2 
prudentem legem nobis dedidicisse videtur, quam ab initio magna 
cum auctoritate tulerat (1). Quod si Bryologi species ex regioni- 
bus collectas, in quibus ista frustula reperta sunt, propius inspi- 
ciunt, ac cum ex finitimis regionibus speciebus comparant, tum 
profecto illis ad genera, imo ad species antea constitutas pos- 
trema referre licebit. Ceterum, ut eadem illa repetamus qua 
alias (2) diximus, ne spes quidem ulla Bryologiam processum 
efficere, nisi familite monographice describantur. Quse vero plures 
sunt quam ut fieri non possit, ut Bryologus etiam solertissimus 
quemdam muscum vel alio nomine inscriptum, vel in varietate 
reponendum, cujus omnia ignorat qus ei cum specie nota 
communia, quibusque ex forma typica pendeat, nonnunquam 
existimet novum. Hic igitur Bryologus, quum Zryacearum, Hyp- 
nacearumque familias supra mille amplecti species et fere toti- 
dem ad Neckeracearum familiam referri animadvertit, nonne eo 
deducitur ut, speciminibus collectis et permultis loeis ac quam 
disjunctissimis consultis et exploratis, Species esse jure eo 
nomine vocatas, et eas quse falso id nomen sibi asseruerint, aut 
eximi posse, aut ex prioribus pendere ostendat? (3) 
Primus vero W..P. Schimperus noster, ille clarissimus vir 
quo magistro usi sumus, quum in dies cresceret muscorum 
numerus, brevi necessitatem instare genera dilatandi, id est sub 
generis nomiue sectiones amplectendi, qucedam propria pers- 
pectissimaque praebentes, etiamque nova novarum specierum 
genera instituendo, intellexit. Quippe qui, in europaeis Acro- 
carpis, non Dicranellam a Dicrano, Bartramidulam ue a Bar- 
framia genere modo dignosceret. verum etiam Angstrómia, 
Campylosteleum, etc., genera crearet. In Pleurocarpis quoque 
praecipueque in speciebus ad Hypnum genus pertinentibus, 
quarum copia Bryologi quasi premebantur, eas sectiones, de 
quibus nulla fere jam est controversa, Amblystegium, Brachy- 
thecium, Hylocomium, Plagiothecium, etc. constituit. 
Attamen hec nova Muscorum partitio, quum statim in Suecia, 
Norvegia, Britanniaque ac in Gallia benigne reciperetur, germa- 
(1) « Quid est, cur auctores tam multi in s 
suas condant? » C. M. Syn. II, p. 508. 
(2) Bulll. de la Soc. bot. de Fr., 1892, p. 53; Revue bryol. 1892, p. 41. 
(3) €f. Aelocque in Revue scientifique 1894, IL, p. 338 : La notion de 
l'espéce chez les Muscinées. 
pecimina pessima species novas 
