314 MR. H. W. PUGSLEY : A REVISION OF THE 
inferne abrupte angustati, paululum compressi sed valde (priesertim apicem 
versus) carinati, in sicco apicis foveolis obscuris rugosi. 
Forma montana. 
Exsicc, Wallich, No. 14368, Kamaon! Collett, No. 457, Simla, ut 
F. parviflora! Aitchison, No. 216, Afghanistan ! 
Planta humilior, compacta; foliorum minorum laciniis brevioribus 
erassioribus subeanalieulatis ; bracteis pedicellos breviores sepius multo 
superantibus. 
Fumaria indica per folia vulgo magis decomposita laciniis longioribus 
predita, per racemos longiores prope constanter pedunculatos, per sepala 
plerumque majora, per corollam angustiorem plane curvatam, minus dorso 
compressam, petali superioris alis sursum reflexis potius quam patentibus, et 
per fruetüs subtruncatos valde catinatos sepissime majores a F. Vaillantii, 
a F. Schrammii, et a F. parviflord differt. 
Preterea F. Vaillantii habitu graciliore, foliorum laciniis latioribus, petalo 
superiore emarginato eum calcare adscendente distinguitur ; F. Schrammii 
habitu gracili, racemis paucifloris, floribus petalo superiore emarginato 
pallidis, fructibus rugulosis apiculatis insuper separanda est ; et F. parviflora 
foliorum laciniis vulgo angustioribus canaliculatis, floribus albidis vel roseo- 
tinctis nee vero roseis, petali superioris alis sepius externe purpureo-maculatis 
caleareque semper adscendente etiam notata est. 
F. Sehleicheri et F. microcarpa habitu graciliore, foliorum laciniis multo 
latioribus relative sparsis, floribus constanter apice omnino atropurpureis, 
fructibus minoribus rotundatis semper apiculatis longe distant. 
F. indica in Indià extratropicd in planitie, in montibus subtropicis et in 
peninsul: montibus Nilghiri occurrit, atque in cultis planta communis est ; 
etiam in Seindià, in Afghanistan, in Kashmir, et sub montibus Himalaya in 
Kumaon, in Napaliá et in Bhotan invenitur. 
Ultra regiones Indis hee species in Beloochistan (Duthie, No. 8568, 
Quetta, in Hb. Mus. Brit., ut 7. parviflora (abnormalis) !) et in Persia 
(Kotschy, No. 133, Abu Schier, in Hb. Mus. Brit.! Polak, Iter Persicum, 
1882, Kaswin, in Hb. Kew, ut F. Vaillantii! Kotschy, No. 45, prope 
Teheran, 1843, in Hb. Kew solo, ut /. parviflora!) crescit; etiam ad 
septentrionem in Turkestan (Regel, Iter Turkestanicum, Baldschuan, 1883, 
in Hb. Mus. Brit., ut F. Vaillantii !), in Songariâ (Krassnow, FI. Iliensis, 
1886, ut F. Vaillant, partim !), in Orenburg (Haussk.) et in Mongoliá 
(Meyer, Pl. Mongoliz, No. 720, Chugutcehak !). 
The distinetive appearance of this plant, which is now well represented at 
Kew from numerous Índian localities, was remarked so long ago as 1834 by 
Wight & Arnott (l.c. i. p. 18), who refer it to F. parviflora with the remark : 
* In the Indian plant the flowers are rose-coloured and approach closely to 
F. Vaillantii.^ Hammar places it under F. Vaillantii on account of its flat 
leaf-segments and obtuse fruits, but notes that its leaf-cutting is much finer 
