandum. 
Materia in varios opificum usus inserviens, ubi sterilis 
est regio alis validioribus arboribus, etiam ad ex- 
struenda aedificia probatur, sed ibi modo longiorem 
duritiem praestat, ubi prohibetur ab humore. Intra 
biennium coni explicantur; fructus maturi qui de com- 
muni conico receptaculo siuguli decidunt, et a bestiis 
et ab hominibus consumuntur pariter atque iu Italia 
pineae, ac prostant in foris oppidorum. 
Durities ligni magis ligno laricis quam abietum 
suppar est. Ea excellunt virgae ibi exortae, ubi arbor 
ramos excussit. Affert Dobrizhofer in historia Abipo- 
num (edit. Germ. L p. 483) Guaranos inde exscalpere 
sanctorum figuras et tornare serta precatoria. Denique 
adjicit totas Araucariae silvas inveniri etiam in qui- 
busdam regionibus Hispanorum, qui eas los Pinna- 
res vocitant; Guaranos vero hic illic eas disserere 
prope habitationes et hortos. 
XL. RIPAE INSULARUM IN ARCHIPELAGO ۰ 
In hac tabula, quam Ave. BRANDMUELLER, solers 
lithographus, expressit ex adumbratione a me in ipso 
loco facta, conspicis, lector amice, regionem, quae ve- 
getationis copia et luxuria nescio an nulla alia in orbe 
superetur. Sed eam ipsam ab causam imago rerum 
naturae impar apparet: non potest nec singula pro mira 
singulorum varietate et in formis et in coloribus re- 
praesentare, nec tota assequitur aéris lumen, frondium 
nitorem, caeli pellucidatem, quam refert natura, nulli 
animo concipienda, nisi qui oculis viderit. 
Regionem, quae in tabula offertur, navibus per- 
vehuntur ii, qui ab urbe Pará in canali Iguarapé- 
mirim occidentem petunt, ad ostia fluminis Amazonum 
penetrantes. Est iter, quod evitatis magnis aequori- 
bus, in quae Tocantins et Amazonas immittunt 
immensas aquas, per canales haud ita profundos, saepe 
artos varieque flexos inter continentem aut inter nume- 
rosas insulas, ab insula grandi Marajó versus au- 
strum, fert in occidentem. Solum est humile ac pla- 
num et aequum, nisi quod canales et multae fossae 
per omnes regiones ductae sunt in magnum alveum 
aquae dulcis, in quo sita est insula Marajó. Revera 
hic dixeris regnare Neptunum. 
Sed quod maxime mirabile est, hi canales depressi, 
Meandris similes, qui regnum minorum in ora fluvio- 
rum, Rio Capim et Mojú, cum imperio Tocantins et 
TABULAE PHYSIOGNOMICAE EXPLICATAE. 
CHI 
latere Serrae de Mantiqueira nocturno tempore talem 
silvam equo vectus permeassem atque ex nemoris ob- 
scuritate denuo provenirem in planitiem lunae paten- 
tem, videbar mihi prospicere spectrum giganteum, quod 
arboris altitudinem aemulans velut senex multis brachiis 
adnuebat. Erat ingens Araucaria, forsitan 80” alta, 
ab infimis ramis usque ad fastigium velata pallio den- 
sissimo Bromeliaceae pseudoparasiticae, Tillandsiae 
recurvatae (quod idem nonnunquam vidimus in pinis 
vetustissimis effectum Usnea barbata), quae vento agi- 
tabat. promissos capillos. 
Ceterum nobilis arbor Araucariae brasilianae dum- 
taxat meridionale regnum Brasiliae decorat. Cernitur 
in universum intra 30' et 18° latitudinis australis et 
maxime in orientali plaga provinciarum Rio Grande do 
Sul, in Uruguay, S. Pauli, S. Catharinae et Minarum. 
Prope ab urbe modo singulatim occurrit, uti apud 
Cascadam Tijuca, quo loco palmas et coniferas juxta 
positas miraris. Frequentior est in compluribus tracti- 
bus montium Orgaós et passim in parte australi et 
orientali provinciae Minarum. Hie aut una aliqua adest 
in silva, natu fere minore, aut consociata per mani- 
pulos, quos majorum cohortium reliquias censueris. 
In interiore provincia Minarum, quae maxime ve- 
getatione camporum vestita est, jam rarior apparet nec 
18' lat. septentrionem versus superare videtur. Contra 
quo magis e prov. Minarum penetraveris in prov. S. 
Pauli, eo frequentior adest ista arbor, imprimis in plaga 
litori propinqua, in montibus jugi maritimi iuque ejus 
lateribus versus occidentem atque orientem. Regio Curi- 
tiba totas silvas ejus offert et ab eo nomen traxit; nam, 
quoad equidem putem, vocatur arbor lingua Tupi „Curu“ 
et „tiba“ est „multum“; aliis si credes, apud Guaranis 
Curiéz est Araucaria et ¡iva seu iba erit „arbor“. 
Istic fructus sunt pro alimento aprorum, porcos 
montezes, qui gregatim saepe centeni silvas percur- 
runt. Item in prov. Rio Grande do Sul Araucaria hic 
illic integram silvam efficit. At versus 30 eadem ra- 
tione evanescit, qua altiores silvae recedunt nec nisi 
ad ripas majorum amnium perdurant. In Uruguay ra- 
rior est arbor. Ad occidentem adest in Goyaz et Cu- 
jaba, tamen non ita frequens. Ampla igitur regio, qua 
provenit, inter 46º et 60º long. occ. a Parisiis et in- 
ter 15? et 30? lat. austr. patet et si quis pro capitali 
ejus linea parallela statuat 25am (austr.), vix multum 
a veritate recedere videatur. 
Dignoscunt indigenae inter Pinheiro — sic enim 
nuncupatur a Brasilianis collata cum pino Europaeorum 
— vermelho, rubicundum, et branco, album, sci- 
licet quod lignum illius, quae altiores erectosque cau- 
dices effingit, densius, quam hujus, ac gravius esse 
censetur. Congruit lignum per microscopum dispec- 
tum strueturae reliquarum arborum coniferarum. Osten- 
dit enim illos poros, quos singulares primo in conife- 
ris detexerunt, eosque, uti in Araucariis Australiae, 
