UvVII 
oculis cernitur, quoad cujusvis stirpis area pateat, quomodo 
generum species, ordinum genera, distributa sint," quae denique 
regiones quibuscunque plantarum formis egeant, quaeve abun- 
dent. Mappa geographica ad Smithianae exemplar a'^Diégeo 
delineata, nec paucis purgata mendis, colorum varietate hanc 
divisionem illustrabit: sed donec eo perducta erit, ut'"ibanu- 
mitti possit, partes singulas, praefationis ad calcem, verbis ita 
circüumscribere enitar, ut earum fines facili negotio, dum pla- 
cet, in Smithii mappam transferre queas. 
Ad meas venio curas, de. quibus brevior sim. €Commen- 
tarios de plantis Drégeanis, nec Africae australis floram scri- 
bere coepi, quippe qui hanc tum demum scribendam esse arbi- 
tror, quum et Burchellianas plantas cl. Candollius, et suas 
cll Zeyherus et Écklon, et Drégeanas equidem | ediderimus 
omnes, nec ftum quidem nisi herbariis et "CThuubergiano et 
regio Berolinensi diligenter consultis. Sed commentariorum est, 
satis nota brevius percurrere, ignota accurratius.  ltaque, ut 
incepi, pergam alienis uti fundamentis, ante omnia egregio 
Candollii prodromo, et ex quo me deseret hie, optima cujusque 
plantarum ordinis recognitione. 
Erunt, qui me species diminuisse, genera ordinesque 
multiplicasse nimium arguant: nec tamen defuturos spero alios, 
qui vel hoc vel illud vel etiam utrumque probent.  Dispu- 
tatio vero de re tam ardua atque perplexa non hujus loci 
esse puto. 
Nomina nova Graecitati qua potui diligentia accommodare 
studui; prius data, quae certa visa essent, religiose servavi, 
quae minus, alia admisi alia rejeci, nec tamen libita secutus, 
sed probabilia, quorum rationes universales dari nequeunt. ld 
vero tacere nolim, plerasque Thunbergii descriptiones longe 
meliores esse, quam vulgo aestimantur,  Fructificationis partes 
saepius negligere, verum est, sed eo melius habitum referre 
solent; et ubi nimis longe a natura aberrare videntur, mallem 
b* 
